Het leven gaat natuurlijk gewoon door. Zo kwam ik katerig surfend een artikel tegen over drijfzand in Hollywood films.
Drijfzand?
Is dat niet dat spul waar in oude films mooie vrouwen in kaki safari bloesjes schril schreeuwend in weg zakten totdat heuse Hollywood helden dapper hun lasso’s het zand in slingerden?
Ja, dat spul ja.
Ik vroeg het me de afgelopen jaren inderdaad wekelijks al af: waar is het drijfzand in de film gebleven? Wanneer zie ik Jake Gyllenhaal of een Transformer of Bruce Willis eens worstelen met dodelijke woestijnkorrels?
Het artikel had hier onderzoek naar gedaan en een heuse grafiek gemaakt:
Ik heb over het schrijven van mijn manuscript het afgelopen jaar regelmatig geblogt.
Hier vind je alle blogposts bij elkaar en hier vind je de laatste posts die ik schreef over het schrijven ervan: 1, 2, 3. Dit artikel, van direct na de 1e versie vind je misschien ook leuk en twee ongepolijste fragmenten zijn hier te vinden: 1en 2. Ik gaf ook nog een schrijftip of twee , ook wanneer je een scenario wilde schrijven. Het eerste dozijn korte reacties op mijn eerste hoofdstuk vind je hier.
Dat bloggen was een mooie afleiding tijden het èchte schrijven, iets dat ik als een fantastische uitdaging heb ervaren.
Zes maanden lang, iedere dag, van tien tot zes, schrijven. Herschrijven. Puzzelen.
En dan, op een dag, zit het in een envelop. Verzonden. Naar een uitgever.
En dan begint het wachten.
Vergelijk het maar met de spanning die je voelde direct na je rijexamen. Je hebt redelijk gereden. Je hebt in ieder geval geen ongelukken veroorzaakt. Maar of je geslaagd bent?
Ni puta idea.
Vorige week dinsdag, na zes lange weken, ging ik eindelijk praten bij de eerste uitgever die ik mijn manuscript had opgestuurd.
De casting tapes van Oh Oh, Cherso (via dit reclame blog), een programma dat TMF stiekem eigenlijk al een decennium maakt, nu extra fris en bijzonder want te zien op RTL 5.
Net achttien ging uw razende reporter ook die kant op. Met twee vrienden naar Kreta. Een verplicht nummer, zie ik nu. Maar toen niet. Toen was het alsof onze ouders de staldeuren per ongeluk hadden opengeduwd.
Wij zaten in Malia, het Engelse vakantiedorpje op een Bacardi Breezerworp afstand van Chersonissos en minstens even gezellig.
Iedere avond zonverbrand “indrinken” op terrassen ingericht als supermarktschappen. Amstel, Carlsberg, 10 gulden per stuk.
En schuchter om ons heen kijken.
Avond na avond.
De vrouwen droegen rokjes die net over hun horizontale bilvouw eindigden. Ze wulpten zichzelf over jongens heen. Jongens net als wij, jongens die ook gewoon op het terras zaten in te drinken. Haartjes gekamd, soepel basketbalshirt aan.
Terwijl boven hun verwassen spijkerbroekenkruizen strakke bilpartijen hopseflopsten, zaten wij ons quasi-nonchi voor te bereiden op wéér een avond zonder seks. Waarom zij wel? Waarom wij niet?
We krabbelden elkaar achter de oren. (en dat was het dan, qua fysiek contact met anderen)
Van twee mooie mensen in mijn omgeving kreeg ik het verzoek om twee evenementen te pluggen. Beide initiatieven leken me geweldig, dus dan doen we daar niet moeilijk over.
Eerst deze:
We zien een kekke trailer van The Green Fashion Shoot, een wedstrijd van de Amsterdam Fashion Week en het ministerie van Landbouw (saaie site, wees gewaarschuwd). Registreren voor hun wedstrijd kan hier. Doen, want je maakt kans op 25.000 euro. Envelopje mijn kant opsturen mag.
En dan het Discovery Festvial. Goeie gekke trailer voor een evenement met zoveel kruisbestuivingen dat een huiverige imker zijn bijen in de korf zou houden. Laakbaar gedrag, want bijen kunnen wel een opsteker gebruiken. Vrijdag 24 september, ‘s nachts dus, in Nemo. Neem je Tsjik mee. Check het uit, jonguh.
Ze zeggen ook nog op hun site dat je ze op Facebook of Twitter kan volgen. Doen dus.
Het afgelopen weekend heb ik items gemonteerd voor Film it Yourself van 3voor12 (hier het overzicht en hier zijn straks de edits te zien)
Maar tussen de optredens, de hitjes, de snacks, de marketing en het monteren door, kwam ik backstage iets tegen waar mijn mond van open viel. Ik heb even zitten dubben of ik dit wel moest posten.
Maar ik denk dat het belangrijk is, dat het iets toevoegt aan wat Lowlands voor je betekent.
Njet, het gaat nu niet over deze site, waar ik, jolijt, al weer anderhalf jaar bij zit.
Het gaat nu om een constatering langs de lijnen van Six degrees of separation, het idee dat je iedereen in de wereld kent middels zes stappen. Dus niet alleen Bill Clinton, maar ook een mooie bushman uit Tanzania die enkel Khoisan spreekt. (filmpje)
Zo kwam ik er achter dat ik John Travolta via één stap kende, en Brad Pitt en Oliver Stone via twee (!) stappen.
Goed, vandaag kwam ik er nog eentje tegen, via de comments van een Youtube filmpje en de wonderen van Social Media.
Enkele maanden terug heb ik als gunst voor een lieve vriendin van me backstage gedraaid bij het optreden van Laura Jansen in Paradiso. Onderstaand zie je die footage terug in de clip bij haar nummer “The End”:
Wanneer je een filmscript gaat schrijven zijn er voornamelijk veel Engelse en Amerikaanse sites die barsten van de informatie. Op deze Nederlandse blog post staan ook veel leestips voor wanneer je een filmscript wilt schrijven.
HIer volgen nog vijf tips. Hopelijk heb je er iets aan!
Het geweldig leuke digitaal magazine De Optimist heeft een schrijfwedstrijd uit doen gaan voor een “hitsig” verhaal, een verhaal over seks.
Nu is schrijven over seks één van de moeilijkste dingen. Het word snel plat, of smerig, of juist zo overdreven literair dat je denkt: “pff, geef mijn portie maar aan Andries Knevel, ik klik door naar Youporn.”
Ik heb ook iets over seks geschreven. Het heet “Reparaties” en is gisteren ingezonden. Hier alvast, exclusief, die shizzle.
Ik weet niet wie deze shit heeft gemaakt, maar hij is steengoed en fokking grappig. Dit is hoe de tweede wereldoorlog op facebook eruit zou hebben gezien. Via deze site.READ MORE…
De afgelopen weken ben ik links en rechts mijn eerste hoofdstuk gaan uitdelen. Ergens tussen de tien en vijftien mensen hebben nu de eerste 15 pagina’s gelezen, sommigen zelfs de eerste 30. Dit zijn enkele van hun reacties: READ MORE…
Ik voel me een beetje als een methadonverslaafde die zelf het methadonbusje mag rijden: die verslaafde parkeert zijn busje natuurlijk ergens achteraf op een schimmig weggetje achter de A2 om zichzelf een weekend lang eens te trakteren op een drugsspuit-bender á la Fear & Loathing in Las Vegas. “Da’s logisch.” (spreek dit laatste uit met een Cruyffiaans accent)
Nee, ik heb het niet over Melt house festival (foto’s hierboven) waar ik afgelopen weekend was.
De vergelijking gaat nu over ongebreideld los kunnen gaan met je eigen verlangens.
Het schrijfbeest in me is los.
Aangezien het vermoeden bestaat dat mijn eerste boek redelijk af is ben ik tussen filmwerk, offertes en pitches door maar begonnen aan mijn tweede boek, met de waanzinnige titel “Boek #2″
Ik ga proberen een David Mitchell achtige roman te schrijven. Schaamteloos kopiëren noemen we dat. Maar dan wel van een schrijver die volgende week voor de 3e keer genomineerd zal gaan worden voor de Man Booker Prize en, als er enige gerechtigheid is in deze literaire wereld, voor dit boek zal winnen.
Ik had trouwens het genoegen de schrijver te mogen ontmoeten tijdens een signeersessie. Dat ging zo:
‘Aah, the hardcover,’ zei David Mitchell toen hij mijn editie zag. ‘Did you have it imported?’
‘Through Amazon,’ antwoordde ik.
Hij vroeg mijn naam, begon met signeren.
Ik bedankte hem voor zijn boeken omdat ik ze immensely enjoyde.
‘Thank you,’ zei hij, ‘that’s very nice to hear. Are you a writer yourself?’
‘I try,’ zei ik. Zweet zweefde in kleine poeltjes in mijn oksels.
Hij ondertekende zijn opdracht aan mij met “David Mitchell, another writer.”
‘Thank you. Enjoy my country,’ zei ik terwijl ik wegliep.
‘I will. I do. I enjoy it immensely,’ zei hij. Toen liep ik langs de rij mensen naar buiten. Buiten scheen de zon.
Terug naar boek #2.
Ik heb niet zijn bescheidenheid noch zijn talent, dubbelplushelaas. Maar verdomd als het niet waar is: ik ga een Ghostwritten achtige roman proberen te schrijven.
Om een beetje een beeld te krijgen van wat ik ga doen (8 verhaallijnen constant laten kruisen en snijden) heb ik iets extreem geils gemaakt: Word Clouds!
Dit is de wordcloud voor verhaallijn #1:
En dit wordt verhaallijn #4:
verhaallijn #4
Deze twee verhaallijnen gaan elkaar ontmoeten. Ik weet nog niet hoe, maar dat maakt niet uit
Heerlijk nieuws vanuit de burelen van het waterbekdier dat “De Optimist” heet. Zij hebben zojuist één van mijn verhalen gepubliceerd, “De Bevalling”.
Nee, niet over seks of daten of anderszins luchtige frivoliteiten schreef ik. Dit keer ging ik de dieproze diepte in en schreef een pittig verhaal over twee mensen die in een grot uit wandelen gaan. Uiteraard is alles een grote metafoor, en diep en ingewikkeld en metafysisch en meer van die lettergreepgierigheid. Bijt er maar eens op, ik ben benieuwd of je er wat mee kan.
Wie er in ieder geval wel wat mee kon was Jochem Harteveld die een geweldige illustratie maakte, waarvan dit hierboven een fragmentje is.
De rest van zijn geweldige illustratie (en mijn verhaal) is dus te vinden op de site van De Optimist, samen met een hoop ander moois.
De Meester-regisseur van Seven, Fight Club, Zodiac, en, ach, je kent hem wel. David Fincher heeft een film over facebook gemaakt. Bekijk hier de trailer:
Die waanzinnig mooie cover van Radiohead’s “Creep” ook trouwens!
Brr.
Zin in oktober. Wat een geweldig vooruitzicht. Via Mashable.
