Ik voel me een beetje als een methadonverslaafde die zelf het methadonbusje mag rijden: die verslaafde parkeert zijn busje natuurlijk ergens achteraf op een schimmig weggetje achter de A2 om zichzelf een weekend lang eens te trakteren op een drugsspuit-bender á la Fear & Loathing in Las Vegas. “Da’s logisch.” (spreek dit laatste uit met een Cruyffiaans accent)
Hoewel ik daar menig drugsgerelateerd column over zou kunnen schrijven. Nee, de vergelijking gaat nu over ongebreideld los kunnen gaan met je eigen verlangen. Het schrijfbeest in me is los.
Aangezien het vermoeden bestaat dat mijn eerste boek zo goed als af is ben ik tussen filmwerk, offertes en pitches door maar begonnen aan mijn tweede boek met de waanzinnige titel “Boek #2″
Ik ga proberen een David Mitchell achtige roman te schrijven. Schaamteloos kopiëren noemen we dat. Maar dan wel van een schrijver die volgende week voor de 3e keer genomineerd zal gaan worden voor de Man Booker Prize en, als er enige gerechtigheid is in deze literaire wereld dit keer zal winnen voor dit boek.
Ik had trouwens het genoegen de schrijver te mogen ontmoeten tijdens een signeersessie. Dat ging zo:
‘Aah, the hardcover,’ zei David Mitchell toen hij mijn editie zag. ‘Did you have it imported?’
‘Through Amazon,’ antwoordde ik.
Hij vroeg mijn naam, begon met signeren.
Ik bedankte hem voor zijn boeken omdat ik ze immensely enjoyde.
‘Thank you,’ zei hij, ‘that’s very nice to hear. Are you a writer yourself?’
‘I try,’ zei ik. Zweet zweefde in kleine poeltjes in mijn oksels.
Hij ondertekende zijn opdracht aan mij met “David Mitchell, another writer.”
‘Thank you. Enjoy my country,’ zei ik terwijl ik wegliep.
‘I will. I do. I enjoy it immensely,’ zei hij. Toen liep ik langs de rij mensen naar buiten. Buiten scheen de zon.
Terug naar boek #2.
Ik heb niet zijn bescheidenheid noch zijn talent, dubbelplushelaas. Maar verdomd als het niet waar is: ik ga een Ghostwritten achtige roman proberen te schrijven.
Om een beetje een beeld te krijgen van wat ik ga doen (8 verhaallijnen constant laten kruisen en snijden) heb ik iets extreem geils gemaakt: Word Clouds!
Dit is de wordcloud voor verhaallijn #1:
En dit wordt verhaallijn #4:
verhaallijn #4
Deze twee verhaallijnen gaan elkaar ontmoeten. Ik weet nog niet hoe, maar dat maakt niet uit
Heerlijk nieuws vanuit de burelen van het waterbekdier dat “De Optimist” heet. Zij hebben zojuist één van mijn verhalen gepubliceerd, “De Bevalling”.
Nee, niet over seks of daten of anderszins luchtige frivoliteiten schreef ik. Dit keer ging ik de dieproze diepte in en schreef een pittig verhaal over twee mensen die in een grot uit wandelen gaan. Uiteraard is alles een grote metafoor, en diep en ingewikkeld en metafysisch en meer van die lettergreepgierigheid. Bijt er maar eens op, ik ben benieuwd of je er wat mee kan.
Wie er in ieder geval wel wat mee kon was Jochem Harteveld die een geweldige illustratie maakte, waarvan dit hierboven een fragmentje is.
De rest van zijn geweldige illustratie (en mijn verhaal) is dus te vinden op de site van De Optimist, samen met een hoop ander moois.
De Meester-regisseur van Seven, Fight Club, Zodiac, en, ach, je kent hem wel. David Fincher heeft een film over facebook gemaakt. Bekijk hier de trailer:
Die waanzinnig mooie cover van Radiohead’s “Creep” ook trouwens!
Brr.
Zin in oktober. Wat een geweldig vooruitzicht. Via Mashable.
Zit ik net in de auto, zit ik me toch een partij leuke verhalen te luisteren! Gewoon over mijn Ipod!
Get this:
The Moth.org organiseert voorleesavonden. Iets dat ik dolgraag in Nederland zou willen zien. Open, eerlijk, alleen een microfoon en een publiek.
Deze omschrijving komt van hun website:
The Moth, a not-for-profit storytelling organization, was founded in New York in 1997 by poet and novelist George Dawes Green, who wanted to recreate in New York the feeling of sultry summer evenings on his native St. Simon’s Island, Georgia, where he and a small circle of friends would gather to spin spellbinding tales on his friend Wanda’s porch. After moving to New York, George missed the sense of connection he had felt sharing stories with his friends back home, and he decided to invite a few friends over to his New York apartment to tell and hear stories. Thus the first “Moth” evening took place in his living room. Word of these captivating story nights quickly spread, and The Moth moved to bigger venues in New York. Today, The Moth conducts eight ongoing programs and has brought more than 3,000 live stories to over 100,000 audience members.
Ik weet niet of we hier tussen de Hollandse nuchteraars genoeg mensen hebben die hun persoonlijke verhalen zouden durven voordragen zoals daar in NY – zonder papier! Zonder literair gesnuffel… Wat zou het mooi zijn…
Het zijn daar bij Moth in ieder geval stuk voor stuk fascinerende verhalen uit het leven gegrepen.
Van een vrouw die vertelt over een genant ongelukje tijdens seks tot een postbode die 19 jaar onterecht vastzat. Ongelooflijk en helemaal waar. Geen fictie dus.
Een geweldige podcast waar je je via iTunes op kunt abonneren. Helemaal aan te raden als je veel met lezen of schrijven hebt.
Kennen jullie Het Nieuwste Schavot, één van de leukste pagina’s uit de Volkskrant? Zij hebben daar een dubbelganger sectie, waarbij twee mensen bij elkaar worden gevonden die verrassend veel op elkaar lijken. Enkele voorbeelden:
“Eric – “Baby Get Higher” – Mouthaan en Roel – “RTL Nieuwsverslaggever” – van Velzen”
“Volgens mij wordt de rol van Shreck gespeeld door Martin Jol!”
“Behoeft wat mij betreft geen toelichting: Ronald Plasterk-Arsene Wenger”
Hier zijn deze citaten te vinden. De foto’s staan elke week in de Volkskrant.
Vollmer.nl gaat gratis een ringtone aanbieden. En wat voor één. Naar aanleiding van Nederland-Brazilie heeft de NOS een ringtone gemaakt van Jack van Gelder’s radiocommentaar op de goal van Sneijder. En die steel ik even en plaats ik dan ter meerdere eer en glorie hier.
Eerst even mijn tweet voorafgaand aan de wedstrijd:
We took their rainforest, we took their weather and in 2 hours we’ll take them out of the tournament. Canaries on the bbq!#ned#bra#wk2010
Duidelijk moge zijn dat ik er wel vertrouwen in had, vrijdag. Voetbal lééft, bij mij. Voetbal is meer dan voetbal. Misschien dat ik daar binnenkort nog eens een column over schrijf.
Enfin, de ringtone van Ned-Bra. jack_sneijder.(rechtermuisknop, opslaan als…)
In een ver en grijs verleden was ik lid van een studentenvereniging, CS Veritas. Mijn jaarclub heette Azrael. Ik moest er ineens weer aan denken toen ik deze trailer zag. De Smurfen film komt er namelijk aan.
We zien maar twee korte shots aan het einde en horen geen enkele grap. Het zal me benieuwen of ze er wat van weten te maken…
Gisteren ben ik met een dominee naar de rechtbank gegaan. Nu kan ik dus een blogpost schrijven waar ik weken op heb gewacht.
De dominee/vader-van-een-goeie-vriendin was namelijk de laatste van drie lezers die zo vriendelijk was mijn manuscript te willen lezen. En zijn respons was niet mis, op het terras van de rechtbank. READ MORE…
Gister postte ik hier al de showreel/Creative, om een beeld te geven van mij als regisseur. Deze showreel is meer bedoeld om te laten zien hoeveel productie we hebben gedraaid.
Nu hebben we de schaamteloze commerciële plug van mijn bedrijfje gehad. Rest me het volgende hitje aan te kaarten. Compleet ongerelateerd, dus. Omdat het kan
Als het goed is weet je dit al, maar naast het schrijven ben ik de baas bij Dutch Courage Film. Nou, en de baas dacht dat het tijd werd voor een showreel.
Tussen de laatste herschrijfsessie door ben ik dus aan het monteren geslagen:
Vind je het wat?
Morgen volgt de showreel/corporate, waarin veel werk dat ik de afgelopen jaren bedrijfsmatig heb gemaakt voorbij komt maar waaruit minder een beeld is op te maken van mij als maker. Dat je het alvast weet.
Hoor je die sissende bbq? Nee? Klopt. Het is het ruisen van de regen. Derhalve kan het helemaal geen kwaad als DJ T!M (ook DJ TIMCO) hitjes in elkaar mixt voor een hete zomer.
Bewust van de kiesmannen achter mijn rug die een kreukelloos verloop van stembiljetten posten moesten verzorgen, heb ik het stempotlood vastgepakt. Ik heb het stembiljet bekeken. Een kennis op de VVD lijst, een kennis bij D66. Hun gunde ik mijn stem. Maar ik heb ze niet aangestreept. Ik heb niets aangestreept. Al acht jaar niet, trouwens.
renderen is het proces bij videonabewerking waarbij je computer als de wiedeweerga probeert pixels uit te rekenen en jij toekijkt.
Ik heb keurig zitten wachten, keurig zitten kijken, tot mijn muis een ons woog en ik geen facebook update meer kon zien. En nog was ‘ie niet klaar met renderen.
Toen kwam ik deze site tegen, vol waanzinnig mooie statistieken. Ook over vreemdgaan: