Vollmer.nl

.In de verte bekijken vier vrijwilligers in groene Lowlands t-shirts de polsbandjes van de mensen die voorbij lopen. Verveeld beslissen ze wie er backstage mogen hangen. Iedereen die hier aankomt dus.

‘Maar wat doen we nu dan,’ vraagt Chiel.

‘No guts no glory,’ zeg ik en ik neem Chiel, Willem en Roel uit het zicht van de tolpoortjesmeneertjes mee een greppel in. Vanaf de weg zijn we onzichtbaar.

‘Roel,’ vraag ik, wijzend op zijn rugzak, waarop hij zijn rugzak opent en een aantal gekleurde t-shirts pakt. [ecology] staat er op eentje, [security] staat op een andere. Het zijn vrijwilligersshirts uit voorgaande jaren.

‘Alles gaat om de overtuiging,’ zeg ik terwijl ik een knalrood shirt met wit kruis aantrek. Roel doet een groen Lowlands shirt aan, Willem een lichtblauwe.

‘Het stinkt,’ zegt Willem, plukkend aan zijn shirt.

‘Als je wist waar dat shirt vandaan kwam zou je hem niet eens vastpakken,’ antwoordt Roel.

‘Klaar,’ vraag ik Roel.

Hij neemt een diepe zucht. ‘Kom maar door.’

Ik geef hem een goeie beuk op zijn jukbeen. Nog een dreun op zijn lip.

‘Wacht even,’ kreunt hij. Terwijl hij zijn hoofd vastpakt kijk ik of iemand ons kan zien liggen in het hoge gras. Niks.’T shirt?’

‘Doe maar.’

Ik scheur de helft van zijn t shirt kapot. Dan pak ik een klein zakje uit mijn broek en spuit nepbloed langs zijn hals en in zijn haar. ‘Mond open,’ zeg ik. Ik spuit het laatste restje nepbloed in zijn mond.

‘Jullie zijn gek,’ zegt Chiel tegen Roel.

‘Doe ook maar een klein beetje in mijn oog,’ zegt Roel. Ik gehoorzaam. ‘Christus, dat prikt,’ roept hij.

‘Zachtjes,’ zegt Willem terwijl hij over de greppel heen kijkt als een soldaat in een loopgraaf.

‘Ben je er klaar voor,’ vraag ik Roel. Hij knikt. Lacht. Het ziet er vreselijk uit.

Ik wil uit de greppel omhoogkomen. ‘Een dingetje, Tom,’ zegt Roel.

Ik buig me terug de greppel in. Roel geeft me een stomp in mijn buik. Hij en Willem proesten het uit.

Als ik op adem ben gekomen klim ik de greppel uit. Ik sleur een dramatisch kermende Roel daadkrachtig en efficiënt eerst richting en vervolgens dwars door de menigte vrijwilligers heen die richting de backstage ingang wandelen. We komen bij de pseudo-douaniers in hun groenpaarse jassen aan. Ze staan links en rechts van een vuilnisbak die als splitsing is neergezet. Ik pak de linker helft van de weg. Knik ze nuchter toe. Willem, gitaar op zijn rug pakt de rechter helft. Hij hoeft zijn polsbandje niet te laten zien; de beveiligers kijken geschrokken naar Roel en zijn onverschrokken EHBO held.

Pas na honderd meter durf ik om te kijken. Chiel is achtergebleven. Hij zwaait. Ik negeer hem en til Roel mee naar de wc. Terwijl we op een natural high Roel schoonboetsen is Willem rondslenterend het media compound aan het ontdekken. Tien minuten later is hij terug. ‘Ik denk dat ik het heb gevonden,’ zegt hij bij terugkomst bescheiden.

‘To the batcave, Robin,’ zeg ik.