|
|||||
|
Ja, je zou wel gek zijn om te gaan kijken naar de Oscars vannacht: self-congratulatory, empty, void of excitement.
.
Dus ik heb even de Oscaarwinnaars van 2010 (van vannacht dus) onderstreept. Kunnen we allemaal gewoon gaan slapen op een normale tijd en morgen die economie weer verder op gang proberen te krijgen.
U weet wat het is hè? Komt weer een stukje.
Heel klein fragmentje. Hoofdpersoon Tom en zijn vriendin zitten in de auto. Ze vraagt hem hoe hij zijn vader mist. ‘Weet je dat jij de enige bent die me dit vraagt?’ ‘Zie ik nou een traantje?’ ‘Mijn lens. Om terug te komen op je vraag,’ zeg ik terwijl ik een SUV met bootoplegger voorbij scheur, ‘het is alsof je naar Moskou moet met het openbaar vervoer. Je hebt een routeplanner uitgeprint. En dan kom je er bij de Poolse grens achter dat je partieel dyslectisch bent. Niet voor alle letters, maar voor een stuk of drie. En voor een cijfer. Als gevolg daarvan stap je op de verkeerde bus, moet je snel uitstappen, terugrennen, opnieuw borden ontcijferen. Je mist je aansluiting, moet de nacht wakker blijven om de volgende trein te halen. Je brood is oud geworden en de mensen waarmee je ooit in de bus zat zijn al lang en breed in Moskou de bloemetjes buiten aan het zetten.’ Ik zet het raam op een kier. Als ze me herinnert aan de airconditioning sluit ik het raam weer. ‘Misschien moeten we even stoppen,’ zegt ze. Forget that Hitler spoof. The guys at Page71 have come up with a great advertisement spinoff on that ridiculous iPad thing: Zelfmanifestatie. Zo noemde een vriend van me twitteren, facebooken, LinkedIn, bloggen. Dat is het ook. Maar dat is het niet alleen. In een Pew internet survey las ik dat voor 28 % van de bloggers informatie opslaan in 2006 een voorname reden van het bloggen was. 52% vond het helemaal geen reden. Nou, ik hoor bij de eerste groep. Deze blogpost schrijf ik niet als zelfmanifestatie, maar om ter zijner tijd te kunnen teruglezen hoe ik er ook alweer in stond zo halverwege de eerste versie van mijn manuscript.
Dat bedoel ik. Elizabeth Gilbert zei er bij TED ook al zoiets moois over: READ MORE… Daar zijn we weer met nog een klein fragmentje van mijn manuscript. Waarom? omdat het hopelijk nieuwsgierig maakt naar mijn echte boek. Dit fragmentje zit halverwege. Het speelt zich af in een veels te hippe Chinese cocktail bar in London, waar de band TomTom en de Fakkels net niet goed genoeg is bevonden door een A&R manager. En ja, het is een filmscript scene. Waarom? dat lees je vast nog wel een keer TOM
–I know, I know, you’re working. I get that. But get this.
(beat)
Let’s stand out.
.
NANDI
(frowning)
I… how?
Vanochtend sliep ik door mijn wekker heen. Ik droomde over een appartementen gebouw op Midtown, NY, met een galerie op de begane grond en vrienden op de vijfde verdieping. Ik liep op en neer, gezelligheid om me heen. Met een dikke, doffe knal werd ik wakker. Mijn paaldansende huisgenoot boven me was haar les begonnen, een les die ik altijd probeer te vermijden (nadat ik de glazen op mijn keukenplanken zo ver mogelijk van de rand af heb gezet) om ze vervolgens verder aan hun vrolijke geglij te laten. Dag New York, dag douchende vriendinnen in een open badkamer: er moest weer erotisch gefitnesset(-d?) worden. Hallo woensdag. Woensdag Met een Kuttig Nieuwtje. Een bepaald (best leuk) iemand kwam vandaag door met een link van een nummer van een man die ik niet ken, maar die ik al sinds de zomer te pas en te onpas citeer. Zijn naam? Verjaardagsfeestje. Sid tegen neefje: “En wist je dat de zon op een dag op gaat? Dan is ‘ie leeg, dan is er geen warmte, geen licht meer.” Neefje denkt diep en hard na. ”Wanneer dan?” “Weet je nog dat de dinosaurussen heel lang geleden leefde? Net zo lang als dat, maar dan in de toekomst. Super lang. Dan zijn er zelfs geen mensen meer.” Neefje, zonder een spoortje van angst tegen zijn met taartpunten voorbijlopende moeder: “Mama, de zon gaat een keer op.” “Ja,” zegt zijn moeder, “en ook weer onder.” Ik moest hieraan denken toen ik een recensie las over deze film: ik weet waar ik naartoe ga vandaag Eerdere titel: “Voor de lieve vrede’. geschrapt. Te pompeus, te generiek en weinig specifiek. Nieuw titelidee: TomTom en de Fakkels – gaan op avontuur! Ander titelidee: Stikken in een sitcom. Ben nu op het einde van hoofdstuk vier, waarin de band voor het eerst in de repetitieruimte blowt. Dit is ongeveer wat het nu is:
Ja, Jezus, sorry, Utrechtse Jongeren. Eigenlijk ben ik veel te laat, zo 3 dagen voor de deadline, maar ja. Beter (bijna te) laat dan nooit. Dit mailtje kreeg ik van Pascal, ik ken hem (nog) niet, maar het is vast een goeierd, dus die help ik graag. Als je haast hebt: meteen hier klikken: www.030mijnstadmijnstem.nl Anders lees verder en doe mee. Fuck die xbox, zet je mobiel op filmen en verdien met 25 briljante seconden 500 euro. Yes we can! Yes we can!
En daar is ‘ie weer, nauwelijks bloggend, immer schrijvend (vandaag hst 3 afgemaakt, aan hst 4 begonnen, met de volgende titel: Hoofdstuk -12 Waarin een nieuwe repetitieruimte wordt ingericht ) Ondertussen gebeurt er van alles in de wereld. DJ T!M heeft bijvoorbeeld ein-de-lijk weer eens een nieuwe housemix gemaakt. Lees verder voor de tracklist.
We hadden een feestje bij ons in Hooghiemstra met oud en nieuw: vuurwerk bekijken over de hele stad. Was waanzinnig. Maar dit is ook niet verkeerd. Eerst de user generated content: Dan de AP reportage: Eerste clip toont meer emotie, realisme en nabijheid. De tweede clip toont een mooiere, gelikte show naast feitelijke informatie. Zie hier in twee clips het verschil tussen oude en nieuwe media. |
|||||
|
Copyright © 2010 Vollmer.nl - All Rights Reserved on original texts by Sidney Vollmer |
|||||