Vandaag hoorde ik dat volgens Terry Gilliam iedere filmmaker eigenlijk voor de nookie films maakt. Nou ja, voor de erkenning doe je het in ieder geval. Immers, je wilt een verhaal vertellen. En dat impliceert dat iemand naar je luistert. En, tsja, als er dan toch iemand luistert, is het wel leuk als dat wat je vertelt ook gewaardeerd wordt.
Vandaar dat ik zo zenuwachtig was toen het zaallicht gisteravond uit ging. Toen “Adam” vertoond ging worden…
.
Ik schrijf dit in mijn kamer. Het is een bende. Serieux. Overal sokken, waarom weet ik ook niet, kranten, gewassen kleding, borden met ranzige mayonaise. Nee, dan mijn keuken, ook zo’n leuk ding. Smerigheid troef nu.
.
Maar ik moet eerst even bloggen. Even vertellen over de zenuwen van tevoren. Over mijn 50 gasten die de moeite namen om te komen kijken. Over de kapotte projector, waardoor de film pas een half uur later ingestart werd.
Over de stilte, vlak voor mijn witte starttitel over het publiek heen straalt. Mensen deinsen terug, knijpen hun ogen dicht – prima. Dat werkt dus.
Over de stilte vlak na de film. De stilte die zwanger en loom in de lucht hangt… Verdomme, wanneer valt dat applaus? Ah, eindelijk. Ik kijk om me heen. Het is geen nookie, maar hier doe je het stiekem wel een beetje voor.
Over de volgende twee films van ons blok, twee films die je maar half meekrijgt omdat je denkt: “Hehe, ik heb het gehad, de spits is…De spits is eraf. Eraf… Gebeten? Gevallen? Hoe dan ook: de spits is foetsie. Dikke doei en tabee – dag spits, de eerste premiere is een feit.
.
Dan de laatste film, het gonsde van tevoren, “Zand”. Om Neo van the Matrix maar weer eens aan te halen: Woah. Wat een geweldige film. Geweldig somber ook, maar mooi en strak en helemaal goed in elkaar zittend. Kromme zin, but you get the idea. Ik was geraakt.
Shenkies en dan moet ik als eerste na “Zand” het podium op!? Die zaal zuchtte nog na, traantje hier, verdwaalde-handklap-echo daar, en dan moet ik die spits afbijten? Weer?
Nou, dat bijten deed ik best zenuwachtig. Niet klappertandend trouwens. Eerlijk is eerlijk, de mevrouw die me interviewde voor de zaal hielp ook niet echt mee- dat deed ze niet handig. Maar zodra ik Janneke Jacobs, production designer van Adam de bloemen mocht overhandigen, had ik de smaak te pakken en waren de zenuwen ook wel weg. De zaal lacht. Mooi.
Applaus in ontvangst, dank je dank je, je loopt van het podium af, dan de andere makers praten, en dan de borrel.
.
De borrel! Al die mensen! kaartjes, flesje wijn, kaartjes, lieve kaartjes, consumptiebonnen uitdelen:
En hatsa, we gingen los.
Main Man Harry Smittenberg was zo vriendelijk om de hele avond foto’s te maken. Wat een fijne vent – hou de site in de gaten voor zijn mooie kiekjes.
.
Het is bizar. Dit (vrijdag, 17:05 uur) is het eerste moment dat ik alleen ben sinds gisteravond premiere. Het voelt heel onwerkelijk. Ik ben trots, dankbaar als altijd naar de crew, nu ook dankbaar naar de gasten die langskwamen, en natuurlijk naar het Nederlands filmfestival. Oh, en de dagkrant! Wat een geweldige omschrijving – vergeleken worden met Solaris. op een budget van 2500 euro! Dit is een eer. Punt.
Ok. Ik ga afwassen.
