(voor Geestdrift, tijdschrift van de letterenfaculteit, schrijf ik regelmatig een column. Dit is de meest recente)

“…vernietigend hard ingeschoten… En Ronaldinho, ja, die wil zichzelf weer bewijzen, in het shirt van AC Milan (…) dit soort momenten heeft ook hij nodig.”

Het is half tien ’s avonds en ik zit met mijn laptop op schoot de return AC Milan – Real Madrid te kijken. Het lijkt me een mooi experiment, in deze “druk gemedieerde tijden”: schrijven met soms een blik op mijn computerscherm, soms op mijn tv scherm een paar meter voor me uit. Kan ik nog iets coherents schrijven terwijl er continu drie-entwintig dwergen achter een bal aan hobbelen vlak boven de rand van mijn laptop?

Ik weet niet hoe jullie studeren, maar als ik werk of schrijf betrap ik mezelf veels te vaak op een nieuw ontwikkelde verslaving: mijn facebook, mail en mijn stats checken, om over blogs en nieuwssites maar te zwijgen. Ik ben sneller afgeleid en kan moeilijker mijn aandacht ergens bij vast houden.

“Kaká…Ja! Maar een keer proberen!”

Om efficiënter te gaan werken heb ik dus sinds vandaag (!) een werkplek gehuurd aan de rand van het Griftpark: ik moet ineens 275 € per maand aftikken voor een bureau- op de 6^e verdieping en met griezelig cool uitzicht, dat wel- dus dan kan ik maar beter zorgen dat ik ook iets doe in de tijd dat ik daar zit. Geld betalen om te kunnen facebooken zou natuurlijk van de pot gerukt zijn. Gewoon van tien tot zes zitten en aan mijn boek schrijven, is dus het devies. Geen gezeik. De hoop bestaat dat ik dus meer zal werken en minder zal slacken. En in de pauzes kan ik ik in ’t Griftpark een balletje trappen.

“…Ambrosini… overtreding. Haken was het, van Sergio Ramos.”

Soms benijd ik voetballers. Je hebt twee keer 45 minuten fracties van secondes, kijkt, mikt, haalt uit, kaatst,  raakt, mist, wordt (als het goed is) nauwelijks afgeleid en hoeft er niet bij stil te staan hoe je je voet en daarmee je bal coördineert. Dat kan ook niet, daar heb je geen tijd voor. You just do it. Reflectie komt pas in de rust. Aanpassingen komen pas tijdens de training.

Nee, dan eigen ondernemers. Nee, dan schrijvers. Ik bedoel maar: zelfs jezelf benoemen is al een punt van twijfel. Van reflectie.

Nee, dan studenten. Zit je in de LB met je kopje thee en je boeken en mag je lekker zelf bepalen hoeveel je nog kunt leren of dat het genoeg is, zonder dat je het zeker weet. Zonder dat je iets zeker weet. Dus je doet maar wat. En keek die kerel nou naar je, zo tussen de computers door?

Misschien kunnen we wat leren van voetballers.  Gewoon geconcentreerd knallen. Reflectie komt wel in de rust en facebooken tijdens een wedstrijd is ook niet enorm gebruikelijk.

…Daarom is het nu na 45 minuten 1-1 in San Siro… En dan is het rust, dan hebben we een fantastische eerste helft gezien.