Heel klein fragmentje. Hoofdpersoon Tom en zijn vriendin zitten in de auto. Ze vraagt hem hoe hij zijn vader mist.
‘Weet je dat jij de enige bent die me dit vraagt?’
‘Zie ik nou een traantje?’
‘Mijn lens. Om terug te komen op je vraag,’ zeg ik terwijl ik een SUV met bootoplegger voorbij scheur, ‘het is alsof je naar Moskou moet met het openbaar vervoer. Je hebt een routeplanner uitgeprint. En dan kom je er bij de Poolse grens achter dat je partieel dyslectisch bent. Niet voor alle letters, maar voor een stuk of drie. En voor een cijfer. Als gevolg daarvan stap je op de verkeerde bus, moet je snel uitstappen, terugrennen, opnieuw borden ontcijferen. Je mist je aansluiting, moet de nacht wakker blijven om de volgende trein te halen. Je brood is oud geworden en de mensen waarmee je ooit in de bus zat zijn al lang en breed in Moskou de bloemetjes buiten aan het zetten.’ Ik zet het raam op een kier. Als ze me herinnert aan de airconditioning sluit ik het raam weer.
‘Misschien moeten we even stoppen,’ zegt ze.
