In  Pulp Fiction zei Marsellus Wallace eens dat hij medieval op Butch’s Gimp’s ass zou worden als hij zou doorvertellen wat er gebeurde net, in de kelder van Zed.

Sid gaat eens persoonlijk worden op zijn blog, even fulmineren, op zijn blog. Medieval worden, op enkele dingen.

Op twee dingen, om precies te zijn.

Ten eerste.

Wat me finaal de strot uitkomt is het paradoxale bindingsangst-verlatingsangst fenomeen van onze generatie.

Flip, de beste vriend van mijn hoofdpersoon omschrijft het zo, in hun tuinhuisje-repetitiestudio, als de hoofdpersoon hem vraagt naar zijn scharrels:

‘Breek me de bek niet open,’ zegt hij. ‘Als je achter een vrouw aanhobbelt bindt ze je aan een boom en loopt ze alleen verder. Negeer je haar, komt ze als een loopse teef achter je aanhobbelen.’ Flips muts blijft aan de isolatie haken als hij zijn hoofd in zijn nek legt. ‘Ik ben er klaar mee. Ik wil een inenting.’

Al vind ik Flip wat verder in het boek af en toe een beetje een brave burger, liggen we vandaag op een lijn.

Stel je voor dat je zo rond je zestiende met dates begint; hij sms’t haar, zij sms’t hem, en zo verder, tot in het voorjaar, tot je je eerste tongworstel– of condoomfrummelpartijtje hebt. Dan zou je toch zeggen dat je zo rond je vijfentwintigste wel een beetje weet hoe dat daten werkt.

Nu voel ik wel eens een klik met iemand.

Zo was er eerder dit jaar een meisje met leuke hobby’s en blond haar waarvan ik toch echt dacht dat ik haar een keer naar mijn bed zou trekken en tosti’s met ketchup voor haar zou maken. Na veelvuldig gedate en gezelligheid en, daar komt ‘ie, “een klik”, was er tijdens het uitgaan een hele mooie donkere invaliden-wc in de buurt van waar wij stonden. Àlas Cyrano, hou je tong en andere uitsteeksels maar binnenboord, the blonde puppy went to the market. Ik had me alles ingebeeld.

Nu was er weer eentje.

Zo’n vrouw met een twinkelende blik en een lieve lach, zo’n vrouw met een waanzinnig mooi beroep, intelligentie, nieuwsgierigheid, lang blond haar en borsten die er voor zouden zorgen dat ik, als ik er eenmaal aan zou zitten, nooit meer de deur uit zou komen (Ik ben een borstenman, ja.) Zo’n vrouw die je sms’jes stuurt van 5 pagina’s lang, vol knipoogjes, vragen en haha’s. Zo’n vrouw waar je mee  telefoneert en dat je dan beide zo lekkerleukliefschattig aan het giebelen bent dat je pas na een uur ophangt.

Als je zo’n meisje op date vraagt, krijg je te horen: het spijt me, ik bedoelde er verder niks mee.

“Wait. What?”

Drinking buddies: check. Kennissen, ook genoeg. Echte vrienden: absoluut niet te klagen. Maar mensen waar ik een uur mee kan bellen zijn ook onder mijn beste vrienden op een hand te tellen. Mensen die dat soort sms’jes sturen: nóg dunner bezaaid.

“Wat een kutwijf! Ze heeft met je zitten spelen,” zei een vriendin toen ik gisteren – in de heerlijke zon, op een verder fantastische dag – de sms conversatie liet lezen, bang dat ik echt helemaal niks meer begreep van vrouwen.

Maar zij begreep er ook niks van.

En toch was ik toch nog niet he-le-maal overtuigd. Dus ik liet de conversatie aan een tweede vriendin lezen: “Vrouwen,” verzuchtte ze, “Ik snap er ook niks van en dit slaat Echt Helemaal Nergens op.” Zij is lesbisch, nota bene. “Die klik is er alleen als je hem alle twee voelt,” betoogde zij afsluitend.

Ik weet het niet.

Maar dat je zelfs niet op een eerste date gaat na die gesprekken ervaar ik als kwetsend en onzeker makend en vervreemdend. Ik zie derhalve nog maar één optie.

Ik ben er klaar mee. Ik word homo.

Op zich is nu homo worden best vervelend: maandag sta ik op het Playboy Playmate of the Year feestje (!) en mannen hebben geen borsten.

Van ergens onder mijn broekriem borrelt derhalve een dilemma op: borsten, principes, principes, borsten.

Maar toch. My radar’s screwed. Klaar.

Nou, en dan dus nog dat tweede ding. Ik ga de komende maand geen alchohol drinken. Dit in het kader van de zweem van Korsakov die over mijn sociale interacties hangt. Mijn tweede motivatie voor die alcohol ban is kijken of ik het kan. Uitdagingen stellen. Da’s belangrijk.

Mijn boek is nu driekwart af. Vlees eet ik nauwelijks. En nu dus een maand geen alcohol.

Als het me lukt wil ik later dit jaar een maand zonder internet proberen te leven.

Daarna ga ik de K2 beklimmen. In mijn boxershort.

Dat u het weet.

De K2

.

Fabienne: Where’s my Honda?

Butch: Sorry, baby, but I had to crash that Honda.

We sluiten af.

Immer de uwe,

Sidney Vollmer.

ps. Ik zit even te denken. Bijna vegetarisch, nu een maand geen alcohol en ik zou bekant twee keer aan Arie Boomsma’s programma mee kunnen doen, zo weinig is er gemeult de afgelopen tijd.  Bij God: ik ben een asceet geworden.