Gisteren ben ik met een dominee naar de rechtbank gegaan. Nu kan ik dus een blogpost schrijven waar ik weken op heb gewacht.

De dominee/vader-van-een-goeie-vriendin was namelijk de laatste van drie lezers die zo vriendelijk was mijn manuscript te willen lezen. En zijn respons was niet mis, op het terras van de rechtbank. 

een ander manuscript

Lezer 3

Ik had hem, “lezer 3″ om zijn lezing gevraagd omdat ik hem nauwelijks kende en benieuwd was wat iemand uit een andere generatie en een andere leefwereld dan de mijne van mijn verhaal zou vinden. Bovendien merkte zijn dochter laatst op dat hij eigenlijk het liefst de hele dag door zou willen lezen. Dus ging er een envelop zijn kant op.

Hij heeft het in één ruk uitgelezen, was geboeid van begin tot eind, vond dat ik rauw en gevoelig schreef zonder sentimenteel te worden en voelde zich getrakteerd op verschillende mooie gedachtes. Welke scène hij het mooist vond? De scène met de duif. Maar de brief van Lizzy ook. En de ziekenhuisscène: heel mooi.

Zijn respons was zo positief dat ik er een beetje argwanend van werd. Ik ben nu eenmaal op zoek naar een enorme fout of misrekening in de constructie. Nu kan ik die namelijk nog aanpassen. En toen ik doorvroeg bleek er inderdaad een verhaallijn volledig langs hem heen te zijn gegaan. Hij schreef dat bij op zijn conto, ik zei dat ik trakteerde en er niets op conto’s bijgeschreven hoorde te worden.

Lezer 2

“Lezer 2″ was een meisje dat ik leerde kennen en op mij een intelligente, eerlijke indruk maakte. Ze las Coetzee, dat kan ook nooit niks helemaal geen kwaad natuurlijk.

Maar terwijl ze het las leerde ze me beter kennen. In het boek herkende ze dingen terug van mijn eigen leven en kon daardoor het manuscript moeilijker beoordelen, vond ze. Ze vond “de filmscene” niet werken maar heeft meermaals hardop moeten lachen. Ze was ontroerd door de emails over en weer, vond het beeldend geschreven en vond de personages heel sprekend geschetst. Maar was de moeder zo wel gemeen genoeg?

Ze wilde het manuscript bewaren. Misschien wel bij de tekening die Herman Brood ooit voor haar maakte. Dat zou ik leuk vinden.

Lezer 1

“Lezer 1″ was een (mij onbekende) vriendin van een goeie vriend. Ze is freelance journaliste en recenseert boeken voor dit tijdschrift. Ook zij had er erg van genoten en had de meest specifieke kritiek van de drie lezers. De liedjesteksten vond ze vervelend, ook omdat dat in zo veel debuten zit. Maar mijn hoofdpersoon is een muzikant, wierp ik tegen. Hm, wierp zij tegen.  Soms hebben we op zinsniveau zitten kijken. Overal vond ik haar kritiek valide.

Het “film scene gebeuren” halverwege vond zij ook niet werken. Dat is één van de dingen waar ik flink moet reviseren.

Een lunch, een diner en een fles cava verder zit ik tjokvol feedback. Dankzij hun lezingen bestaat mijn todo lijst nu uit 27 punten die allemaal de revue zullen passeren –en de revue zullen gaan aanpassen.

Ik had gehoopt op overeenkomstige kritieken. Die was er op twee scenes. De rest van de kritiek was, als ik eerlijk ben, minimaal.

En nu?

Ondanks Melt, ondanks de zon, komt de todo lijst in juli af.

Maar de showreels die ik de afgelopen week postte heb ik niet voor niets gemaakt.

Het wordt dus soms schrijven aan verhalen, soms aan pitches of scenario’s. Soms filmklussen doen voor geld, soms voor het goeie doel. Soms geld verdienen, soms bladzijdes verdienen. En dat is eigenlijk best prima, zo jongleren.