Film en TV tips voor 2012: deze al gezien?
Gisteren kreeg je een lange samenvatting van wat mij het afgelopen jaar opviel in de actualiteit. Vandaag deel 2, een veel kortere blogpost: een sloot aanraders.
Voila, het zijn onzekere, vreemde tijden. Gelukkig is daar ook dit jaar een flinke dosis vertier geproduceerd om de zinnen te verzetten en de in onze tumultueuze wereld kapotvallende dromen met enige regelmaat te vergeten.
TV series en Films
Bijzonder genoten heb ik van het Britse Luther, een misdaadserie die doet wat het moet doen: bloedstollend spannend zijn. Se7en meets The Killing.
Ook het Deense The Killing kreeg ik eindelijk te zien. Meerdere avonden zitten nagelbijten. Knap ook hoe ze seksualiteit bij de vrouwelijke hoofdpersoon Sarah Lund hebben uitgebeeld: non-existent. Bijzonder, voor een vrouwelijke hoofdpersoon.
Tina Fey’s 30 Rock: nog steeds leuk. Tina Fey is voor mij het definitieve bewijs dat vrouwen wel degelijk grappig kunnen zijn op t.v. (Hilarische dames: waar blijven jullie? Tina Fey, Sarah Silverman, enkele SNL’ers, enkele Nederlandse cabaretieres, tuurlijk. Maar vergeleken met de hoeveelheid grappende mannen is het niet veel.)
De meest recente seizoenen van Dexter en Breaking Bad vielen me wat tegen. Gelukkig was daar Homeland, een tv serie die bij mij vanaf nu op 1 staat. Waar Jack Bauer iemand waterboard-stroomstoot-in-elkaar-slaat om de 14 cijferige code te ontdekken van de kernbom die onder zijn auto is gemonteerd en binnen een minuut ontploft, gaat het in Homeland om psychologisch vernuft, twijfel en dubbele bodems.
Homeland: a thinking’s man “24″ met bovendien een ge-wel-di-ge season arc. Kijken!
Mijn vriendin deed ik er geen plezier mee, maar Game Of Thrones is meer dan zwaardvechten en prinsessen redden. The Sopranos in de Middeleeuwen. Met Carice van Houten vastgelegd tot 2015 (!) ben ik extra benieuwd.
Ook de eerste drie afleveringen van Boss vond ik gaaf. Een dramaserie rondom Kelsey Frasier Grammer als de bad-ass burgemeester van Chicago met een geheim. Diplomatiek gekonkel, machismo, intriges: geweldig.
Nostalgisch heb ik gezwierd met Woody Allens evenknie Clive Owen in Midnight in Paris. Een heerlijke traktatie, wellicht vergelijkbaar in toon en sfeer met Hugo– maar die moet ik nog gaan zien. Speciale vermelding voor Corey Stoll, de acteur die mijn held Hemingway vertolkte precies zoals ik vooraf hoopte. (Allen sprak overigens over die publieke verwachting van de representaties in dit mooie, uur lange audio interview over de film)
Rango: bekeken op een HD televisie ter grootte van een peuterbadje. Waanzinnige animaties en heerlijk frisse, foute karakters. Waar ik Pixar al een decennium Hollywoods beste filmstudio vind (geen enkele andere studio brengt zo consistent zulke goede films uit) zijn hun films af en toe een klein beetje zoet. Rango is vuiger, inclusief een konijn met maar één overgebleven oor.
Helderder dan Inside Job, spannender dan menig actiefilm en met geweldig acteerwerk: Margin Call. “Die film over de crisis met Kevin Spacey”, ja. Die moet je dus zien. Oscar galore, volgend jaar.
We need to talk about Kevin: waarom ze niet naar een therapeut gaan met Kevin is me een raadsel, maar op de keper beschouwd aangrijpend en erg goed gedaan.
De beste film die ik dit jaar zag – geen verrassing waarschijnlijk – was Drive. Alles klopte. Refn is de bastaardzoon van Brian dePalma en Michael Haneke. Dat onderkoelde spel, de subtiliteit, de achtervolgingen, de muziek. Post-post-modernistische jaren ’80 revival. Ik zou een essay kunnen schrijven over de relevantie van die film. Zou ik onder andere hieraan refereren.
Eén na beste: Rise of the Planet of the Apes. Ik stond na Tim Burtons misstap uit 2001 een beetje ambivalent tegenover een nieuwe apenfilm maar werd verrast door de emotie in de CGI en het zeer goed geconstrueerde verhaal. Een popcornmovie zoals het óók kan, Michael ‘Transformers’ Bay. Lees ook vooral deze recensie.
Tree of Life – Ik keek hem toen ik verkouden was. Aan te raden. Gewoon staren. Mijn interpretatie? ‘Het leven’ gaat om de schoonheid van het leven inzien, wat die ook moge zijn. Dat is de zingeving. Vandaar die ongelooflijk mooie beelden. Vandaar die ene handeling van de dinosaurus in de rivier. Denk ik.
2012: enkele willekeurige tips
Ik heb de volgende films nog niet gezien maar ben zeer benieuwd naar:
Tinker Tailor Soldier Spy: de onderkoelde spanning
The Muppets 2011: de lol
Blue Valentine: de melancholie
War Horse: De epiek van Spielberg: zal ‘t wat zijn?
Warrior: Snap niet dat ik die gemist heb. Erg benieuwd.
The Artist: The one everyone’s talking about.
The Record Breaker: trailer nog niet online, maar om deze man gaat het. Waanzinnig.
J. Edgar: Clint Eastwood (anagram voor ‘Old West Action’) can’t go wrong.
The Descendants: van de maker van Sideways.
Pixar/Disney komt volgend jaar met Brave.
Batman: the dark knight rises. Een geweldige trailer. Hopelijk maakt Nolan de hype waar.
Ook zal Pixars head honcho Andrew Stanton zijn eerste live action film als scenarist in premiere zien gaan: John Carter. Kan heel leuk zijn, kan vreselijk zijn.
The Hobbit: ik vermoed – helaas – dat die ontzettend gaat tegenvallen. Guillermo Del Toro had ‘m moeten regisseren. Dat was stukken spannender geworden. Als ik de trailer zie denk ik: It’s a has-been. Regurgitated.
Als laatste dit verstilde, subtiele kleinood van Ridley Scott. Prometheus:
In je moerstaal, jonguh.
Ein-de-lijk! Ook weer een paar goeie Nederlandse films op stapel. Als ik de trailers mag geloven – èn de mensen die ze maken een béétje goed heb ingeschat – moet je in 212 naar Blackout! en naar Plan C. Ga je in 2012 maar één keer naar een Nederlandse film, ga dan in ieder geval naar Blackout!
Maar weet je wat… Doe eens gek. Ga in 2012 naar TWEE Nederlandse films. Ga ook naar Plan C:
Ik pakte net Lock, Stock uit de kast en zag dat die alweer uit 1998 stamt. Als deze Nederlandse films net zo leuk zijn – en die schijn heeft het – heeft het toch nog veertien jaar geduurd voordat soortgelijke speelfilms, speelfilms van een nieuwe generatie, het Nederlandse daglicht zagen. Een tragische constatering. Maar de blijdschap overheerst hoor. Go Arne! Go Max!
Wat. Een. Held.
Speciale vermelding voor Louis CK die me een waardevol alternatief bood voor alle content die ik download zonder ervoor te betalen. Dat doe ik doorgaans niet uit onwil of hufterigheid, maar er is nog steeds geen audiovisuele evenknie van Spotify waar ik gemakkelijk gebruik van kan maken.
Film1 is te beperkt, net als de Nederlandse digitale zenders (geen Wintergasten kunnen terugkijken bijvoorbeeld. WTF?) waarbij die zenders vaak ook niet goed door te lussen zijn naar een analoge tv.
Brand based channels werken niet samen en daardoor eigenlijk überhaupt niet (MUBI, Viera, Google tv, Apple TV, Smart TV enz.) en aangezien Netflix in de VS een flinke knauw heeft opgelopen zijn we een paar jaar verder voordat zij de oversteek naar Nederland zullen maken– áls ze dat al ooit gaan doen.
Louis CK gaf zijn laatste show voor $5 weg, DRM vrij, zelf geproduceerd. Ik wist niet hoe snel ik mijn creditcard moest trekken. En ik kénde die gast niet eens.
Dat was hem. De dingen die ik zag en graag aanraad.
ps. Bonus vermelding: nog in de testfase, maar wél heel erg gaaf: EU1. Digitaal, crowdsourced, leuke mensen. Hou ze in de gaten.
Volgende week: een update over mijn boek en een leestip of drie. Vier.