Valt dus wel mee met die entertainment industrie balancerend op het randje van de afgrond.

Afsluitend een mooi citaat uit het rapport:

“Through a decade of economic and technological upheaval, the entertainment industry grew 50 percent while consumers increased spending on entertainment,”

Hitchens schreef bijvoorbeeld een essay waarin uit de doeken werd gedaan dat Henry Kissinger een ordinaire oorlogsmisdadiger is. Hij schreef een boek getiteld God is NOT great waar de eerste onderstaande video misschien een leuk voorproefje van is en nog zoveel meer en zoveel goeds bovendien dat het intimiderend is.

Hitchens overleed 15 december aan de complicaties van slokdarm kanker. Salman Rusdie schreef deze mooie elegie en Stephen Fry presenteerde tijdens zijn leven deze avond om hem te danken, met onder anderen Richard Dawkins en Sean Penn als gasten.

De reden dat ik dit stukje schrijf is dat ik gebiologeerd ben geraakt door die man en uren aan teksten en video’s heb zitten bekijken. Ik heb bovendien zeer  genoten van een debat waarin hij inhoudelijk, scherpzinnig en met ongekende felheid reageerde op de stelling. Dat debat deel ik graag met jullie, hier op mijn digitale straathoek.

Eerst, om even op te warmen, “de tien geboden” fijntjes gefileerd door Hitchens– inclusief zijn tien nieuwe geboden voor vandaag de dag.

Goed. Weten we een beetje wat voor man dit is?

Stelling: ‘Catholicism is a force for good in the world.’

Zie hem dan in onderstaande vijf video’s samen met de onvergelijkbare, heerlijke Stephen Fry de vloer aanvegen met het katholieke geloof. Ze zijn buitengewoon scherp, welbespraakt, eerlijk en, zeker wanneer Hitchens over zijn homoseksuele vriend Stephen Fry begint, ontroerend.

Zowel zijn autobiografie Hitch-22 als “God is Not great” staan op mijn leeslijst. Ik hoop ook op die van jullie.

Voor mij werd het mooiste, meest treffende citaat over het ambigue karakter van de katholieke kerk trouwens gegeven door Stephen Fry:

It’s the strangest thing about this church, it is obsessed with sex, absolutely obsessed. Now they will say we “with our permissive society and rude jokes are obsessed.” No, we have a healthy attitude. We like it, it’s fun, it’s jolly, because it’s a primary impulse it can be dangerous and dark and difficult. It’s a bit like food in that respect only even more exciting. The only people who are obsessed with food are anorexics and the morbidly obese and that in erotic terms is the Catholic church in a nutshell.

Voila, het zijn onzekere, vreemde tijden. Gelukkig is daar ook dit jaar een flinke dosis vertier geproduceerd om de zinnen te verzetten en de in onze tumultueuze wereld kapotvallende dromen met enige regelmaat te vergeten.

TV series en Films

Bijzonder genoten heb ik van het Britse Luther, een misdaadserie die doet wat het moet doen: bloedstollend spannend zijn. Se7en meets The Killing.

Ook het Deense The Killing kreeg ik eindelijk te zien. Meerdere avonden zitten nagelbijten. Knap ook hoe ze seksualiteit bij de vrouwelijke hoofdpersoon Sarah Lund hebben uitgebeeld: non-existent. Bijzonder, voor een vrouwelijke hoofdpersoon.

Tina Fey’s 30 Rock: nog steeds leuk. Tina Fey is voor mij het definitieve bewijs dat vrouwen wel degelijk grappig kunnen zijn op t.v. (Hilarische dames: waar blijven jullie? Tina Fey, Sarah Silverman, enkele SNL’ers, enkele Nederlandse cabaretieres, tuurlijk. Maar vergeleken met de hoeveelheid grappende mannen is het niet veel.)

De meest recente seizoenen van Dexter en Breaking Bad vielen me wat tegen. Gelukkig was daar Homeland, een tv serie die bij mij vanaf nu op 1 staat. Waar Jack Bauer iemand waterboard-stroomstoot-in-elkaar-slaat om de 14 cijferige code te ontdekken van de kernbom die onder zijn auto is gemonteerd en binnen een minuut ontploft, gaat het in Homeland om psychologisch vernuft, twijfel en dubbele bodems.

Homeland: a thinking’s man “24″ met bovendien een ge-wel-di-ge season arc. Kijken!

Mijn vriendin deed ik er geen plezier mee, maar Game Of Thrones is meer dan zwaardvechten en prinsessen redden. The Sopranos in de Middeleeuwen. Met Carice van Houten vastgelegd tot 2015 (!) ben ik extra benieuwd.

Ook de eerste drie afleveringen van Boss vond ik gaaf. Een dramaserie rondom Kelsey Frasier Grammer als de bad-ass burgemeester van Chicago met een geheim. Diplomatiek gekonkel, machismo, intriges: geweldig.

Nostalgisch heb ik gezwierd met Woody Allens evenknie Clive Owen in Midnight in Paris. Een heerlijke traktatie, wellicht vergelijkbaar in toon en sfeer met Hugo– maar die moet ik nog gaan zien. Speciale vermelding voor Corey Stoll, de acteur die mijn held Hemingway vertolkte precies zoals ik vooraf hoopte. (Allen sprak overigens over die publieke verwachting van de representaties in dit mooie, uur lange audio interview over de film)

Rango: bekeken op een HD televisie ter grootte van een peuterbadje. Waanzinnige animaties en heerlijk frisse, foute karakters. Waar ik Pixar al een decennium Hollywoods beste filmstudio vind (geen enkele andere studio brengt zo consistent zulke goede films uit) zijn hun films af en toe een klein beetje zoet. Rango is vuiger, inclusief een konijn met maar één overgebleven oor.

Helderder dan Inside Job, spannender dan menig actiefilm en met geweldig acteerwerk: Margin Call. “Die film over de crisis met Kevin Spacey”, ja. Die moet je dus zien. Oscar galore, volgend jaar.

We need to talk about Kevin: waarom ze niet naar een therapeut gaan met Kevin is me een raadsel, maar op de keper beschouwd aangrijpend en erg goed gedaan.

De beste film die ik dit jaar zag – geen verrassing waarschijnlijk – was Drive. Alles klopte. Refn is de bastaardzoon van Brian dePalma en Michael Haneke. Dat onderkoelde spel, de subtiliteit, de achtervolgingen, de muziek. Post-post-modernistische jaren ’80 revival. Ik zou een essay kunnen schrijven over de relevantie van die film. Zou ik onder andere hieraan refereren.

Eén na beste: Rise of the Planet of the Apes. Ik stond na Tim Burtons misstap uit 2001 een beetje ambivalent tegenover een nieuwe apenfilm maar werd verrast door de emotie in de CGI en het zeer goed geconstrueerde verhaal. Een popcornmovie zoals het óók kan, Michael ‘Transformers’ Bay. Lees ook vooral deze recensie.

Tree of Life – Ik keek hem toen ik verkouden was. Aan te raden. Gewoon staren. Mijn interpretatie? ‘Het leven’ gaat om de schoonheid van het leven inzien, wat die ook moge zijn. Dat is de zingeving. Vandaar die ongelooflijk mooie beelden. Vandaar die ene handeling van de dinosaurus in de rivier. Denk ik.

2012: enkele willekeurige tips

Ik heb de volgende films nog niet gezien maar ben zeer benieuwd naar:

Tinker Tailor Soldier Spy: de onderkoelde spanning

The Muppets 2011: de lol

Blue Valentine: de melancholie

War Horse: De epiek van Spielberg: zal ‘t wat zijn?

Warrior: Snap niet dat ik die gemist heb. Erg benieuwd.

The Artist: The one everyone’s talking about.

The Record Breaker: trailer nog niet online, maar om deze man gaat het. Waanzinnig.

J. Edgar: Clint Eastwood (anagram voor ‘Old West Action’) can’t go wrong.

The Descendants: van de maker van Sideways.

Pixar/Disney komt volgend jaar met Brave.

Batman: the dark knight rises. Een geweldige trailer. Hopelijk maakt Nolan de hype waar.

Ook zal Pixars head honcho Andrew Stanton zijn eerste live action film als scenarist in premiere zien gaan: John Carter. Kan heel leuk zijn, kan vreselijk zijn.

The Hobbit: ik vermoed – helaas – dat die ontzettend gaat tegenvallen. Guillermo Del Toro had ‘m moeten regisseren. Dat was stukken spannender geworden. Als ik de trailer zie denk ik: It’s a has-been. Regurgitated.

Als laatste dit verstilde, subtiele kleinood van Ridley Scott. Prometheus:

 In je moerstaal, jonguh.

Ein-de-lijk! Ook weer een paar goeie Nederlandse films op stapel. Als ik de trailers mag geloven – èn de mensen die ze maken een béétje goed heb ingeschat – moet je in 212 naar Blackout! en naar Plan C. Ga je in 2012 maar één keer naar een Nederlandse film, ga dan in ieder geval naar Blackout!

Maar weet je wat… Doe eens gek. Ga in 2012 naar TWEE Nederlandse films. Ga ook naar Plan C:

Ik pakte net Lock, Stock uit de kast en zag dat die alweer uit 1998 stamt. Als deze Nederlandse films net zo leuk zijn – en die schijn heeft het – heeft het toch nog veertien jaar geduurd voordat soortgelijke speelfilms, speelfilms van een nieuwe generatie, het Nederlandse daglicht zagen. Een tragische constatering. Maar de blijdschap overheerst hoor. Go Arne! Go Max!

Wat. Een. Held.

Speciale vermelding voor Louis CK die me een waardevol alternatief bood voor alle content die ik download zonder ervoor te betalen. Dat doe ik doorgaans niet uit onwil of hufterigheid, maar er is nog steeds geen  audiovisuele evenknie van Spotify waar ik gemakkelijk gebruik van kan maken.

Film1 is te beperkt, net als de Nederlandse digitale zenders (geen Wintergasten kunnen terugkijken bijvoorbeeld. WTF?) waarbij die zenders vaak ook niet goed door te lussen zijn naar een analoge tv.

Brand based channels werken niet samen en daardoor eigenlijk überhaupt niet (MUBI, Viera, Google tv, Apple TV, Smart TV enz.) en aangezien Netflix in de VS een flinke knauw heeft opgelopen zijn we een paar jaar verder voordat zij de oversteek naar Nederland zullen maken– áls ze dat al ooit gaan doen.

Louis CK gaf zijn laatste show voor $5 weg, DRM vrij, zelf geproduceerd. Ik wist niet hoe snel ik mijn creditcard moest trekken. En ik kénde die gast niet eens.

Dat was hem. De dingen die ik zag en graag aanraad.

ps. Bonus vermelding: nog in de testfase, maar wél heel erg gaaf: EU1. Digitaal, crowdsourced, leuke mensen. Hou ze in de gaten.

 Volgende week: een update over mijn boek en een leestip of drie. Vier.

ZOMBINLADEN The Axis Of Evil Dead from Clement Deneux on Vimeo.

Mijn favoriet? Die ene met die tv reporter. Of die ene over die kerel met een slecht geheugen. Goed geschaterd.

Komen ze:

Vergeet Inside Job. De film had geweldige graphics, een behoorlijk betoog maar was best wel een beetje behoorlijk saai. Om nu te zeggen dat die film me behalve verontwaardiging een helder verhaal voorschotelde over de crisis van 2008: neen.

Margin Call zou dat moeten recht gaan zetten, dit najaar. De trailer is veelbelovend. Steelse blikken, verbazing en kibbelende ego’s. En niet van de minste, bovendien: Kevin Spacey, Jeremy Irons en Paul Bettany fronsen en schreeuwen, spuwen en bekonkelen dat het een lieve lust is. Dat doen ze, overigens, terwijl ze worden geregisseerd door een first time feature-film director. (WTF!?)

Wat  “Wall Street” eind jaren ’80 deed voor de inbedding van de Wall Street graaierij in het culturele domein door rondom Gordon Gekko de heerlijkheid, de intriges en de hebzucht van de grijzeboordenboeven te dramatiseren, zou Margin Call weleens voor de crisis van 2008 kunnen doen. ( Gordon Gekko is immers uitgegroeid tot cultheld)

Ik wil die film zien. Het eigenlijke vervolg op “Wall Street”:

Tuurlijk, die 12 megapixel fotocamera op je telefoon is ook niet onaardig.

Maar deze baas  heeft een 16 gigapixel camera. Dat monster kan 1 miljoen frames per seconde opnemen.

De beste man zat in een hotelkamer. Met die camera dus.Het hele verhaal is hier te vinden. En hier kun je hem kopen. In principe. Hangt een prijskaartje aan.Wat je met zo’n camera kunt?

Dit:

Locked in a Vegas Hotel Room with a Phantom Flex from Tom Guilmette on Vimeo.

Gijs, Roy, Guido & Tom. Het zou zo’n Beatles t-shirt kunnen zijn.

Ik ken de mannen niet, maar ze komen van de HKU en ik vermoed dat dit hun eindexamenfilm is. Utreg. Je weet ‘t. Rijk aan animatiestijlen, goed geluid: geweldige animatie:

Mac ‘n’ Cheese from Mac ‘N’ Cheese on Vimeo.

Je kunt ook je donaties geven aan twee mensen die ik ken. Dat zijn leuke mensen.

De ene heet Mariëtte Hummel. Ze is journaliste. Voor haar project onder de Nieuwspost vlag is zij bezig met donaties bij elkaar sprokkelen om een onderzoek te kunnen doen naar privacy en identiteit op internet. Zij heeft daarvoor wel financiering nodig.

Haar initiatief is kleinschalig. Maar ik  vind het hartstikke relevant. Even pluggen is dus een kleine moeite.

Vandaag las ik dit artikel bijvoorbeeld over hoe Google je surfgedrag in Chrome gebruikt. Zelfs als je die privacy knop aanzet dus, voordat je naar blote borsten speurt.

Bovendien las ik vorige maand in Time magazine over iets engs dat Data Mining heet:

Three hours after I gave my name and e-mail address to Michael Fertik, the CEO of Reputation.com, he called me back and read my Social Security number to me. “We had it a couple of hours ago,” he said. “I was just too busy to call.”

Je kunt Mariette met het belachelijke lage bedrag van 5 euro al steunen. Doen. Ze is er bijna. Haar project komt ook in het “Generatie IK” programma van De Balie, wordt gebundeld, hoppa.

Maar…

Mocht je nou meer hebben met muziek dan met privacy, ga dan eens kijken bij The traditionals, een website & CD release van Matthijs van der ven, bekend van het toffe Onder Invloed.

Onder de paraplu van In a cabin with hebben verschillende Nederlandse muzikanten traditionele liedjes gecoverd, liedjes die vaak enkel van mond-op-mond zijn overgegeven van generatie op generatie. Het deed me denken aan Alan Lomax, een Amerikaanse folklorist en ethnomusicoloog die bijna vergeten liedjes verzamelde en zorgde dat ze niet verwaaide. Geweldig. Er is overigens ook een documentaire over hem gemaakt door een Nederlandse regisseur, getiteld Lomax the Songhunter.

Goed, er is zo’n CD met “Traditionals” uitgebracht die je kunt kopen voor het heerlijk ronde bedrag van €8,40. Gewoon even doen.Heb je Tim Knol, Anne Soldaat, Bertolf, Maurits Westrik en vele anderen op één CD.

Tot zover de hulp-blogpost, door met de schaamteloze zelfpromotie.

Dankzij een lieve vriendin (detail hierboven) was het mijn 3e boekenbal. Nog steeds geen andere schrijvers op hun bek geslagen. Misschien volgend jaar, wanneer ik hoop op eigen titel een kaartje te krijgen. We schrijven dapper door.

Dit keer leerde ik de volgende tien dingen.

1. Mijn buttons waren een groot succes. Ik had me van tevoren voorgenomen om enkel de mensen die ik tof vond een button te geven. Mooie vrouwen bijvoorbeeld. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan om de “Mulisch was my homeboy” button ook bij enkele BN’ers op te spelden. En wat schertseteteste mijn verbazing? Daar zitten toffe mensen tussen, bij die BN’ers.

2. Claudia de Breij, bijvoorbeeld. Die spelde ik een mooi verhaal en een button up. We spraken over homoseksuele liefde, beroemd zijn en andere ongemakken. Zij is vanaf gisteren mijn homegirl.

3. Cornald Maas vroeg of ik op mannen viel. Of nee, hij vroeg waar mijn voorkeur naar uitging, in het verlengde van voorgenoemd gesprek met Claudia. Verder wist hij me wat details te vertellen over mensen uit Hilversumland waar je geen u tegen zegt. Ik zwijg. Ik ken mijn mores. Maar herinner me hieraan, de volgende keer dat we in de kroeg staan. Kun je lachen.

Even een compleet ongerelateerd hitje tussendoor. omdat het kan.

Deze videoclip is een oudje, alweer. 2008. (In twittertijd is dat Pleistoceen.) Maar ik vind dit leuk.

Moving on.

4. De gin die geschonken werd doodde de bacillen die zaten te chillen in mijn, ehm, billen. Nee, even serieus nu. Stiekem was ik ziek, voordat ik ging. Hoofdpijn, keelpijn. Maar ik  dronk me er doorheen. Wat heet. Ik was zo lang op het boekenbal dat André Hazes en Harry Mulisch opeens ”De hoogste tijd” inzette. Mijn date, mijn bacillen en ondergetekende behoorden tot de hekkensluiters. Score! Terwijl ik écht maar heel even zou gaan.

Inmiddels lig ik in bed te schrijven en zijn de bacillen terug in neus en keel. Met versterking. Ik hoop op een kittige verpleegster met een bak soep.

5. Jurgen Raymann liep trots rond met mijn button. “My Homeboy”, lachte hij, “super, man”. Hij is groot, trouwens! Kluun vond de button ook tof. Op het einde van de avond, we waren drie dra dronken, werden we door ons beider redacteur officieel aan elkaar voorgesteld. We spraken over van alles. Dat vond ik leuk.

Jan Mulder wilde ik er ook eentje opspelden. Maar hij zei: “ik ben toch geen stickerpaal”, op zijn geveinsd verbaasd-geirriteerde-DWDD toon, “hebben jullie dan wel alles van Mulisch gelezen!?” “Jahaahaa,” loog ik grijnzend, waarop hij “sodemieter toch op met je button” grinnikte.

6. Die gezellige dikkerd van de Jakhalzen – dus niet die vervelende krullenbol met zijn pedante bijna-hipdoenerij- gaf ik ook een button. Ik werd fronsend toegeknikt alsof we bij een drukke slager stonden en ik voordrong. Hij droeg de button niet, zag ik later. Not very Jakhals.

7. Hanna Bervoets, bless her heart, sprak ik ook weer even na onze wat ongelukkige ontmoeting vorig jaar. Ik speldde haar een button op, zij vertelde over het wel en wee van haar tweede roman, de verzoeken die haar gedaan werden. Ik sprak over mijn ontwikkelingen binnen het avontuur, de marketing, de obstakels. Het was goed.

8. Een meisje met een zebrastreep jurkje verleidde ik tot een drankje met yours truly op het Ajaxterras. Het werd de eerste keer dat ik een smokingjasje over des schouderens vrouwens wierp. We kletsten, het was bijna voorjaar. Ondertussen bleek het glazenwegruimpersoneel Duits-efficient: zelfs een halfvol glas Gin tonic werd als halfleeg bestempeld en in een afwasteil meegetroond. Ik was nog net op tijd: mijn glas stond nog rechtop in de teil. Althans, ik dénk dat het mijn glas was. Ik dronk verder met het zebrastreepmeisje en kreeg uiteindelijk mijn colbertje ook weer terug. Zij kreeg, jawel, een button.

9. Mijn uitgever Joost Nijsen holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, na een avond stevig drinken. De lippenstiftzoenen op zijn beide wangen stonden hem niet verkeerd. Ook mijn redacteur spreken op het boekenbal gaf een extra dimensie aan het hele gebeuren. Ik zit daar goed.

10. Bij mijn 3e bezoek boekenbal zag ik de reality augmented. En dat was niet alleen door de Mulisch Layar app of de QR codes waarmee virtuele kunst boven de dansvloer te zien was. Het was bij-na gelegitimeerd dat ik daar rondliep, dat had er ook mee te maken.

Maar in het verlengde daarvan realiseerde ik me iets droefgeestigs.

Misschien is dit wel de allerleukste periode van het hele schrijfgebeuren. Ik zie namelijk drie toekomstscenario’s:

Optie 1: Als dat debuut van mij klote wordt ontvangen is het voor iedereen wel duidelijk wat voor domper dat zou zijn. Het doet geen afbreuk aan hoeveel plezier ik er tot nu toe aan heb gehad, maar toch. Ik vermoed dat het iets van de onbevangenheid weg zal halen. Nu draag ik nog (iets van) een belofte met me mee. Een debutant. Straks blijkt bijvoorbeeld dat ook dat kreng van mij tegenvalt, net als bijna alle debuten, en dan is het toch minder lollig om buttons uitdelen op zo’n boekenbal.

Optie 2: Mijn debuut wordt medium ontvangen. Dat is misschien nóg wel kutter. Ik háát medium. Wie wil er nou medium?!? Nee, dan nog liever keihard falen. Met een knal.

Optie 3: Als het allememachies goed wordt ontvangen heb ik vanaf dan ineens verwachtingen waar ik aan moet voldoen. Da’s óók niet leuk. Laissez faire, met een knipoog, bon vivant, Neil Young’s Hey Hey, My My ( als het even kan de coverversie van Oasis) godverdomme. Dat willen we heel graag behouden.

Hoe dan ook: het was een rammend mooi feestje.

ps. Wordt anders even fan van mijn boek, joh. In de rechterkolom zie je zo’n Facebook badge. 1x “vind ik leuk” klikken = 3x genieten. Beloofd.

ps.2 Voordat u nou denkt: wat geilt die Sid op BN’ers een laatste opmerking. Ik had vijfentwintig van die dingen laten maken. Slechts zeven kwamen bij Hen Die In Waku Waku Zitten terecht. De rest ging naar eerder genoemde toffe onbekende mensen.