Touché.

Nu stuurde ze me een mailtje met de volgende tekst:

“In de bijlage zit jouw examenopstel, gevolgd door dat van [...]. Zoals ik je al zei, ik gebruik beide betogen nog regelmatig als voorbeeld waar leerlingen dan net zo regelmatig van schrikken.

Ik heb het net zitten teruglezen. Het is tien jaar later en nog steeds een relevant onderwerp, maar vooral ook schattig tot en met. In het kader van de transparantie plaats ik hem hieronder, inclusief alle fouten en slordigheden.

Opdracht Privacy

In uitgaanscentra hangen videocamera’s, evenals in winkels en bij benzinestations. Kinderen van anonieme spermadonoren zullen er binnenkort recht op hebben om de naam van hun biologische vader te leren kennen. Er gaan steeds meer stemmen op om DNA-onderzoek te doen bij verdachten. Enige tijd geleden werden in zogenaamd ‘onveilige’ wijken in Rotterdam alle passanten door de politie op wapenbezit
gefouilleerd. Het recht op privacy dreigt keer op keer te worden geschonden. Schrijf een betoog over deze ontwikkeling.

Privacy

“Onlangs vermeldden de kranten dat van de gemiddelde Nederlander in ongeveer honderdduizend databanken gegevens zijn opgeslagen. Dan bedoelen ze niet alleen de naam, maar ook het bruto-inkomen, de boodschappen, de vakanties, de bezochte internet-sites. Alles wat we doen of laten is bekend bij de een of andere instelling of database. Ook dingen als beveiligingscamera’s of DNA-fingerprinting doen veelvuldig inbreuk op onze privacy. Deze ontwikkelingen moeten met de grootste reserves bekeken worden.

Hoewel ik nu niet echt een rooskleurig beeld van de situatie schets, zitten er ook enkele positieve kanten aan de registrering en openbaarheid van informatie, aan de dingen die een inbreuk doen op ons persoonlijk leven in het algemeen. De surveillance-camera’s hebben natuurlijk een algemeen aanvaardbare functie: de politie tijdig informeren over een “op handen zijnde” overtreding. Ook wanneer een verkrachting kan worden opgelost aan de hand van speeksel op een sigarettepeuk is dat prachtig. En wat te denken van al die kinderen die er nu eindelijk achter kunnen komen van wie mama ooit een bekertje zaad heeft gekocht: dat zijn toch nuttige ontwikkelingen?

De genoemde voorbeelden zijn inderdaad toepassingen waar wat voor te zeggen valt. Dit stuit me dan ook niet tegen de borst, het zijn de mogelijke gevaren die schuilen in dit soort maatschappelijke of wetenschappelijke omwentelingen. Die camera’s kunnen ook een man filmen die wel heel intiem is met de buurvrouw, en als DNA-onderzoek voortaan standaard wordt verricht op gearresteerden kan die informatie in de toekomst tot indirect bewijsmateriaal leiden (“Er lag daar een haar van je, moordenaar!!”) en zo de eerlijke rechtsgang belemmeren. En wat nou, weten wie papa is? Papa wou helemaal niet dat zijn naam bekend werd …

Het is misschien nuttig om dat 2e argument wat verder uit te diepen. Wanneer alle inwoners van een dorp waarin de verdachte woont worden uitgenodigd om wangslijm af te staan en zo de dader er uit te vissen, zitten er altijd weigeraars tussen. Eén daarvan heeft een moord op zijn geweten, maar de andere (onschuldige) weigeraars staan volkomen in hun recht en kunnen een heel sterk argument aanvoeren, namelijk: Hoe weet ik zeker dat er geen misbruik van mijn materiaal wordt gemaakt? Volkomen terecht, zoals ik al zei, niemand heeft iets te maken met hoe jouw DNA er uit ziet. Straks krijg je een dictator aan het bewind die dan van een hele hoop mensen (zo niet allen) het meest persoonlijke dat ze hebben bezit: hun erfelijk materiaal. Misschien ontwikkelt hij wel biowapens? Een wapen waarmee hij alle mensen met bruin haar en bruine ogen kan uitroeien?

Ik weet het niet. En daar zit het hem nou juist in: we weten het niet. Wat gebeurt er met die bandjes, dossiers, DNA-kaarten? We leggen een hoop macht bij de leider van een land als we toestaan dat ze ons op allerlei manieren bekijken en “catalogiseren”. Het hele wezen van persoonlijke vrijheid wordt teniet gedaan, onder het motto dat Nederland dan veiliger wordt, of omdat de kruidenier ons dan bonus-punten kan geven. Je gedraagt je anders als je weet dat er op je gelet wordt en zo wordt je dus belemmerd in je persoonlijke vrijheid. En dat was volgens mij hèt grondbeginsel van onze democratie.”

–

Zó schattig.

Tijd om weer eens de balans op te maken.

In tegenstelling tot wat ik in mijn onbevangenheid had verwacht hebben we de eerste druk nog niet uitverkocht. Desondanks, zo zegt mijn redacteur, gaan we goed.

Ten opzichte van de blogpost die ik schreef na de eerste maand zie ik deze ontwikkelingen.

.

Hush.

Ten eerste de recensies. Ik kreeg mooie recensies van Passionate Magazine, VIVA, LINDA, Cosmopolitan, CJP (België!), BOEK Magazine, HP/DE Tijd, enkele blogs (deze bijvoorbeeld), een heus boekverslag en een gedegen recensie van een recensent bij Recensieweb die begreep wat ik probeerde te doen. Er verschenen verder mooie artikelen bij De Optimist, in de NL30, het AD-Utrechts Nieuwsblad, Boekensalon (achter een inlog, very 1.0) en Stadsblad Utrecht.

Negatieve recensies verschenen er ook. Niet dat ik had verwacht dat iedereen het mooi zou vinden, of de relatie tussen Toms (stief)ouders zou lezen als metafoor voor de veranderende geo-politieke verhoudingen en hoe ik dat heb getracht te koppelen aan dit fenomeen, maar de onzorgvuldige lezing van sommige recensenten die tegelijkertijd durven te verkondigen de waarheid in pacht te hebben viel me zwaarder dan ik had verwacht.

Literaire mores schrijven voor dat je daar als auteur niet op reageert. De afgelopen maanden beet ik dus enkele keren op de punt van mijn toetsenbord. Maar ik heb niets gezegd.

En bij mijn volgende boek zullen slechte recensies me niet raken. Echt niet. Heus niet.

Er waren ook veel mooie lezersreacties op mijn boek. Dat soort mailtjes/ sms’jes is hartstikke leuk om te krijgen. Nog leuker: de foto’s die mensen op de fanpage zetten. Van New York tot San Fransisco, Van Brazilië tot het Wilhelmina park. Blijf ze vooral insturen. (En dank je hartelijk voor de moeite. JIJ ROKT.)

Er waren optredens bij Crossing Border, Echt Gebeurd in Toomler, het Utrechtse Volle Bak, Nightwriters (2e keer), Het Leesbureau – inclusief zeer enthousiaste leerlingen, iPoetry van het Poëziecircus en een presentatie bij Online Tuesday van Marketingfacts.nl (2e plek behaald) in Felix Meritis.

Hoogtepunt was voor mij een optreden in een kerk in Velsen-Zuid, 23 december, van Young Art Text. Tussen de optredens van Karin Amatmoekrim en mijzelf werd ik verrast met een hoorspel gebaseerd op een scène uit mijn boek. Een geweldig compliment. Hier de foto, onscherp vanwege mijn enthousiasme:

Gaaf gedaan, mensen uit Beverwijk c.q. Velsen-Zuid.

, .

 De App.

Zes weken na de lancering van het boek kwam de App eindelijk af. Een geweldig stukje technologie waar we allemaal erg trots op zijn.

En met “we” bedoel ik ook jullie. Zie thumbnail. Rond de 140 mensen hebben (de video over) de app op Facebook gedeeld. Idioot veel. HARTELIJK DANK, MENSEN!

Rond Sinterklaas heeft de BookApp twee dagen op één gestaan in de Appstore, waarbij ik eerlijkheidshalve moet vermelden dat één van die twee dagen de app maar €0,79 cent kostte. De video is inmiddels zo’n 2000 keer bekeken. Ook is de app uitstekend gerecenseerd, besproken, omschreven en verscheen de BookApp bij o.a. Boekblad op de eerste plek als mooiste Boek App van 2011. Ik was bij Radio 2 te gast en heb drie lezingen in het verschiet over de toekomst van digitaal lezen.

Voor de rest van de optredens: kijk vooral hier. Niet hier.

(overigens heeft het boek in zijn omslag óók een knipoog. Zie hier wat het boek doet voor de webcamboys & girls.)

,

Back to the future: boek#2.

Aan boek #2 ben ik alweer enkele maanden, wanneer de tijd het toelaat, aan het puzzelen.

Net zoals bij boek #1 zal ik ook bij boek#2 bloggen over het proces. De redenen daartoe heb ik hier uiteen gezet. Voor een literaire richting voeg ik daar graag dit artikel aan toe en, in het verlengde daarvan, dit citaat van David Foster Wallace.

Boek#2 zal zes verhaallijnen omvatten die op elkaar ingrijpen. Van één van die verhaallijnen is dit een deel van de research:

Verder gaat er in 2012 natuurlijk bakken geld verdiend worden met copywriting en regisseren, onder andere bij deze boeven.

Als ik de eerste drie maanden zo bekijk mag ik niet ontevreden zijn maar zal mijn debuut geen bestseller worden. Niks mis mee. Ik ben trots en blij op boek#1.

Tot zover deze infomercial.

Volg me niet op twitter, wordt ook zeker géén fan op facebook en laat ook niets achter onder deze blogpost.

(Maar geniet van 2012)

Soms heb je geen zin om te koken maar wil je snacken.

Soms heb je zin om een kort verhaal te schrijven dat pulp is.

Geen groente op het bord. Puur frituur.

ROFLOL is zo’n snack. Een verhaal in 31 tweets.

“Bonny&Clyde” meets “Hard Candy” meets Mayor Emanuel. Rodriguez style, why not. Moet in twee dagen te verfilmen zijn.

Enfin!

ROFLOL

@nke_missie90 Laatste check. Jes heeft tools. Niemand te zien. Follow ons vannacht. Zou ik maar doen. Zin in die zieke shihihihit!

@nke_missie90 Naveltruitje & Maybelline lippenstift werkte: binnengelaten! Hij maakt nu drankjes. Best klein huis. Gordijnen zijn open!

@nke_missie90 Jes bij m op de bank, bijna op schoot. Hij vraagt wie ik hele tijd sms. Ik zeg mn vriendinnetje, ook fan. Hij heeft niks door.

@nke_missie90 Hou je bek, @Romero_pleeya. Je weet tog niet waar ie woont. En je stinkt. Loser. Ik steek me passer in je been.

@nke_missie90 Sjeeeezuussss ons schatje is zooo lekker. Drankjes ook. Wel sterk,hihi. Beetje aangeschoten. Plan bijna beginnen. Spannend.

@nke_missie90 @DaniellevHorst Nee. lekkerder dan in GTST. Sowieso.

@nke_missie90 WAAH! Jes liet net haar BH zien. Berry voelde aan der tiet!! Zegt dat ze mooie bh heeft (Eat that, @kimkimmer. TOLD YA SOO)

@nke_missie90 fokking Arielext. Hij zegt dat we zo moeten gaan. (Jes begon overeindexamen. KutMongool!!) Weggaan? Dagt t niet, Berry.

@nke_missie90 Hij is fotomap halen voor headshot met handtekening. Ruffie in zijn glasgedaan. (Hoe spel je dat? Roofie?)

@nke_missie90 @romero_pleeya kijk dan morgen dan lekker naar RTLnieuws als je niet gelooft, ofsow. Kankerzwarte.

@nke_missie90 @romero_pleeya Probeer dan! Als cops komen zijn wij tog al klaar. Woon je trwns nog op Meibergstr. 8 met zus&mama? Extra sloten

@nke_missie90 stiekem spullen op zn bed gelegd. Jes zingt beneden liedje voor ‘m.Roofie begint te werken, hij applaudiseert TRAAG.

@nke_missie90 O MY FOKKING GOD! REMSPOREN IN DE PLEE VAN BERRY BEKKERVEEN! RTL Boulevard bellen?

@nke_missie90 Kleren uitgedaan. Op zn bed. Koud hier. Hoor ze naar boven lopen.

@nke_missie90 Ons schatje losjes vastgebonden met sjaaltje. Trio? Krijgt ie heus wel.Speeltjes klaar onder bed. Roep maar: wat willen jullie?

@nke_missie90 @SteffiSteffi WAT? Baardje scheren? Hoezo!? Das fokking geil baardje! We scheren ze pik wel.

@nke_missie90 WHAHAHAHA hij krijgt een stijve! hij krijg een stijve! Van t scheren!!! Jes druppelt kaarsvet over zijn hoofd. T IS BEGONNUH!

@nke_missie90 PATS! Whahaha, hij snapt t niet meer! PATS! NOG EENS! Jes heeft lange nagels. Krassen op zijn wangen.

@nke_missie90 WIJ ZULLEN JE LAATSTEN ZIJN WIJ ZULLEN JE LAATSTEN ZIJN! WHAHAHAHAHAHAAAAA

@nke_missie90 slikt alles door. Jes baalt, hahaha. Nu bijt ik klein beetje.

@nke_missie90 Schatje probeert los te komen. Huilt beetje. Vraagt of t geintje is. HELLLO????!?!?

@nke_missie90 Dag stropdas! Hallo ijzerdraad!

@nke_missie90 Huilt nu echt, vraagt wat we willen.

@nke_missie90 ROFLOL! We deden net ff alsof we m los zouden maken. Hij zei dankje dank je dank je, ik zal niks vertellen. LOL! (PATS!)

@nke_missie90 @romero_pleeya je bent zelf ziek. We zouden jou als volgende doenals je nie zo fokking LELIJK was.

@nke_missie90 JIIIHA!! Anke & Jes! In zijn borst gekerfd! #winning ook! (schuin boven navel) Meer verzoekjes?

@nke_missie90 Oeeh… Hij bloedt best erg. NU AL!? Twee handdoeken vol bloed in zn badkuip gegooid. Bloed ruikt naar metaal. Enne… smaakt ook zo.

@nke_missie90 Ja, hahahaha, @mirannetje! Ludo! Fokking grappig! Het staat in zijn bovenbeen.

@nke_missie90 Alles klaar. Schatje beweegt niet meer. Foto’tje maken. RIP BERRY. Ervandoor! (waar zijn je cops dan @romero_pleeya??????????)

@nke_missie90 Gate geopend. iPod in.

@nke_missie90 Stoelen 17D en 17E. HOE TOEPASSELIJK. Zwemvestinstructie. Tongen met Jes. #Lekker. Nog acht uur. Margariiiiita’s!

Mitchell heeft me met zijn boeken meer  weten te vermaken en te raken en doen verwonderen dan willekeurig welke andere auteur. Geen straf dus, om zo iemand even op te hemelen.

Mitchell is één van de vijf genomineerde auteurs. Ik hoop dat hij wint. Hieronder staat het verhaal dat ik straks zal uitspreken.

David Mitchell deed een signeersessie in een Utrechtse boekhandel. De rij was lang. Na een vrouw die gulzig al zijn boeken in één keer liet signeren was ik aan de beurt. Hij vroeg me naar mijn naam en tekende vervaarlijke, springerige krullen op de daartoe bestemde bladzijde.

‘Thank… thank you for your writing,’ zei ik terwijl hij bezig was, ‘I enjoy it immensely.’

Hij stopte met schrijven. ‘Thank you, that’s… that’s really nice to hear! Are you a writer yourself?’

‘I… I try to be,’ stamelde ik.

‘That’s wonderful,’ zei hij.

Hij veranderde iets aan zijn opdracht en gaf me mijn boek terug.

We glimlachten naar elkaar. We knikten even.

Buiten opende ik mijn editie van “Thousand Autumns”. De zon scheen op zijn opdracht.

‘Sidney, wishing you good luck. David Mitchell, another writer.’

De laatste tijd heb ik veelvuldig aan dat moment teruggedacht. Zijn bescheidenheid naar mij, another writer is nóg bijzonderder als je je realiseert met voor twee schrijvers we hier te maken hebben.

De persoon die nu voor u staat moet zijn debuut nog publiceren, terwijl de andere schrijver van zijn vijf romans, één ervan longlisted en twee ervan shortlisted kreeg voor de Man Booker Prize, The Guardian First Book Award won, door Granta verkozen werd tot één van de twintig beste jonge, Britse auteurs, twee British Book awards won en onderwerp is van een heuse essay bundel, 229 bladzijden dik, vol analyses door professoren, studenten en collega auteurs.

Typerend overigens, voor deze schrijver, is dat er tegenover zo’n wetenschappelijke serieuze bundel een totaal ander maar minstens even opzienbarend feit te vermelden is: zijn bestseller “Cloud Atlas” wordt momenteel namelijk verfilmd, met in de hoofdrollen Tom Hanks, Susan Sarandon en Halle Berry, door de regisseurs van “The Matrix”.

Dit alles omdat Mitchell Mitchell is, en Mitchell is meer, altijd maar meer, dan willekeurig welke andere schrijver die ik ken. Zijn zinneprikkelende zinnen, zijn ontluisterende gedachtenkronkels. Hoe hij kan kwispelen met de Engelse taal, met woorden waarvan ik de betekenis de afgelopen jaren, eerlijk is eerlijk, af en toe even moest opzoeken.

Hoe hij zinnen maakt die een hartslag hebben, die deinen, uitnodigen, dansen, zoeven, maar bovenal altijd kloppen. Hoe hij scènes kan inpassen binnen andere scénes, anecdotes binnen dialogen, pagina na pagina, zoveel ideeën, achteloos maar nooit gratuit, ideeën waar andere schrijvers misschien wel een hele novelle omheen zouden hangen.

Maar hij niet. Hij heeft genoeg en is alweer door met een ander idee, een nieuwe ingeving, een frisse observatie.

Het oeuvre van David Mitchell zit aan alle kanten ingebed in mijn leven: “Ghostwritten” is standaard mijn kado voor mensen die ik wil aansporen meer te lezen. “Number9dream” pak ik wel eens uit de kast als er iemand komt eten.

Ik schuif het dan over tafel, ergens tijdens het dessert, en open het op bijvoorbeeld de eerste bladzijde. “A galaxy of cream unribbons in my coffee cup and the background chatter pulls into focus.” Het is een zin die zó heerlijk is, waarin zoveel gebeurt en waarin zo’n treffend beeld zit, dat ik sindsdien bij melk in koffie altijd hele melkwegstelsels zie oplossen. Door één zin, zomaar ergens in een alinea.

Terloops.

Mitchell heeft duizenden van dat soort zinnen geschreven, zinnen die hij achterlaat als kruimels terwijl hij door een voor ons onbekend woud wandelt. Kruimels. Maar als je die kruimels van dichtbij gaat bekijken blijken het handgemaakte friandises te zijn: rijkelijk gevulde bonbons, fijn, teer.

Je bekijkt ze.

Ruikt, duwt… Proeft.

Het zijn smaaksensaties die je daarvoor niet kón kennen maar die je, daar kom je plots en niet zonder enig verdriet achter, altijd gemist hebt.

“Cloud Atlas”, dan. Ik was op dreef op een schoener op de Indische Oceaan, en hij brak midden in een zin het verhaal af. Hij liet me daar dobberen!? Ik dacht eerst dat ik een verkeerd gelijmde editie had gekocht, godsamme, ik zat er juist zo in! Toch maar doorgelezen, niet doorlezen zou zonde zijn van mijn geld. Voorbij de helft vielen de onderbrekingen op hun plaats.

David Mitchell kwam me gewoon weer ophalen, uit de heel verre toekomst, uit de verre toekomst, uit een gekkenhuis, niets aan de hand, van Three Miles Island, uit Brugge en tenslotte van diezelfde schoener op de Indische oceaan, waarna we samen verder wandelden. Hij deed daar iets dat voorheen nog niet vertoond was, iets dat nergens op sloeg maar klopte als een bus.

Bovendien eindigde hij dat boek met zo’n tedere, eerlijke observatie dat ik het verplichte kost zou willen maken voor alle cynici die twijfelen aan de kracht van tederheid.

En toen kwam “Black Swan Green”, ik verslond het maar was een beetje boos op hem. Waar was het vuurwerk, de mooie gekte van zijn vorige romans? Geen postmodern gefriemel? Geen sprongen in tijd, plaats of ruimte!? David Mitchell keek door een mooie kristal naar zijn verleden, natuurlijk,  maar hij bleef keurig met beide benen op de grond. Helaas.

“Thousand Autumns…”, ligt voor me, nu. En hij is hier weer zoals we hem hebben leren kennen in zijn andere boeken.

Ik ben dit boek gaan lezen zoals ik vroeger thuis chips at toen ik die nog kreeg verstrekt door mijn moeder. Zij deed ze dan in een klein glazen bakje: ééntje snoepte ik er, om de paar minuten. Dan deed ik langer met zo’n bakje. Van dit boek las ik maar een paar bladzijden per dag, soms maar een paar bladzijden in een week. Ik heb door die rantsoenering maanden met Jacob en Orito kunnen meeleven.

Hu onmiskenbaar romantische verhaal wist Mitchell te larderen met meer informatie dan ik wist dat ik miste over onze vaderlandse geschiedenis. Hij deed dit op een manier die ik niet snel door Nederlanders geëvenaard zie worden: ten eerste vraag ik me af of uit onze Nederlandse klei een schrijver getrokken kan worden zo virtuoos als Mitchell. Ten tweede vraag ik me af of Nederlandse schrijvers de afstand hebben om zó scherp en tegelijkertijd vergevingsgezind naar onze geschiedenis te kunnen kijken.

Want wat waren onze voorouders op Dejima een stelletje botte, corrupte cowboys! En wat een mysterie lag er daar in Japan op ze te wachten, slechts een brug van ze verwijderd, maar, omwille van de florijnen, door allen behalve Jacob veronachtzaamd. Hoe dapper was hij, hoe walgelijk Enomoto en zijn kloosterorde, hoe mysterieus Orito. Ik benijd allen hier in de zaal die dit boek nog niet hebben gelezen.

Deze pittige roman heeft verschillende prijzen en nominaties mogen ontvangen. Geweldig, natuurlijk, maar deze roman verdient nog veel meer prijzen. Waarom? Om alles wat ik hierboven schreef. Omdat hij in dit boek dus weer als vanouds los gaat, zweeft, fictie en non-fictie vermengt tot een nieuwe kleur. Omdat het de Europese Literatuurprijs allure geeft zo’n zwaargewicht te bekronen. Omdat Mitchell door velen als genie wordt bestempeld.

Bovendien: wie weet hoe lang we nu weer moeten wachten op een volgende roman van Mitchell! Laten we hem dus aanmoedigen. Laat deze eerste Europese Literatuurprijs een beleefde klop op zijn voordeur zijn: meneer Mitchell, wilt u alstublieft wel een beetje doorschrijven?

Een woord aan de heren vertalers, dan. “Thousand Autumns…” moet een geweldige kluif voor u zijn geweest: zijn Engels is moeilijk eenvoudig te noemen, zeker in deze roman. Gelukkig is het net als de rest van zijn oeuvre ontluisterend rijk, bijvoorbeeld over het leven binnen de V.O.C, is het krankzinnig mooi over een tragische, onmogelijke liefde en zit het tsjokvol tintelende gedachten over, ik noem maar wat, onbezongen heldendom, rancune of de waarde van compassie.

Ik benijd u tweeën heren vertalers dat u zijn verhaal heeft mogen ontrafelen en opnieuw heeft mogen vlechten in onze moerstaal. U heeft meesterlijk werk geleverd.

Dames en heren, dit was bijna alles dat ik had te zeggen. Er is nog één laatste, veel belangrijker reden dan al het voorgaande om deze prijs aan hem uit te reiken.

Er zijn in Nederland lezers nog onbekend met deze ontroerende, bescheiden, briljante, fantasierijke schrijver. Door deze prijs zullen sommigen van die lezers zijn naam ergens zien staan.

Sommigen van hen zullen zich zijn naam herinneren de eerstvolgende keer in een boekwinkel, sommigen van hen zullen zijn boek oppakken, de bladzijden ruiken, het thuis openslaan, met Mitchell meewandelen, zijn bonbons rapen, ontroerd raken, verder gaan, verbaasd worden, verder gaan, steeds verder, totdat niet sommigen van hen maar allemaal, stuk voor stuk, misschien wel tijdens een dessert, dronken van goedkope Chardonnay of dure Limoncello, hun disgenoten zullen vragen: “Hey, ken je de boeken van David Mitchell al?”

Dank u wel.

Onderstaande brief schreef ik toen aan hem. Een vriend vroeg me deze opnieuw online te plaatsen.

Je kunt veel over me zeggen, maar niet dat ik lui ben. Sterker nog: ik werk me het schompes. Me af en toe misdragen is daardoor noodzaak geworden.

In mijn geval was het recentelijk vanwege deadline stress: mijn manuscript moest naar de uitgever en er moest tussendoor “nog even” een commercial af. Stress dus.

Mijn uitlaapklep vond ik vorige week in Vleuten-De Meern op misschien wel het tofste technofestival van Nederland. Een festival dat bovendien niet uit de koker komt van een of andere commerciële, Amsterdamse organisatie, maar gewoon door een groep Utrechtse vrienden wordt neergezet, al jaren achtereen. En dat is leuk. Dat is heel leuk.

Hun feestje heet Source en heeft gedurende een jaar meerdere varianten. Dit was de wintereditie: Source on Ice. Een enigszins optimistische naam: Ice was er weinig. Water des te meer. Vanaf de heenweg: striemende regen, miezerregen. In de rij speldenprikregen en slagregen op het terrein.

Resultaat: vrouwen met uitgelopen mascara en mannen met zeiknatte bontmutsen die gebroederlijk ijskoude regen de zompige modder instampten.

Wijze mannen en vrouwen deden dat gestamp op guitige laarsjes. Minder wijze mannen en vrouwen waren op gympen gekomen: zij stonden die gympen om de donderklap uit de kniediepe modder te trekken, een flesje spa in de ene, een ondersteunende vreemdeling in de andere hand. ik heb op deze manier flink wat leuke mensen ontmoet. Mensen waarmee ik me vervolgens in één van de circustenten door dreunende bassen liet verwarmen.

’s Avonds, op de fiets terug naar het centrum (uiteraard door weer een helse regen, een stormachtige wind, en, vooruit, een aardbeving) schreeuwde ik opgewonden tegen mijn vrienden dat Source on Ice toch wel een beetje de eindbaas onder de technofestivals was: het was lekker, tuurlijk, maar het was ook afzien, vechten, buffelen, doorbikkelen. Ha! Ze gaven me gelijk. (En riepen dat ik moest dóórfietsen: het re-gen-de!?)

Voor hen die er waren: ik denk dat wij best een beetje trots mogen zijn op onszelf. Voor hen die er niet waren: verplicht gaan, volgende keer, zomer of winter editie. En ik neem bij deze mijn bontmuts af voor de Source crew: ondanks dat rotweer dit neerzetten is knap.

Amsterdam heeft het, zeggen ze, en Rotterdam heeft het niet nodig. Ik zou daar graag aan willen toevoegen: Utrecht vraagt zich af waar iedereen zich zo druk over maakt.

@SidneyVollmer

Dankzij een lieve vriendin (detail hierboven) was het mijn 3e boekenbal. Nog steeds geen andere schrijvers op hun bek geslagen. Misschien volgend jaar, wanneer ik hoop op eigen titel een kaartje te krijgen. We schrijven dapper door.

Dit keer leerde ik de volgende tien dingen.

1. Mijn buttons waren een groot succes. Ik had me van tevoren voorgenomen om enkel de mensen die ik tof vond een button te geven. Mooie vrouwen bijvoorbeeld. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan om de “Mulisch was my homeboy” button ook bij enkele BN’ers op te spelden. En wat schertseteteste mijn verbazing? Daar zitten toffe mensen tussen, bij die BN’ers.

2. Claudia de Breij, bijvoorbeeld. Die spelde ik een mooi verhaal en een button up. We spraken over homoseksuele liefde, beroemd zijn en andere ongemakken. Zij is vanaf gisteren mijn homegirl.

3. Cornald Maas vroeg of ik op mannen viel. Of nee, hij vroeg waar mijn voorkeur naar uitging, in het verlengde van voorgenoemd gesprek met Claudia. Verder wist hij me wat details te vertellen over mensen uit Hilversumland waar je geen u tegen zegt. Ik zwijg. Ik ken mijn mores. Maar herinner me hieraan, de volgende keer dat we in de kroeg staan. Kun je lachen.

Even een compleet ongerelateerd hitje tussendoor. omdat het kan.

Deze videoclip is een oudje, alweer. 2008. (In twittertijd is dat Pleistoceen.) Maar ik vind dit leuk.

Moving on.

4. De gin die geschonken werd doodde de bacillen die zaten te chillen in mijn, ehm, billen. Nee, even serieus nu. Stiekem was ik ziek, voordat ik ging. Hoofdpijn, keelpijn. Maar ik  dronk me er doorheen. Wat heet. Ik was zo lang op het boekenbal dat André Hazes en Harry Mulisch opeens ”De hoogste tijd” inzette. Mijn date, mijn bacillen en ondergetekende behoorden tot de hekkensluiters. Score! Terwijl ik écht maar heel even zou gaan.

Inmiddels lig ik in bed te schrijven en zijn de bacillen terug in neus en keel. Met versterking. Ik hoop op een kittige verpleegster met een bak soep.

5. Jurgen Raymann liep trots rond met mijn button. “My Homeboy”, lachte hij, “super, man”. Hij is groot, trouwens! Kluun vond de button ook tof. Op het einde van de avond, we waren drie dra dronken, werden we door ons beider redacteur officieel aan elkaar voorgesteld. We spraken over van alles. Dat vond ik leuk.

Jan Mulder wilde ik er ook eentje opspelden. Maar hij zei: “ik ben toch geen stickerpaal”, op zijn geveinsd verbaasd-geirriteerde-DWDD toon, “hebben jullie dan wel alles van Mulisch gelezen!?” “Jahaahaa,” loog ik grijnzend, waarop hij “sodemieter toch op met je button” grinnikte.

6. Die gezellige dikkerd van de Jakhalzen – dus niet die vervelende krullenbol met zijn pedante bijna-hipdoenerij- gaf ik ook een button. Ik werd fronsend toegeknikt alsof we bij een drukke slager stonden en ik voordrong. Hij droeg de button niet, zag ik later. Not very Jakhals.

7. Hanna Bervoets, bless her heart, sprak ik ook weer even na onze wat ongelukkige ontmoeting vorig jaar. Ik speldde haar een button op, zij vertelde over het wel en wee van haar tweede roman, de verzoeken die haar gedaan werden. Ik sprak over mijn ontwikkelingen binnen het avontuur, de marketing, de obstakels. Het was goed.

8. Een meisje met een zebrastreep jurkje verleidde ik tot een drankje met yours truly op het Ajaxterras. Het werd de eerste keer dat ik een smokingjasje over des schouderens vrouwens wierp. We kletsten, het was bijna voorjaar. Ondertussen bleek het glazenwegruimpersoneel Duits-efficient: zelfs een halfvol glas Gin tonic werd als halfleeg bestempeld en in een afwasteil meegetroond. Ik was nog net op tijd: mijn glas stond nog rechtop in de teil. Althans, ik dénk dat het mijn glas was. Ik dronk verder met het zebrastreepmeisje en kreeg uiteindelijk mijn colbertje ook weer terug. Zij kreeg, jawel, een button.

9. Mijn uitgever Joost Nijsen holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, na een avond stevig drinken. De lippenstiftzoenen op zijn beide wangen stonden hem niet verkeerd. Ook mijn redacteur spreken op het boekenbal gaf een extra dimensie aan het hele gebeuren. Ik zit daar goed.

10. Bij mijn 3e bezoek boekenbal zag ik de reality augmented. En dat was niet alleen door de Mulisch Layar app of de QR codes waarmee virtuele kunst boven de dansvloer te zien was. Het was bij-na gelegitimeerd dat ik daar rondliep, dat had er ook mee te maken.

Maar in het verlengde daarvan realiseerde ik me iets droefgeestigs.

Misschien is dit wel de allerleukste periode van het hele schrijfgebeuren. Ik zie namelijk drie toekomstscenario’s:

Optie 1: Als dat debuut van mij klote wordt ontvangen is het voor iedereen wel duidelijk wat voor domper dat zou zijn. Het doet geen afbreuk aan hoeveel plezier ik er tot nu toe aan heb gehad, maar toch. Ik vermoed dat het iets van de onbevangenheid weg zal halen. Nu draag ik nog (iets van) een belofte met me mee. Een debutant. Straks blijkt bijvoorbeeld dat ook dat kreng van mij tegenvalt, net als bijna alle debuten, en dan is het toch minder lollig om buttons uitdelen op zo’n boekenbal.

Optie 2: Mijn debuut wordt medium ontvangen. Dat is misschien nóg wel kutter. Ik háát medium. Wie wil er nou medium?!? Nee, dan nog liever keihard falen. Met een knal.

Optie 3: Als het allememachies goed wordt ontvangen heb ik vanaf dan ineens verwachtingen waar ik aan moet voldoen. Da’s óók niet leuk. Laissez faire, met een knipoog, bon vivant, Neil Young’s Hey Hey, My My ( als het even kan de coverversie van Oasis) godverdomme. Dat willen we heel graag behouden.

Hoe dan ook: het was een rammend mooi feestje.

ps. Wordt anders even fan van mijn boek, joh. In de rechterkolom zie je zo’n Facebook badge. 1x “vind ik leuk” klikken = 3x genieten. Beloofd.

ps.2 Voordat u nou denkt: wat geilt die Sid op BN’ers een laatste opmerking. Ik had vijfentwintig van die dingen laten maken. Slechts zeven kwamen bij Hen Die In Waku Waku Zitten terecht. De rest ging naar eerder genoemde toffe onbekende mensen.

Ik heb hem op het vorige boekenbal zien zitten. Ik durfde hem niet aan te spreken. Niet alleen omdat ik zo weinig van zijn boeken had gelezen. Ook omdat ik hem ongenaakbaar vond. Hij ziet me aankomen met mijn bijdehante opmerkingen.

Een dik half jaar later zag ik hem nogmaals op het Museumplein met een vrouw en twee aangelijnde tekkels. Ik had net een halve liter sinaasappelsap en broodjes gekocht, sprong op mijn fiets, telefonerend, ja, nee, ik kom er aan, sorry, toen hij daar ineens stond, vlak voor mijn voorwiel. Hij keek geschrokken naar zijn hondjes– ik zou ze toch niet aanrijden?!

Ook toen zei ik niets. Ik omcirkelde het viertal en dacht: “Hey, Harry Mulisch, leuk. Heb ik hem eens in het echt gezien,” waarna ik weer verder belde en alsnog te laat kwam.

Maar hoe meer ik over hem lees en hoe meer ik terugzie, hoe stoerder ik de man ben gaan vinden. Charmanter. Benaderbaarderder.

Los van zijn schrijven was hij als persoon volgens mij Hank Moody voordat David Duchovny überhaupt geboren was en deed hij al aan “winning” toen Charlie Sheen nog niet eens gehoord had van seven gram rocks, laat staan t shirts verkocht. Maar dat laat ik graag aan de biografen, biografen die ik met deze oneerbiedige vergelijkingen ongetwijfeld voor het hoofd heb gestoten.

Anyway.  Ik had hem moeten aanspreken. Mulisch was my homeboy. Daarom zit er nog maar één ding op, vanavond.

Ik doe een button op. En dankzij de Katoenfabriek heb ik er nog een aantal bij me. En die deel ik uit.

Winning.

Eén fragmentje voor jou als blogbezoeker op vollmer.nl.  Een stukje dat het niet heeft gehaald, een deleted scene.

Ik vond dit een gave passage omdat ik dacht iets nieuws te hebben bedacht. Maar mijn redacteur wist me te vertellen dat het onderstaande al vaker een rol heeft gespeeld in Nederlandse romans en dus geen plek verdiende in mijn debuut.

De passage is beland in het tekstdocument: “Nog te reanimeren darlings” en zit in het begin van het boek. Hoofdpersoon Thomas Thompson en zijn broer doen samen de afwas. Hun vader is een week dood.

‘Als jij nu dood gaat, wat ben ik dan?’ vraag ik.

‘Verdrietig?’

‘Nee, wat ben ik dan. Nu zijn we halfwezen. Wat word ik als jij dood gaat? Weduw-broer?’

Even denkt hij na.

‘Daar is geen woord voor.’

‘Dacht ik al. Da’s toch absurd? Laten wij dan hier en nu, tijdens de afwas op woensdag acht november twee duizend zes in de Nederlandse taal introduceren dat als één van twee broers dood gaat de overlevende broer een breduwnaar wordt genoemd. Bij een overleden zus zullen we de broer een zeduwnaar noemen.’

‘Dat klinkt niet.’

Goed. Die passage zal dus NIET in het boek zitten. Dan weet u dat.

Lachen schijnt ziekelijk gezond te zijn. Het ont-stresst, verlaagt je bloeddruk en smoort chagrijnige ziektekiemen de pan in. Bovendien helpt veel lachen je status verhogen in een groep: “kijk hem eens lekker ontspannen zijn,” denken ze dan. En hun status verhogen is wat mijn collega’s hier op de redactie doen. Ten koste van ondergetekende.

Tijdens de lunch kreeg ik de pot mayonaise bijvoorbeeld niet open. En opstaan lukt me alleen door zittend mijn zwaartepunt voorbij mijn knieën te zwiepen en mijn dijbenen snel aan te spannen. Dan schuifel ik naar de theekan  als een bejaarde met een ons white widow achter zijn kiezen.

Na mijn eerste afdaling in het bijna-Belgische Landgraaf waarbij ik om de drie meter op de grond kletterde, ging ik bij iedere volgende afdaling als een tierelier. Ik “voelde” het bord en wist wat ik moest doen om te sturen. Dat wat vroeger met skateboarden niet kon – mijn bord buiten de rollende trajecten van mijn wieltjes bewegen – en alles dat me met surfen nauwelijks lukt – blijven staan – is bij snowboarden een eitje. Ik slingerde flierefluitend tussen omgevallen gevalletjes ongeluk en kwam telkens juichend beneden. Natuurlijk viel ik wel eens. Maar meestentijds was ik Messi op een plank.

En het was zo inspirerend. Gezeten op een scheve bil in de stoeltjeslift constateerde ik dat een piste, hoe opgespoten ook, net een savanne was.

Kijk daar: twee dartelende zwieberhertjes, hun stokken en latten alle kanten op! Aah, een bejaard hangbuikzwijn met vrouwtje! En die cheetah, onverstoorbaar voorbijschietend! Och, kijk die paradijsvogel eens rondstappen in haar glimmende pak, met bijpassende bril en hippe muts.

Wanneer iemand hard viel zag ik bovendien alle voorbijglijdende diersoorten bezorgd terugkijken, geschrokken zelfs, alsof men een leeuw rook in het hoge gras.

Het was waanzinnig.

Maar vandaag kreeg ik dus de rekening gepresenteerd. Mijn nekspieren hebben zich gekruld tot een verstevigende gordeldier-nekbrace, mijn kont is rood als een bavianenreet en alles tussen mijn nek en kont is blauw, stijf en/of verkrampt. Tussen mijn lachende hyena-collega’s zit ik de komende dagen afwisselend mijn wonden te likken en ze in te smeren met tijgerbalsem– en dat is nog best een opgave.

Boeit niet.

Drie keer reden wat deze columnist gaat doen tijdens zijn volgende wintersport, lachend en wel?

Float like a butterfly, sting like a bee.