Ik heb over het schrijven van mijn manuscript het afgelopen jaar regelmatig geblogt.
Hier vind je alle blogposts bij elkaar en hier vind je de laatste posts die ik schreef over het schrijven ervan: 1, 2, 3. Dit artikel, van direct na de 1e versie vind je misschien ook leuk en twee ongepolijste fragmenten zijn hier te vinden: 1en 2. Ik gaf ook nog een schrijftip of twee , ook wanneer je een scenario wilde schrijven. Het eerste dozijn korte reacties op mijn eerste hoofdstuk vind je hier.
Dat bloggen was een mooie afleiding tijden het èchte schrijven, iets dat ik als een fantastische uitdaging heb ervaren.
Zes maanden lang, iedere dag, van tien tot zes, schrijven. Herschrijven. Puzzelen.
En dan, op een dag, zit het in een envelop. Verzonden. Naar een uitgever.
En dan begint het wachten.
Vergelijk het maar met de spanning die je voelde direct na je rijexamen. Je hebt redelijk gereden. Je hebt in ieder geval geen ongelukken veroorzaakt. Maar of je geslaagd bent?
Ni puta idea.
Vorige week dinsdag, na zes lange weken, ging ik eindelijk praten bij de eerste uitgever die ik mijn manuscript had opgestuurd.
Njet, het gaat nu niet over deze site, waar ik, jolijt, al weer anderhalf jaar bij zit.
Het gaat nu om een constatering langs de lijnen van Six degrees of separation, het idee dat je iedereen in de wereld kent middels zes stappen. Dus niet alleen Bill Clinton, maar ook een mooie bushman uit Tanzania die enkel Khoisan spreekt. (filmpje)
Zo kwam ik er achter dat ik John Travolta via één stap kende, en Brad Pitt en Oliver Stone via twee (!) stappen.
Goed, vandaag kwam ik er nog eentje tegen, via de comments van een Youtube filmpje en de wonderen van Social Media.
Enkele maanden terug heb ik als gunst voor een lieve vriendin van me backstage gedraaid bij het optreden van Laura Jansen in Paradiso. Onderstaand zie je die footage terug in de clip bij haar nummer “The End”:
Het geweldig leuke digitaal magazine De Optimist heeft een schrijfwedstrijd uit doen gaan voor een “hitsig” verhaal, een verhaal over seks.
Nu is schrijven over seks één van de moeilijkste dingen. Het word snel plat, of smerig, of juist zo overdreven literair dat je denkt: “pff, geef mijn portie maar aan Andries Knevel, ik klik door naar Youporn.”
Ik heb ook iets over seks geschreven. Het heet “Reparaties” en is gisteren ingezonden. Hier alvast, exclusief, die shizzle.
Ik voel me een beetje als een methadonverslaafde die zelf het methadonbusje mag rijden: die verslaafde parkeert zijn busje natuurlijk ergens achteraf op een schimmig weggetje achter de A2 om zichzelf een weekend lang eens te trakteren op een drugsspuit-bender á la Fear & Loathing in Las Vegas. “Da’s logisch.” (spreek dit laatste uit met een Cruyffiaans [...]
Gisteren ben ik met een dominee naar de rechtbank gegaan. Nu kan ik dus een blogpost schrijven waar ik weken op heb gewacht.
De dominee/vader-van-een-goeie-vriendin was namelijk de laatste van drie lezers die zo vriendelijk was mijn manuscript te willen lezen. En zijn respons was niet mis, op het terras van de rechtbank. READ MORE…
Gister postte ik hier al de showreel/Creative, om een beeld te geven van mij als regisseur. Deze showreel is meer bedoeld om te laten zien hoeveel productie we hebben gedraaid.
Check www.dutchcouragefilm.com voor meer werk. Ook kun je het youtubekanaal bekijken.
Nu hebben we de schaamteloze commerciële plug van mijn bedrijfje gehad. Rest me het volgende hitje aan [...]
Als het goed is weet je dit al, maar naast het schrijven ben ik de baas bij Dutch Courage Film. Nou, en de baas dacht dat het tijd werd voor een showreel.
Tussen de laatste herschrijfsessie door ben ik dus aan het monteren geslagen:
Vind je het wat?
Morgen volgt de showreel/corporate, waarin veel werk dat ik de [...]
Bewust van de kiesmannen achter mijn rug die een kreukelloos verloop van stembiljetten posten moesten verzorgen, heb ik het stempotlood vastgepakt. Ik heb het stembiljet bekeken. Een kennis op de VVD lijst, een kennis bij D66. Hun gunde ik mijn stem. Maar ik heb ze niet aangestreept. Ik heb niets aangestreept. Al acht jaar niet, trouwens.
Tijdens paperassen wegruimen vond ik enkele niet gedigitaliseerde gedichten. Ik heb deze haiku’s in 2003 geschreven ter gelegenheid van mijn broertjes’ eindexamen kado. Mijn ouders gaven hem toen een stoel vol plastic buizen die we allemaal vulden met herinneringen, foto’s en kleine kadootjes.
In Pulp Fiction zei Marsellus Wallace eens dat hij medieval op Butch’s Gimp’s ass zou worden als hij zou doorvertellen wat er gebeurde net, in de kelder van Zed.
Sid gaat eens persoonlijk worden op zijn blog, even fulmineren, op zijn blog. Medieval worden, op enkele dingen.
Een aswolk gooide roet in het eten, vliegen naar Malaga mocht niet. We besloten op de trein te springen. Tussen beslissing en treindeuren dicht horen sissen zat een ruim uur. Last second travels.
Wat een stad. New York, maar dan leefbaar. Hieronder enkele hi-la-risch treffende constateringen van wat ik zag daar in Oost-Duitsland.
Inderdaad, DE EERSTE VERSIE IS AFGESCHREVEN!! Op een dag is dit manuscript een boek.
Werktitel: Stikken in een Sitcom (fragmentjes hier en hier en hier)
Mijn openingszin: “Ik heb ze toen maar de hand geschud.”
Mijn laatste zin: “Konden alle liedjes maar zo beginnen.”
.
Sjeesj, in alle twee de zinnen staat het woord ‘maar’. Daar moet ik nog even naar kijken.
.
Tussen die twee zinnen zitten in ieder geval nog zo’n 65.000 andere woorden. Sommige ervan dubbel. 192 pagina’s.
.
Prosecco van de buurman
U ziet hiernaast de eerste felicitatie, van meneer Verkleij.
(U ziet hier tevens het eerste moment van 2010 dat er weer samen op straat gedronken werd. Ook mooi. :- )
.
Die 65.000 woorden dus, heb ik tussen 1 december en gisteren geschreven, iets minder dan vier maanden. Als ik de tweede versie ga klaar zetten voor het herschrijven ga ik het definitieve aantal tellen. Dan weet u dat.
.
Het leek me een goed idee om een aantal constateringen op een rij te zetten. Net als in deze post, toen ik halverwege was. Gewoon, voor mezelf, gewoon voor jou, voor als je erover denkt een boek te gaan schrijven.
.
(Gewoon doen, trouwens. Zoals deze debuterende dame heel terecht opmerkt op haar blog: “Boek op de plank. Omdat Brood niet doet dromen” Emily, goedlachse Vlaamse dame, ik ga je boek kopen.
.
..
Enfin, komen ze, mijn constateringen aan het einde van de eerste versie:
Was je er niet bij op het boekenbal dit jaar? Dat zou kunnen. Volgend jaar beter. Ik had het geluk door een lieve vriendin meegenomen te worden. Na mijn ervaringen vorig jaar is dit wat ik er nu van heb geleerd:
- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen zenuwachtig flitst en flitst en flitst. Onverschrokken keek hij de zaal in vlak voor hij de boekenweek officieel opende. (opgroeiende terzijde: ik realiseerde me dat dat niet iets is dat ik ambieer, zo die hocus pocus van daar moeten staan. Nee, echt.)
- Judith Osborne’s borsten vielen me minder op dan op het quote 500 feestje. Feestje waar ik ooit overigens dit filmpje voor maakte.
