De gesprekken, wijn en borrelhapjes zojuist bij het energiecafé waren zeer oké. Maar tabee, Shell en FD:  blogpost 2 schreeuwt om aandacht en ik schreeuw mee.

Dankzij een lieftallige serveerster genaamd Bianca heb ik een glas Bitter Lemon, stroom en internet. All I need.

De seminars zijn voorbij, de “Openbare Verlichting” beursstands worden afgebroken.

Laat ik vooraf zeggen dat nieuwsgierigheid een beroepsdeformatie is.  Dus ja, ik ga de loftrompet afsteken in dit blogstuk over dingen die ik voorbij heb zien komen. Fossiel-cynische dieselslurpers gaarne doorklikken naar deze site.

Dag 2.

Dag twee begon met een aanrijding op het spoor, waar ik meteen maar dit over twitterde. Ik kwam dus te laat binnen, maar wel precies op tijd om Nicola Villa, Global Director Connected Urban Development van Cisco Systems aan het woord te zien komen.  (Wat een job title)

Alle stoelen waren bezet. Ik ging op de trap zitten. Na mij bleven mensen binnenkomen, totdat ook alle traptreden bezet waren.

Nicola Villa sprak in Engels met een gezellig Italiaans accent over toekomstige trends. Hij sprak over ”The Network as the new critical urban infrastruture” en zei:

“Everything is becoming connected. In 2013 one trillion devices will be connected.”

Zijn gesprek omhelsde de heel basale sociologische/technologische veranderingen rondom mobiliteit, werken, data, internet en de overheid. Hij sprak bijvoorbeeld ook over Smart Work centers en over worksnug, twee innovaties die  ik als eenzame freelancer geweldig vind.

Zijn opvolgster, Annemarie de Raadt vertelde over de groene initiatieven van BCC, u weet wel, dat bedrijf van die commercials. Nou,  datzelfde bedrijf blijkt al haar winkels  klimaatneutraal te hebben gekregen. In 2007 al.  Ze slaan bijvoorbeeld de warmte van de tv’s in de winkel op boven de winkelplafonds.

(Terzijde: ‘t Lijkt me erg moeilijk om als bedrijf wervend over MVO te praten en niet over te komen alsof je verhaal één lange promo is.)

Dan de verschillende initiatieven op de beursvloer.

Ik wilde een seminar bijwonen van het Global Reporting Initiative, de Schiphol Group, New Energy Docks of Agentschap NL. Maar er was teveel op de beursvloer dat mijn nieuwsgierigheid prikkelde.

We beginnen met deze vogel:

Want deze vogel komt terug in het logo van For Nature, een bedrijf waar je meubelen kunt kopen die zij gegarandeerd weer terugnemen. Het is een complex verhaal voor de beperkte ruimte die ik hier heb maar wordt helder uitgelegd op hun website. Ze serveerden ook heerlijke wijn, Parmesan en Parma ham, trouwens. Niet relevant, wel waar.

Snel door naar de Wattcher, een door Marcel Wanders ontworpen stroomverbruikmeter die mij zenuwachtig maakte: wil ik wel constant weten hoeveel stroom ik verbruik? Ik kreeg wel een kortingskaart mee.

Druk maakte ik aantekeningen. Mijn laptop raakte  leeg.

Toen gebeurde er dit:

Anderhalf uur trappen voor een volle accu is wat veel. Maar voor hun shakes was het dikke parima, die fiets.

De meneer van dit bedrijf vertelde tien meter verder dat hij per jaar 200.000 telefoons recyclet, telefoons die jij en ik naar zij bedrijf opsturen en daar ook nog eens geld voor krijgen. Mijn oude NEC ook, vroeg ik enthousiast. Nee, die niet. Die is te oud. De andere telefoons gaan naar Afrika.

Oh, zei ik. Leuk.

Met een bemuist beschuitje van DORA, even langs bij de dames van Amsterdam Smart city om door te hobbelen richting Alliander,  waar een door Endemol geproduceerde bedrijfsfilm even uitpakte met slicke animaties en chique jibshots over de toekomst van het stroomnet.

En wie liep ik daar tegen het lijf? Nicola Villa, de man van de openingspresentatie. We spraken op persoonlijke titel verder.

Een week per maand zit hij in Amerika, een week per maand in China, vertelde hij. Iedere dag heeft hij ‘s ochtends om 6 uur telefonisch overleg met China en ‘s avonds met zijn collega’s in Silicon Valley. Ja hoor, tussendoor kon hij de kinderen prima van school halen.

Toffe vent.

Laatstelijk deze creatieven die een briljant picknick kleedje hebben bedacht:

Dat geblokte apparaat daar op ‘t gras:  je zit er op, maakt ‘m lekker vies met aardbeien en prosecco, vouwt de hoekpunten bij elkaar, trekt ze door een gat en mietert het (al dan niet gesponsorde kleedje) zo in een vuilnisbak.

10.000 stuks zijn er al gemaakt, bekostigd door Nederland Schoon. Die dingen zien we de komende zomer op ieder festival, let op mijn woorden.

Bijna aan het eind…

Mijn algemene indruk van dag twee:

Ik kom in contact met een wereld waar ik weinig van af weet. Tuurlijk, dat ik moet recyclen weet ik. Maar er gebeurt ontzettend veel dat meer aandacht verdiend.

‘t Was druk. ‘t Was handel. En, dare I say it, ‘t was gezellig.

Morgen een nieuwe blogpost.

Ten slotte!

Ik heb maar één paar ogen. Miste ik iets, vrijdag op de beurs? Of wil je ook ergens aandacht aan schenken? Laat dan iets achter in de comments. Wie weet kan ik het morgen ook meenemen in mijn blogpost.

Volg ook mijn tweets via twitter.com/AMS_duurzaam

Groet,

Sid.

Tof dat je er bent.

In vijf blogposts ga ik proberen mijn ervaringen te delen tijdens het festival Amsterdam Duurzaam, en wel op een hi-la-risch frivole manier.

Nee, echt.

Verwacht dus geen diepe verhandelingen of weldoordachte essayistische argumentaties.

Verwacht wèl korte quotes, snelle gedachten en voor mij bijzondere constateringen.

Goed?

Gaan we.

Voorafgaand aan de opening van de duurzaamheidsweek door main man/wethouder Maarten van Poelgeest leerde ik tijdens het voorprogramma rondom mobiliteit van AIM to sustain bijvoorbeeld de volgende waanzinnige dingen:

- Ik ontmoette een mevrouw die de Eco Wasbal in ‘ s Neerlands wasmachines probeert te krijgen. Zo’n bal gaat 4 jaar mee. Dat betekent 80% minder wasmiddelverbruik. Haar toko rondom de wasbal rolt wel, maar Ahold, Miele, Unilever etc. lopen nog niet warm. Waarom? Verkopen ze minder wasmiddel.  Wasmiddel maffia, noemen we dat. Niet echt duurzaam, heren CEOs…

-De drie pechakucha’s van een politicus, ambtenaar en milieu-expert leerden me dat:

- In St. Petersburg de mensen nog de hoed voor elkaar afnamen als ze elkaar passeerden. Begin 20e eeuw. Doen ze nu niet meer.

- Het dunste fietspad van Europa ligt op de Dam.

- “Het verhogen van parkeergeld heeft geen zin, mensen zullen alleen maar meer aan hun auto gaan kleven,” zei expert bij het milieucentrum en feitenkennismeester Jupijn Haffmans. Letten we even op, stadstoezicht? En dat van die nummerborden koppelen aan je parkeerkaartje vind ik ook crimineel. Bah. Wat is er mis met je geld, je mogelijkheden delen?

- Brommers zijn de meest vervuilende verkeersdeelnemers: zowel hun herrie als hun hoeveelheid fijnstof maakt het tot boeven van de Stadse mobiliteit. Schelmen. Schobbejakken.

- In Amsterdam gaat 60.000 ton goederen de stad in. per dag.

- Een vrachtwagen levert 10.000 keer meer beschadigingen aan op  een weg dan een gewone wagen.

- Aangezien de gemeente Amsterdam bedrijven als het De La Mar theater of het City Theater niet heeft gedwongen tot ”inpandige stallingen” zit de stad straks opgescheept met een enorm overschot aan geparkeerde fietsen, wanneer Mijnheer Van Den Ende en de Pathé menschen  hun tenten gaan opengooien. Hierdoor moet de gemeente €20 miljoen investeren in ondergrondse fietsstallingen.

Genoteerd. (Maar ik weet niet goed wat ik er mee aanmoet, met zo’n feitje.)

- Er worden per jaar 30.000 fietsen geruimd in Amsterdam.

- Door de luchtkwaliteit in Amsterdam leef je uiteindelijk een jaar korter. WTF!?

- Ergens halverwege het programma schrok ik een beetje heel erg. Ik stond zelfs op en schreeuwde met twee vuisten in de lucht dat dit toch ècht niet meer kon.

Iemand opperde namelijk om vanaf 2020 parkeergeld te gaan heffen op fietsen, in Amsterdam. Fietsen, I shit you not. Bakfietsen, de Hummer onder de fietsen: vooruit. Maar mijn aftandse barrel? Nooit of te nimmer. Dan beloof ik hierbij de boel eens lekker te gaan Che Guevarra’en. (‘t Was een hypothetische stelling. Maar toch…)

Het werd in ieder geval een levendige discussie over het nut en de onzin van reguleringen, regeldrang, belonen, bestraffen en sociaal kapitaal.

- Sowieso: wat een heerlijk geëngageerde groep daar tijdens het voorprogramma!

Na het voorprogramma aan de couscous met garnaaltjes gegaan. Allemaal Biologisch. Gewoon over ‘t IJ.

En nu? Nu zit ik aan een tafel tijdens de Cleandrinks borrel dit stukje te schrijven. Om me heen wordt inmiddels geborreld en gedanst alsof het 1999 is en de fossiele brandstoffen niet op kunnen. Ik zie een vrouw rechtsvoor me staan in pumps, een strakke lichtblauwe spijkerbroek. Ze draait een streng van haar haar door haar vingers en praat met een man met drukke-bloemetjes-blouse. Hij heeft rode wangen. Iedereen drinkt. Ik denk dat hij zo zijn move gaat maken. Ik denk ook dat hij schromelijk gaat falen.

Ik klap die laptop zo dicht.

Heel even nog over de CleanDrinks borrel zelf:

“Duurzaamheid moet in de mainstream zien te komen,” hoorde ik zojuist Peter Dortwegt door een microfoon roepen. Het is zo druk dat hij moeilijk te verstaan is. Lijkt me redelijk mainstream, dan dus, die duurzaamheid.

Maar goed. Onze doelen, betoogde de directeur van New Energy docks verder: terugdringen van fijnstof in de atmosfeer, terugdringen van  het gebruik van fossiele brandstoffen en terugdringen van de hoeveelheid  co2 in de atmosfeer.

Ik ben erbij hoor. Ik heb bijvoorbeeld geen auto. Ook geen scooter.

Nalden, de trendwatcher die kennelijk geen voornaam heeft, vertelde over  duurzaamheid en trends: men moet wel innovatief zijn, betoogde hij. Daarom is duurzaamheid zo’n interessant terrein. Hij liet een filmpje zien over zijn Tesla Electric Car.

Voor hen die niet weten wat dat voor auto is, hier klikken. Nalden zal vrijdag op het Westergas terrein ook iets met die auto doen. meer info in die gelikte programma krant. Ik sta er in. gefotografeerd door deze geweldige fotografe.

Morgen dus, meer geblog. Nu ga ik aan de borrel.

Immer de uwe,

Sidney Vollmer.

ps. Afsluitend een enigszins relevante viral. Duurzaamheid, klimaat, fossiele brandstof, Shell, BP. Aangezien ik door de muziek de clip niet kan horen, met enige reserve. Mischien is dit wel vreselijk flauw. In dat geval lever ik morgen drie leuke virals.

Mja. Redelijk grappig. Te lang, dat wel.

Performance by an actor in a leading role

Performance by an actor in a supporting role

Performance by an actress in a leading role:

Performance by an actress in a supporting role:

Best animated feature film of the year

Achievement in art direction

Achievement in cinematography

Achievement in costume design

Achievement in directing

Best documentary feature

Best documentary short subject

Achievement in film editing

Best foreign language film of the year

Achievement in makeup

Achievement in music written for motion pictures (Original score)

Achievement in music written for motion pictures (Original song)

Best motion picture of the year

Best animated short film

Best live action short film

Achievement in Sound editing

Achievement in sound mixing

Achievement in visual effects

Adapted screenplay

Original screenplay

korreltje zand.

Allemaal voor Gloria.

Gloria is een held.

Wat zeg ik, Gloria is dé held en dit is het feestje dat we voor haar organiseerden:

t was een heuse flashmob!

CREDITS:

Creatie: Sanne Wybenga (Godsanne) & Sidney Vollmer (Dutch Courage film)
Productie: FORUM
Camera: Max Maloney/Matthijs van der Ven/Youp Kruijsdijk
Geluid: Oliver Pattinama
Montage: Sidney Vollmer
Mixage: Michiel de Boer
Grading: Steven van Hemmen
Foto’s: Lize Kraan deze bijvoorbeeld:

mooie gekken

the breakdance bunny

Pleun ontvoert Gloria

Met dank aan: Gemeente Haarlem, Ministerie VROM, de Youth Lab Jury.

Letterlijk het dak eraf!

waan-zin-nig

(Newser Summary) – Celebrities are everywhere, grinning from magazine stands and TV screens galore. But good luck trying to join the glossy ranks of fame, Jim Hanas writes in the New York Post. The odds are daunting: Only 4,763 people are famous, says a market research company, and only 2% of them have a high “awareness score.” That puts your odds at 1 in 62,986—”slightly worse than your chances of being put to death by legal execution.”

Yet more than half of 25-year-olds say fame is one of their generation’s top goals, more than helping the needy (30%) or becoming more spiritual (10%). No doubt, times have changed: Jesus was the 16h century’s big celeb; by the 18th, there was Mozart and Marquis de Sade. Today, kids watch 1,300 hours of celebrity-driven TV a year and assume they’ll be next. “That such a transformation seems likely to occur is, I contend, our culture’s Big Lie.”

—Neal Colgrass
Source: New York Post

Komt u maar, tromgeroffel. Dankzij dit schema kun je zien welk media bedrijf eigendom van wie is. Het zijn inmiddels griezelig grote multinationals geworden die alle wereldwijde de media en communicatie middelen beheersen:

Duidelijker plaatjes door hier te klikken…

Pitch: Magische kinderserie op griezelige plekken in Amsterdam rondom broertjes Vin (8) en Jacco (11) en hun vrienden…

Hier de eerste pagina van de eerste versie:

INT. BURGERWEESHUIS – KELDER – NACHT
Vin droomt dat hij, Mo, Sam en Marco zijn vastgebonden op vier stoelen. De stoelen balanceren op hun achterste poten rondom een zwart gat van ruim twee meter doorsnee. De vier kijken doodsbang off camera.

FLITS: Gomez lacht gemeen.

Aan iedere stoel een dun touw dat naar een ring in de muur loopt en de stoel in balans houdt. Bij iedere ring staat een meisje in een witte jurkje met een scherpe spade boven haar hoofd.

FLITS: Jacco loopt de kelder in.

JACCO
(tegen meisjes)
Okee… Allemaal tegelijk! Eén… Twee… Drie!

De meisjes hakken met één fikse slag de vier touwen door. De stoelen vallen naar achter

VIN
(panisch)
Jacco!!!!!

INT. SCHOOLKLAS VIN – DAG
Broeierig, ingedutte kinderen. Vin schrikt wakker, kijkt naar zijn kruis, schrikt. Nat.

Juf ANNE wijst op een prent van een waag.

ANNE
…En als de vrouwen dan te licht werden bevonden, wisten de mensen dat het een heks was. Wie weet wat er dan–
Vin steekt zijn hand op.

JONGETJE (O.S.)
–Brandstapel!

JONGETJE #2 (O.S.)
In het water!

ANNE
Het kon allemaal. Ze verzonnen vroeger de vreselijkste straffen.
(ziet Vin’s hand)
Vin?

VIN
M… Mag ik naar de w.c?

Anne twijfelt, Vin rent de klas uit.

JAPANSE JEUGD KAN NIET ZONDER MOBIEL

Volgens experts veroorzaakt het wijdverbreid gebruik van de smartphones sociale problemen in Japan, ondanks dat het goed is voor de leerprestaties en communicatieve vaardigheden van de jeugd. Jongeren zetten allerlei persoonlijke informatie op internet, wat ze een gemakkelijk doelwit maakt voor oplichters en pedofielen.

TOKIO – Het leven van de Japanse tiener draait om de mobiele telefoon met internetverbinding. De jongeren sturen en ontvangen vele tientallen e-mails per dag. Dat bleek uit een woensdagavond gepubliceerd onderzoek van het Japanse ministerie van Onderwijs onder tienduizend jongeren.

Van de middelbare scholieren van zestien en zeventien jaar heeft 96 procent een mobieltje, veelal een smartphone met toegang tot internet. De helft van de kinderen van dertien en veertien heeft een gsm en een kwart van de elf- en twaalfjarigen. Ze gebruiken hun telefoon om vrienden te e-mailen, de in Japan populaire e-boeken te lezen, muziek te luisteren, te surfen en om te chatten. Een op de vijf scholieren stuurt of ontvangt meer dan vijftig berichten per dag. Zeven procent zegt meer dan honderd berichten per dag te versturen met hun mobiel. Een kwart doet dit ook vanuit het bad en een op de tien ook tijdens het eten.

En lees dan ook even “The End of Mr. Y” , voor een duizelingwekkend verhaal over homeopathie, Quantummechanica en, ehm, anale  seks op smerige wc’s in wegrestaurants. Want dat boek sluit hier op aan. Creatie, God, Evolutie, technologie: geweldig.