Drijfzand?

Is dat niet dat spul waar in oude films mooie vrouwen in kaki safari bloesjes schril schreeuwend in weg zakten totdat heuse Hollywood helden dapper hun lasso’s het zand in slingerden?

Ja, dat spul ja.

Ik vroeg het me de [...]]]> Het leven gaat natuurlijk gewoon door. Zo kwam ik katerig surfend een artikel tegen over drijfzand in Hollywood films.

Drijfzand?

Is dat niet dat spul waar in oude films mooie vrouwen in kaki safari bloesjes schril schreeuwend in weg zakten totdat heuse Hollywood helden dapper hun lasso’s het zand in slingerden?

Ja, dat spul ja.

Ik vroeg het me de afgelopen jaren inderdaad wekelijks al af: waar is het drijfzand in de film gebleven? Wanneer zie ik Jake Gyllenhaal of een Transformer of Bruce Willis eens worstelen met dodelijke woestijnkorrels?

Het artikel had hier onderzoek naar gedaan en een heuse grafiek gemaakt:

drijfzand in film

Voor de duidelijkheid: dit betekent dus dat in de jaren ’60 1 op de 33 films drijfzand bevatte. OMFG, indeed.

(hier zie je hoe ze deze statistiek onderzocht hebben. Ge-wel-dig.)

Bovenstaande grafiek geeft de indruk dat drijfzand ons steeds minder bang maakt. We weten er immers teveel over, betogen ze.

Drijfzand is gewoon niet eng meer.

Oh nee?

Hieronder een filmpje van wat er óók gewoon kan gebeuren tijdens het waddenlopen met je schoonouders.

Het geweldige artikel waar ik deze content zo schaamteloos van geleend heb  is hier te vinden. Inclusief gèhnige  achtergrond informatie over een heuse drijfzand-in-films-fanclub. Klikken= lezen!

Hier vind je alle blogposts bij elkaar en hier vind je de laatste posts die ik schreef over het schrijven ervan: 1, 2, 3. Dit artikel, van direct na de 1e versie vind je misschien ook leuk en twee ongepolijste fragmenten zijn hier te vinden: 1en 2.  Ik gaf ook nog [...]]]> Ik heb over het schrijven van mijn manuscript het afgelopen jaar regelmatig geblogt.

Hier vind je alle blogposts bij elkaar en hier vind je de laatste posts die ik schreef over het schrijven ervan: 1, 2, 3. Dit artikel, van direct na de 1e versie vind je misschien ook leuk en twee ongepolijste fragmenten zijn hier te vinden: 1en 2.  Ik gaf ook nog een schrijftip of twee , ook wanneer je een scenario wilde schrijven. Het eerste dozijn korte reacties op mijn eerste hoofdstuk vind je hier.

Dat bloggen was een mooie afleiding tijden het èchte schrijven, iets dat ik als een fantastische uitdaging heb ervaren.

Zes maanden lang, iedere dag, van tien tot zes, schrijven. Herschrijven. Puzzelen.

En dan, op een dag, zit het in een envelop. Verzonden. Naar een uitgever.

En dan begint het wachten.

Vergelijk het maar met de spanning die je voelde direct na je rijexamen. Je hebt redelijk gereden. Je hebt in ieder geval geen ongelukken veroorzaakt. Maar of je geslaagd bent?

Ni puta idea.

Vorige week dinsdag, na zes lange weken, ging ik eindelijk praten bij de eerste uitgever die ik mijn manuscript had opgestuurd.

HM, de redacteur, vond het “bijna absurd” dat ik het in zo’n kort tijdsbestek  had geschreven. Ze was verder onder de indruk van mijn timing en van de structuur van het manuscript en gaf nog meer enthousiast commentaar.

Ze wilde dat ik daar kwam debuteren.

Lieve blogbezoekers, het is echt waar.

Uitgeverij Podium gaat volgend jaar mijn debuutroman publiceren.

Terug in Utrecht schreeuwde ik het in het oor van de slijter om de hoek. Ik kreeg gratis Moët glazen mee bij mijn fles champagne. De fles heb ik met mijn kantoorgenootjes bijna helemaal leeg gedronken. Bijna, want het laatste restje dronk ik alleen op, op het dak, in de miezerregen.

‘s Nachts ging ik uit en naar de getver. (Wat nou werkweek?)

De ochtend erna kreeg ik een sms’je van HM:

“Volkskrant al gezien? p.2″

En daar stond dit:

“Aanstormend romancier.” Als we elkaar ontmoeten trakteer ik, meneer Giphart.

Of zou de uitgever een rol hebben gespeeld in die plug? Hoe dan ook: super.

(Even een zijspoor op:

Giphart weet dit vast niet meer, maar we hebben elkaar al eens ontmoet. Op 24 November 2000 signeerde hij in Leiden namelijk mijn kopie van “Ik Omhels Je Met Duizend Armen” met de tekst “Hup Sidney!”)

En nu zitten we bij dezelfde uitgever.

Net als Kluun (we twitteren wel eens. Nee, echt), Aaf Brandt Corstius (meest literaire achternaam ooit) Ingmar Heytze (auteur van één van mijn allerliefste lievelingsgedichten) en Joris “het zijn net mensen” Luyendijk.

Het is bizar. Het is spannend. Het is fijn.

En nu?

Over enkele weken krijg ik  van HM de eerste lijst van op- en aanmerkingen.  Dan ga ik to-do lijstjes maken. Taakjes afvinken. Dat kan ik waanzinnig goed, taakjes afvinken.

En ik ga herschrijven.

En nog eens. En nog eens.

Maar ik ben nu vooral ontzettend blij, opgelucht. Trots.

De afgelopen drie dagen heb ik regelmatig staan springen in mijn kamer, zo, langs de koffietafel, richting mijn bed of bureau. En weer terug.

Ik deed dat dan bij voorkeur op één van deze nummers:

Meer hitjes volgen snel, maar voor nu, beste lezer, ga ik afsluiten.

Eén dingetje nog.

Weet je waar ik misschien nog wel het meest dankbaar voor ben?

Het is me niet aan komen waaien. Ik heb hier rammend hard voor gewerkt. Eerlijk is eerlijk: ik heb vaak aan mezelf getwijfeld. Het was een behoorlijke gok. Maar dat mijn harde werk wordt beloond doet me goed.

.

Wil je op de hoogte gehouden worden?

Volg me dan op twitter, kom regelmatig langs op mijn blog, of wordt fan van de facebook page van, jawel, mijn eerste boek.

Of doe het allemaal joh. Wat kan jou het schelen.

En nu ga ik een pijp roken in zo’n stoel:

Tips over waar die krengen staan zijn van harte welkom.

De casting tapes van Oh Oh, Cherso (via dit reclame blog), een programma dat TMF stiekem eigenlijk al een decennium maakt, nu extra fris en bijzonder want te zien op RTL 5.

Een trip down memory lane. Loopt u mee?

Net achttien ging uw razende reporter ook die kant op. Met twee vrienden naar Kreta. Een verplicht nummer, zie ik nu. [...]]]>

De casting tapes van Oh Oh, Cherso (via dit reclame blog), een programma dat TMF stiekem eigenlijk al een decennium maakt, nu extra fris en bijzonder want te zien op RTL 5.

Een trip down memory lane. Loopt u mee?

Net achttien ging uw razende reporter ook die kant op. Met twee vrienden naar Kreta. Een verplicht nummer, zie ik nu. Maar toen niet. Toen was het alsof onze ouders de staldeuren per ongeluk hadden opengeduwd.

Wij zaten in Malia, het Engelse vakantiedorpje op een Bacardi Breezerworp afstand van Chersonissos en minstens even gezellig.

Iedere avond zonverbrand “indrinken” op terrassen ingericht als supermarktschappen. Amstel, Carlsberg, 10 gulden per stuk.

En schuchter om ons heen kijken.

Avond na avond.

De vrouwen droegen rokjes die net over hun horizontale bilvouw eindigden. Ze wulpten zichzelf over jongens heen. Jongens net als wij, jongens die ook gewoon op het terras zaten in te drinken. Haartjes gekamd, soepel basketbalshirt aan.

Terwijl boven hun verwassen spijkerbroekenkruizen strakke bilpartijen hopseflopsten, zaten wij ons quasi-nonchi voor te bereiden op wéér een avond zonder seks. Waarom zij wel? Waarom wij niet?

We krabbelden elkaar achter de oren. (en dat was het dan, qua fysiek contact met anderen)

Nu ik dit filmpje zie, begrijp ik het.

Bredere spieren. Meer tattoeages.

Dat kon toen we achttien waren dus ook al…

Van twee mooie mensen in mijn omgeving kreeg ik het verzoek om twee evenementen te pluggen. Beide initiatieven leken me geweldig, dus dan doen we daar niet moeilijk over.

Eerst deze:

We zien een kekke trailer van The Green Fashion Shoot, een wedstrijd van de Amsterdam Fashion Week en het ministerie van Landbouw (saaie site, wees gewaarschuwd). [...]]]> Lieve bezoekers,

Van twee mooie mensen in mijn omgeving kreeg ik het verzoek om twee evenementen te pluggen. Beide initiatieven leken me geweldig, dus dan doen we daar niet moeilijk over.

Eerst deze:

We zien een kekke trailer van The Green Fashion Shoot, een wedstrijd van de Amsterdam Fashion Week en het ministerie van Landbouw (saaie site, wees gewaarschuwd). Registreren voor hun wedstrijd kan hier. Doen, want je maakt kans op 25.000 euro. Envelopje mijn kant opsturen mag.

En dan het Discovery Festvial. Goeie gekke trailer voor een evenement met zoveel kruisbestuivingen dat een huiverige imker zijn bijen in de korf zou houden. Laakbaar gedrag, want bijen kunnen wel een opsteker gebruiken. Vrijdag 24 september, ‘s nachts dus, in Nemo. Neem je Tsjik mee. Check het uit, jonguh.

Ze zeggen ook nog op hun site dat je ze op Facebook of Twitter kan volgen. Doen dus.

Maar tussen de optredens, de hitjes, de snacks, de marketing en het monteren door, kwam ik backstage iets tegen waar mijn mond van open viel. Ik heb even zitten dubben of ik dit wel [...]]]> Het afgelopen weekend heb ik items gemonteerd voor Film it Yourself van 3voor12 (hier het overzicht en hier zijn straks de edits te zien)

Maar tussen de optredens, de hitjes, de snacks, de marketing en het monteren door, kwam ik backstage iets tegen waar mijn mond van open viel. Ik heb even zitten dubben of ik dit wel moest posten.

Maar ik denk dat het belangrijk is, dat het iets toevoegt aan wat Lowlands voor je betekent.

We beginnen op een afstandje. Op de vrachtwagen links stond een man met een mooie blonde snor en hele stevige, rode handschoenen. Hij haalde een pook om, klauterde naar beneden.

Ik vroeg de man naar zijn vrachtwagen. In dat gekke Dedemsvaartse van mensen uit het Oosten vertelde hij dat zijn vrachtwagen ieder half uur ‘liefst’ 36 kuub wegzoog.

Dat is dus 72.000 liter plasjes, drolletjes, papieren lolletjes, fluorslijmsporen, doucheplezier en uitvallende haren. Per uur.

‘s Nachts rijden er zelfs per uur vier trucks af en aan.

De zwarte tank is zo’n twee meter hoog en qua doorsnede groot genoeg om in te beachvolleyballen. (Ik noem maar wat.)

Ik klom samen met de man op de pallets, keek over de rand.

In het midden van de tank borrelt en pruttelt bruin water vrolijk omhoog. De rest van het water in de tank gaat verborgen onder een ingedikte koek, net een crème brûleé.

De stank valt me niet tegen: door die bovenste aangekoekte laag blijft het zuurderige, walmende van 55.000 mensen me bespaard.

Veel vliegjes, dat wel. Maar die ruiken nergens naar. Smaken ook nergens naar, trouwens.

Ik maak wat foto’s.

Ik klim naar beneden, de man met de mooie snor koppelt een slang los zo dik als mijn dijbeen en klimt in zijn vrachtwagen. “Oan’t moarn” zegt hij. Of iets dat er op lijkt. “Houdoe,” misschien. Hij was bijzonder sympathiek maar moeilijk te verstaan.

Nou goed.

Het is niet immer glitter en glamour backstage @ lowlands.

Dat u het weet.

Het gaat nu om een constatering langs de lijnen van Six degrees of separation, het idee dat je iedereen in de wereld kent middels zes stappen. Dus niet alleen Bill Clinton, maar ook een mooie bushman uit Tanzania die enkel [...]]]> Njet, het gaat nu niet over deze site, waar ik, jolijt, al weer anderhalf jaar bij zit.

Het gaat nu om een constatering langs de lijnen van Six degrees of separation, het idee dat je iedereen in de wereld kent middels zes stappen. Dus niet alleen Bill Clinton, maar ook een mooie bushman uit Tanzania die enkel Khoisan spreekt. (filmpje)

Zo kwam ik er achter dat ik John Travolta via één stap kende, en Brad Pitt en Oliver Stone via twee (!) stappen.

Er is zelfs een spelletje van gemaakt, met de titel Six Degrees of Kevin Bacon. (wiki)

Goed, vandaag kwam ik er nog eentje tegen, via de comments van een Youtube filmpje en de wonderen van Social Media.

Enkele maanden terug heb ik als gunst voor een lieve vriendin van me backstage gedraaid bij het optreden van Laura Jansen in Paradiso. Onderstaand zie je die footage terug in de clip bij haar nummer “The End”:

Uit de comments blijkt dat Zach Braff hierover getweet heeft. En Zach Braff, de droge komediant uit Scrubs is een van mijn helden. De man heeft een ge-wel-dige film geschreven en geregisseerd, Garden State:

Mijn manuscript heeft thematisch gezien trouwens best wat overeenkomsten met zijn mooiste (enige?) film.

Enfin, Laura Jansen en Zach Braff blijken elkaar dus te kennen. En ik “ken” Laura Jansen na dat filmen in Paradiso een beetje.

Zach en ik: BFF’s man.

HIer volgen nog vijf tips. Hopelijk heb je er iets aan!

Als je een scenario gaat schrijven is het verstandig ook veel scenario’s te [...]]]> Wanneer je een filmscript gaat schrijven zijn er voornamelijk veel Engelse en Amerikaanse sites die barsten van de informatie. Op deze Nederlandse blog post staan ook veel leestips voor wanneer je een filmscript wilt schrijven.

HIer volgen nog vijf tips. Hopelijk heb je er iets aan!

Als je een scenario gaat schrijven is het verstandig ook veel scenario’s te gaan lezen. Hollywood scenario’s zijn hier, hier of hier te downloaden.

Pak je favoriete film eruit, print hem en ga lezen met de volgende vijf tips in je achterhoofd:

1. Let op de lay out: alles is eraan gedaan om je het scenario in één keer uit te laten lezen. Gebruik Final Draft, software die de formattering automatisch correct doet. (funfact: deze layout  betekent overigens dat in een filmscript één pagina overeenkomt met één minuut film)

2. Let op hoe personages geïntroduceerd worden: meestal zijn dit slechts een of twee zinnen, niet meer. De rest van de karakterisering zit namelijk in handeling. Maar die twee zinnen zijn vaak zo scherp. Heel knap.

3. Leer de plot points ontdekken. Klopt het dat de eerste akte op pagina 25 eindigt? Wat gebeurt er rondom pagina 45? Eindigt de tweede akte op pagina 85? Zo nee: waar dan wel? En waarom daar? (Als je deze paginanummering willekeurig vindt: de veels te vroeg overleden Blake Snyder heeft een enorme hit geschreven met Save The Cat! Ik kan het van harte aanbevelen)

4. Even kort door de bocht hoor. Maar vraag jezelf tijdens het lezen af: waarom werken deze dialogen wel, en die in Nederlandse films of dramaseries vaak niet? We hebben een inherent taalprobleem: “Blijf staan, klootzak!” is een keurige, valide vertaling van: “Freeze motherfucker!”. Maar bij het laatste sta ik aan de grond genageld, terwijl ik bij het eerste eerder denk: “Wie? ik!? Dikke doei.”

Maar er is nog iets aan de hand. Ik daag je uit erachter te komen.

5. Een zelfde soort vraag stel ik graag over de handelingstekst. Pak een willekeurig Nederlands filmscript, leg het naast een Amerikaans filmscript. Het eerste zichtbare verschil: handelingstekst. Nederlandse scripts hebben vaak “zwarte blokken”, waarin van alles en nog wat beschreven (lees: uitgelegd) wordt. Amerikaanse scripts zijn “puntiger”, scenaristen aldaar schrijven véél minder uit en dat wat ze uitschrijven is beknopt, zeer specifiek en nog steeds leesbaar. Onthoud: het eerste doel van een scenario is dat het uitgelezen wordt. Dat het verfilmd wordt, ooit, is een tweede. Lees het scenario van Crash bijvoorbeeld eens.

Geheime extra tip #6: John Logan, scenarist van o.a. Gladiator, Sweeney Todd en The Aviator  gaf in zijn interview op de creative screenwriting podcast het advies “dat niemand ooit wilde horen” om de klassiekers te lezen: Shakespeare, Aristophanes, Sophocles. Ik reken daar zelf Hemingway ook toe en kan niet anders zeggen dan dat mijn laatste manuscript er stukken beter door is geworden. (denk ik

Hopelijk heb je iets aan deze tips. Heb je andere tips of ideeën: laat gerust een comment achter!

Nu is schrijven over seks één van de moeilijkste dingen. Het word snel plat, of smerig, of juist zo overdreven literair dat je denkt: “pff, geef mijn portie maar aan Andries Knevel, ik klik door naar [...]]]> Het geweldig leuke digitaal magazine De Optimist heeft een schrijfwedstrijd uit doen gaan voor een “hitsig” verhaal, een verhaal over seks.

Nu is schrijven over seks één van de moeilijkste dingen. Het word snel plat, of smerig, of juist zo overdreven literair dat je denkt: “pff, geef mijn portie maar aan Andries Knevel, ik klik door naar Youporn.”

Ik heb ook iets over seks geschreven. Het heet “Reparaties” en is gisteren ingezonden. Hier alvast, exclusief, die shizzle.

Reparaties

Mijn vader neemt altijd de autosleutels mee als hij gaat repareren en zonder autosleutels werken de ruitenwissers niet en zonder ruitenwissers zitten er allemaal druppels op de voorruit soms en dan zie ik haar niet. De regendagen zijn de allerstomste dagen. Maar vandaag schijnt de zon.

Ze staat in de deuropening. Net als iedere zaterdagmiddag. Of het nou regent of niet. Ze zwaait naar de kennissen die voorbij rijden – ze kent heel veel mensen – en ze lacht heel vaak naar mensen. Hoe saai is dat, de hele tijd stilstaan. Maar ik vind het leuk dat zij dat doet. Haar borsten zijn net grapefruits maar dan zacht. En ze heeft altijd een strak pakje aan bijvoorbeeld zoals een superheld.

Haar haar is heel lang en heel mooi en heel rood. En haar lippen zijn ook rood. Dat is ook allemaal mooi. Maar ik kijk elke keer naar haar borsten. Soms leunt ze zo met haar onderarmen op haar halve voordeur en dan duwt ze ze daardoor omhoog. Ik kijk elke keer weer naar haar borsten.

Ze heeft ook een gekke deur. Net als die paardendeuren bij de manege. Ik zei dat net tegen mijn vader. Hij moest keihard lachen. “Wat dan, wat dan”, vroeg ik. Ik ging alvast een beetje lachen voor wanneer hij mijn grap uitlegde. Hij schudde zijn hoofd en hij jeukte aan zijn kruis en hij pakte zijn gereedschapskist op van de grond naast de auto en hij zette hem in de achterbak. Hij sloeg de achterbak dicht. Hij kwam naast me zitten. ‘Doe jij je riem aan?’ zei hij. We reden langs de mevrouw met het superheldenpak. Ik wilde weer naar haar zwaaien, ik wil iedere week naar haar zwaaien. Maar ze praatte met een kennis van haar. En ze lachte heel lief naar die kennis van haar dus ik wilde hun gesprek niet verstoren. Net als de week ervoor. Maar over zeven dagen zal ik naar haar zwaaien.

Dag 6: Thuis helpen. FC Utrecht verliest van NAC. Auto’s wassen.
Dag 5: Onverwachte overhoring. Voorbereiding Cito. Meer auto’s wassen.
Dag 4: Voetbaltraining ging niet door want Ruben heeft de griep.
Dag 3: Anubis kalender kado. In verpakking gehouden, die wordt geld waard.
Dag 2: Op Pim passen want mijn moeder moet weer naar het ziekenhuis. Medicijnen ophalen voor mijn moeder.
Dag 1: Verjaardagsfeest Dirk-Jan. Met logeren. Om half één gaan slapen.

Vanochtend: 3-1 verloren en in de kantine stond mijn vader even met mensen te praten die hem gingen troosten maar hij ging al snel weg gelukkig en wij gingen hierheen. Nu zijn wij hier.
“Ik zie je zo,” zegt hij en hij pakt zijn gereedschapskist. Hij is altijd bezig met reparaties, die vader van mij.
Hij loopt over de loopbrug. Mijn vaders’ klant doet de deur al open. Maar hij belde nog niet eens aan. Het is een donkere mevrouw. Ze doet de deur dicht en ook de gordijnen.

De vrouw met het hele lange, hele rode haar die ernaast woont kijkt naar de auto’s. De auto’s rijden voorbij. Ze heet Juliet denk ik. Ze heeft een rood pak aan voor serveersters maar dan met veel inkijk. Cup D. Mi-ni-maal. Mijn vader hoeft bij haar nooit iets te repareren. Ze kijkt naar mij in mijn vaders auto. Ik wil naar haar zwaaien maar ze kijkt weg. Ik blijf kijken.

Een meneer loopt langs mijn raampje. Hij heeft een grijze bodywarmer in zijn hand. Ik ruik zijn aftershave door het raamkiertje. Vet vies. Hij gaat op Juliets loopplank. Juliet glimlacht. Hij praat. Ze schudt nee met haar hoofd. Hij legt zijn hand op haar schouder en trekt haar mouw naar beneden. Ze slaat zijn hand weg. Ze steekt haar vinger op net als mijn moeder bij mij deed toen ze nog kon lopen en toen ik iets verkeerd deed. De man pakt haar bij haar nek. Zijn vingers zitten onder heel veel verfspetters. Ze probeert hem te slaan maar ze kan niet bij zijn gezicht. Ik schrik. Ik sla heel hard op de toeter. De man knijpt harder. Juliet kijkt heel bang. Ik toeter drie keer. Heel snel. De man laat haar keel los en de man draait zich om. Hij ziet mij.

De man loopt de loopbrug af. Ik draai mijn raam dicht. Ik kijk naar waar mijn vader repareert. De gordijnen zijn dicht. De man komt dichterbij. Zijn twee gouden oorbellen en zijn gouden wenkbrauwpiercing schitteren in de zon en hij kijkt heel boos. Ik duw de deur op slot. Hij zakt voor mijn raam. Hij grijnst.

Hij gaat weer rechtop staan gelukkig en hij loopt weg. Ik adem heel diep en heel langzaam uit.

Plotseling slaat hij zijn vuist tegen mijn ruit.

Hij schatert met gouden tanden en hij loopt weer weg. Ik ruik hem nog. En hij lacht ook nog steeds. Ik ben nog steeds bang. Ik kijk in mijn zijspiegel. Hij stapt in een hele gele auto met een tribal sticker op de achterruit die wegrijdt. Ik buig over mijn vaders stoel en kijk in de andere zijspiegel. De gele auto draait de grote weg op. Hij is weg en iemand tikt op mijn raam. Ik draai me om.

Juliet.

Ze zwaait. Ik zwaai terug. Ik lig op de twee stoelen. Ze balt haar vuist en draait er rondjes mee, alsof ik een hooligan ben. Nee, schud ik. Ze kijkt me vragend aan. Ze wijst naar het raam. Ik draai mijn raam open maar het raam zit op slot maar ik draaide naar de verkeerde kant en nu draai ik hem snel open.

‘Jij bent grote gulp.’

Haar borsten hebben een dun spleetje ertussen. Hoe zacht zou dat–

‘Ik ben gier,’ zegt ze. Ik kijk naar haar ogen. Dan kijk ik weer naar haar borsten. Zouden ze zo stevig zijn als ballonnen? Dirk-Jan had aan die van zijn zus gezeten. Hij zei dat ze zo hard waren als schouders. Maar kijk dan! Ze bewegen een beetje. Bij elke inademing. Dat doen schouders niet. Juliet lacht. Het klinkt schel en ook een beetje hikkerig. Gekke Juliet. Met haar gekke halve deur. Ik lach ook. Ze stapt dichterbij en ze zakt door haar knieeën. En achter haar toetert een auto. Het klinkt van heel ver.

‘Bedankt voor je gulp,’ zegt ze.

Ik knik.

‘Jij wacht op papa?’

‘Mijn vader is loodgieter.’

‘Dat is goed.’

‘Hij repareert alles dat met waterzaken te maken heeft.’

‘En waar is mama?’

Ik ga rechtop zitten. Het is heet in de auto. Ik ruik haar parfum. Als het een kleur was, was het lilapaars en varkentjesroze. Ik probeer over de rand van de autodeur te kijken. Maar ik kan net geen borsten zien. Ik zak terug in mijn stoel.

‘Mijn moeder ligt op bed.’

‘Zij moe van werken?’

‘Mijn moeder werkt niet meer maar ze is altijd moe.’

Ergens gaat een deur open. Juliet gaat weer staan. Ze legt haar hand op de rand van mijn raam. Ze tikt twee tikken. Ze loopt terug. Vlak bij de loopplank loopt ze vlak langs mijn vader. Ze kijken elkaar niet aan. Zij zijn geen kennissen.

Wij wel.

Mijn vader gaat zitten. Hij zucht. Hij steekt zijn sleutels in het stopcontact. De auto start niet. ‘Niet weer, hè,’ zucht hij.
Hij stapt uit en hij klikt de motorkap open. ‘Niet hier,’ zegt hij. Hij wrikt aan iets in de motor.

Ik kijk naar Juliet. Ze staat in de deuropening. Ze kijkt naar mij. Ze buigt haar arm achter haar rug. Ze trekt ergens aan. Ze trekt haar kledingstuk uit! En iets lager… en nog iets lager en ik zie–

Juliet heeft de allermooiste, allerzachtste borsten die er ooit waren en haar tepels zijn net als… Als… als… En ze heeft ook gewoon twee borsten. Dit is veel mooier.

Ik zwaai.

Ze lacht en ze zwaait naar mij. En ik doe mijn mond weer dicht en ik zwaai ook terug. Ze trekt haar kledingstuk weer omhoog. En ze ritst het kledingstuk weer dicht. Ze duwt haar borsten goed. Ze knipoogt. Het klinkt het als een heel harde, metalen klap. Maar het is de motorkap.

We rijden naar huis. We rijden op de snelweg.
‘Is het gerepareerd,’ vraag ik, ‘bij die mevrouw?’
Mijn vader schudt zijn hoofd. En hij is een tijdje stil. Hij heeft weer last van zijn hooikoorts. ‘Dat denk ik niet, Marvin,’ zegt hij. ‘Voorlopig niet.’
‘Vervelend,’ zeg ik. Ik drum, totdat we thuis zijn, de hele weg, op mijn knieën.

De afgelopen weken ben ik links en rechts mijn eerste hoofdstuk gaan uitdelen. Ergens tussen de tien en vijftien mensen hebben nu de eerste 15 pagina’s gelezen, sommigen zelfs de eerste 30. Dit zijn enkele van hun reacties:

J. uit N.Y. Schrijft:

Ontwapenend en toch nieuw en verrassend. Ik bedoel: duidelijk een heel jong iemand, maar niet [...]]]>

Uitgang.

De afgelopen weken ben ik links en rechts mijn eerste hoofdstuk gaan uitdelen. Ergens tussen de tien en vijftien mensen hebben nu de eerste 15 pagina’s gelezen, sommigen zelfs de eerste 30. Dit zijn enkele van hun reacties:

J. uit N.Y. Schrijft:

Ontwapenend en toch nieuw en verrassend. Ik bedoel: duidelijk een heel jong iemand, maar niet voorspelbaar.. Heel spannend.. Ben benieuwd naar de rest!!

I. uit Amsterdam schrijft:

intrigerend is vooral het woord. Vind de zwarte humor wel te waarderen… moest in het begin even in ‘jouw’ taal komen om de juiste leeswijze te vinden, maar na vijf bladzijden las het erg prettig. Ook al ben ik zelf niet heel erg van de bijzinnen en bijvoeglijke naamwoorden. En het verhaal is, voor zover het een verhaal te noemen is in 1 hoofdstuk, boeiend. Krijg wel trek in meer!

A. uit Amsterdam sms’te:

Vet, spannend, nieuw, nieuwsgierigmakend naar de rest en geniale gedachtesprongen.

Een meisje dat J. heet en werkt in Den Bosch zei:

Heb je meer? Het laatste stuk was zowat spannend, ben benieuwd hoe het verder gaat - impressive  Ik wilde de hele tijd doorlezen en vond het laatste stuk EXTRA spannend. Als ik iets belangrijk vind bij een boek dan is het wel de drang krijgen verder te lezen en dat is je gelukt!

Dan is er nog een J. die speelt in een Bekende Nederlandse Band:

Eerste hoofdstuk was heel tof sidney, i’m hooked! Laat maar weten wanneer ik een exemplaar kan kopen!

E. uit Utrecht, las de eerste twee hoofdstukken op vakantie:

Sid!
Korte samenvatting: ik wil meer lezen! Uitgebreid commentaar volgt nog.

En dat uitgebreide commentaar bleek onder andere te omhelzen dat ze het zo geschikt vond voor op vakantie in een luie stoel, zonder dat het persé vluchtig was, of simpel. Er waren in de eerste dertig bladzijden geen passages waar ze zich  doorheen moest bijten “zoals bij Dimitri Verhulst” bijvoorbeeld. Ook vond ze het consequent.

Een andere J, zelf schrijfster, was kritisch over de ondertitels die ik gebruikte en ook benieuwd of ik gedurende het boek alles wel zou kunnen inlossen waar ik in het eerste hoofdstuk mee kom.

(Daar maak ik mezelf ook een beetje zorgen om, na zoveel positieve reacties op het eerste hoofdstuk: is de rest ook goed?)

Een zekere K. uit Utrecht die het hele manuscript heeft gelezen, wist me te vertellen dat toen er een vogel dood was gevonden voor haar voordeur, ze meteen aan “die ene scene” in mijn boek moest denken. Ze moest meermaals hardop lachen en was ontroerd. “Dat heb ik niet bij Giphart, hoor,” zei ze.

Ik las een seksscène voor aan N. en O, twee barjongens uit Utrecht. Even waren ze stil. Toen zei N:

Jij gaat zoveel vrouwen neuken als dit uitkomt.

Als laatste wil ik S. aanhalen, een geneeskunde studente die de eerste 2 hoofdstukken las. Haar vader is een half jaar geleden overleden. Ze vond het bizar hoeveel overeenkomsten er waren tussen het boek en haar eigen situatie. Het Chinees halen, de onverzonden rouwkaarten, de spullen opruimen, het huis niet uitkomen: herkenbaar. Het deed haar wat.

En dat deed mij dan weer wat.

Blijft over de titel. Thematisch bekeken klopt hij als een bus: zowel vanwege de referentie naar de traagheid van massa als vanwege de referentie naar glas.

Maar ik twijfel: het woord “traagheid” impliceert zo’n dikke Af Th. van Der Heijden pil: highbrow, moeilijk, loom, traag.

Je zou dus zeggen: pak een andere titel.

Maar stel je die titel eens voor op een omslag van ontploffend of gebarsten glas, bij voorkeur glas dat ontploft vlak bij iemands gezicht.

Brrr…..

Gelukkig hoef ik dat soort dingen niet alleen te beslissen.