- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon [...]]]> Was je er niet bij op het boekenbal dit jaar? Dat zou kunnen. Volgend jaar beter. Ik had het geluk door een lieve vriendin meegenomen te worden.  Na mijn ervaringen vorig jaar is dit wat ik er nu van heb geleerd:

- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen zenuwachtig flitst en flitst en flitst. Onverschrokken keek hij de zaal in vlak voor hij de boekenweek officieel opende. (opgroeiende terzijde: ik realiseerde me dat dat niet iets is dat ik ambieer, zo die hocus pocus van daar moeten staan. Nee, echt.)

- Judith Osborne’s borsten vielen me minder op dan op het quote 500 feestje. Feestje waar ik ooit overigens dit filmpje voor maakte.

- De vormgevers die de posters hebben ontworpen (boksende schrijvers in zo’n jaren ‘50 advertentie stilo) hebben geweldig werk geleverd. De aankleding was sowieso goed verzorgd, wederom.

- Het stelen van mooie attributen werd (wellicht daardoor) dit jaar bemoeilijkt: de mooiste dingen (gewatteerde eettafelstoelen, gekrakkeleerde leunstoelen, chaisse longues – waarom niet) hingen vele meters boven ons.

- De muntjes waren breekbaar, waardoor je iets anders betaalde voor je witte wijn dan voor je prosecco. Goeie prosecco trouwens.

- Robert Vuisje was een stuk groter dan ik had verwacht. Mocht zijn volgende boek niet zo’n geweldig succes worden kan hij altijd nog gaan rugby’en: de man heeft geen nek. En een bijzonder charmante vrouw trouwens.

- Hanna Bervoets in een schattig roze jurkje, ging zich plots heel anders gedragen in haar gesprek met mij toen Renske de Greef erbij kwam staan. Verwaand. Elitair. Dat hoeft niet, lieverd. Misschien was het het tijdstip van de avond (half vierderig) misschien was ze onzeker. Ze heeft natuurlijk ook pas één boek en een columnpje. Hoe dan ook: een beetje hartelijkheid/beleefdheid jegens de minder Bekende Nederlanders in uw directe omgeving zou u niet misstaan. En nee, ik vroeg niet om haar handtekening. Zij ook niet om die van mij trouwens. Karma is a bitch.

- Ik zag zo nu en dan een spijkerbroek, een zwart overhemd  of een meneer in tenue de ville (chique woord voor pak). Als het aan mij ligt, strenger deurbeleid. Ik leen verdikkeme toch  niet voor niets mijn buurjongens smoking inclusief hip tailor made smokingoverhemd-met-roze-olifantjes?

- “Opgroeien in de letteren” als thema en dan als beginnend schrijver met een speen rondlopen leek me leuk en geen  hogere wiskunde bovenal. Misschien was het de eerdergenoemde prosecco die begrip belemmerde maar ik moest mijn fopspeen regelmatig  uitleggen.

- Nico Dijkshoorn had een erg mooie smoking aan. Hij glimlachte gedistingeerd.

- Jean-Marc van Tol, meester van de getekende FokSuk grap, is a fly bird. Sterker nog, hij is imho (in my humble opinion, voor de niet-twitteraars onder u) één van de coolste tekenaars die Nederland rijk is. Ook op de borrel/dansvloer.

- Dames met droge handen heb ik kunnen helpen met mijn tube Zwitsal babylotion. Schunnige grappen vielen mij ten deel.

-Hoewel ik uit haar column over “cavia’s en haar heus-niet-treurige gebrek van een vriendje” begreep dat ze wel een goeie smeerbeurt kon gebruiken, heb ik Hanna Bervoets overigens maar niet gezwitsalt. Gek hè?

- De CPNB heeft geen twitteraccount, maar wel oplettende twitter-dames. Na deze tweet wisten ze me gewoon te vinden – en wel in de paniekerige drukte bij de muntjesverkoop.

- Mijn date heb ik van de Schouwburg entree naar onze fietsen getild. Dat was een slordige vijftig meter. Haar voeten trokken haar schoenen (zwart, hoge hak, gouden palletjes) namelijk niet meer. Mijn heupblessure is klaarblijkelijk volledig hersteld.

- Het boekenbal was voor mij als beginnend schrijver, door dit hele verhaal, en dit soort bijpassende stukjes, meer werk dan dat het bal vorig jaar was. Die redacteurs- of uitgeversmensen aan hun vestje trekken c.q. door hun aan mijn vestje getrokken te worden: je bent je veel meer bewust van jezelf op zo’n avond. Dat moet ik afleren. Ik moet gewoon mijn billen schudden op de dansvloer alsof het 1999 is. Mag ik er volgend jaar weer bij zijn, dan is dat het plan.

- Niet gerelateerd, wel echt waar: Arthur Japin sportte afgelopen zondag in dezelfde sportschool als ik. Helaas heb ik zijn rijzige gestalte niet mogen ontwaren tussen de culturele notabelen van de stad die Amsterdam heet.

- Remco Campert leeft gelukkig nog steeds. Mooi om die man in het echt te zien.

- Marc-Marie Huijbregts kan mensen zeer vriendelijk groeten. Charmant.

- Harry Mulisch had een ander overhemd aan dan vorig jaar.

Dus gewoon huppekee, de Shameless DJ’s op vollmer.nl

Mijn lievelings van het moment begint op 23 minuten. Whoop!

Shameless doet trouwens ook weleens wat in Café Flater, bij een knutselclub bijvoorbeeld.

Hier de Latest tracks by SHAMELESSdjs

Nou, en voor de mensen die benieuwd zijn hoe [...]]]> Het heet gewoon keihard FRENCH/FILTER HOUSE DISCO ELECTRO. En het swingstampt.

Dus gewoon huppekee, de Shameless DJ’s op vollmer.nl

Mijn lievelings van het moment begint op 23 minuten. Whoop!

Shameless doet trouwens ook weleens wat in Café Flater, bij een knutselclub bijvoorbeeld.

Hier de Latest tracks by SHAMELESSdjs

Nou, en voor de mensen die benieuwd zijn hoe één van die Dj’s er dan wel niet uit ziet, hier een foto van hem en uw correspondent op Source festival:

Deze foto overigens, is afkomstig van de chicks van Paardenkracht, (PKfashion.nl) niet alleen verliefdmakend mooie fashion dingen en casettebandjeskettingen schudden zij uit hun bevallige mouwen alsof het niets is, ook maken ze dikke foto’s.

dat was m!

kus op d’n bips,

Sid

ps. Wil je meer house? Eerdere housemixjes van vriendjes van vollmer.nl (DJ T!M, Desperate Houseman en De EINDBAAS) zijn hier bijvoorbeeld te vinden.

‘Weet je dat jij de enige bent die me dit vraagt?’

‘Zie ik nou een traantje?’

‘Mijn lens. Om terug te komen op je vraag,’ zeg ik terwijl ik een SUV met bootoplegger voorbij scheur, ‘het is alsof [...]]]> Heel klein fragmentje. Hoofdpersoon Tom en zijn vriendin zitten in de auto. Ze vraagt hem hoe hij zijn vader mist.

‘Weet je dat jij de enige bent die me dit vraagt?’

‘Zie ik nou een traantje?’

‘Mijn lens. Om terug te komen op je vraag,’ zeg ik terwijl ik een SUV met bootoplegger voorbij scheur, ‘het is alsof je naar Moskou moet met het openbaar vervoer. Je hebt een routeplanner uitgeprint. En dan kom je er bij de Poolse grens achter dat je partieel dyslectisch bent. Niet voor alle letters, maar voor een stuk of drie. En voor een cijfer. Als gevolg daarvan stap je op de verkeerde bus, moet je snel uitstappen, terugrennen, opnieuw borden ontcijferen. Je mist je aansluiting, moet de nacht wakker blijven om de volgende trein te halen. Je brood is oud geworden en de mensen waarmee je ooit in de bus zat zijn al lang en breed in Moskou de bloemetjes buiten aan het zetten.’ Ik zet het raam op een kier. Als ze me herinnert aan de airconditioning sluit ik het raam weer.

‘Misschien moeten we even stoppen,’ zegt ze.

by page71.nl

In een Pew internet survey las ik dat voor 28 % van de bloggers informatie opslaan in 2006 een voorname reden van het bloggen was. 52% vond het helemaal geen reden. Nou, ik hoor bij de [...]]]> Zelfmanifestatie. Zo noemde een vriend van me twitteren, facebooken, LinkedIn, bloggen. Dat is het ook. Maar dat is het niet alleen.

In een Pew internet survey las ik dat voor 28 % van de bloggers informatie opslaan in 2006 een voorname reden van het bloggen was. 52% vond het helemaal geen reden. Nou, ik hoor bij de eerste groep. Deze blogpost schrijf ik niet als zelfmanifestatie, maar om ter zijner tijd te kunnen teruglezen hoe ik er ook alweer in stond zo halverwege de eerste versie van mijn manuscript.

“Remember these days, once the book is out these days will never come back. The pressure will only increase. The hunger will increase. The uncertainty will increase. Are you up for that?”

“Is there a right answer to your question?”

“Realize that. Exactly that. it’s going to be doubts all along the way.”

Dat bedoel ik. Elizabeth Gilbert zei er bij TED ook al zoiets moois over:

Wat een geweldige talk weer.

Hypothetisch hè?

Stel je voor dat dit boek geen succes wordt. Dan heb ik in ieder geval genoten van de hele weg ernaartoe. Het is een enorme klus. Maar, net als met surfen: ik vind schrijven niet leuk ondanks de moeilijkheid, maar vanwege. Dit is een risicovolle onderneming.

En stel je voor dat het boek “Stikken in een Sitcom” wèl een succes wordt. Dan ga ik natuurlijk proberen dat succes te herhalen. Dan moet ik terughalen hoe ik er ook al weer tegen aan keek, een jaar of wat geleden, toen ik mijn “meesterlijke debuut” schreef. Dan kan ik hier teruglezen hoe ik mezelf probeerde op te laden, week na week, geld uitgaf als water maar er geen geld binnen kwam en me stiekem best vaak zorgen maakte over waar ik mee bezig was.

Vandaar enkele constateringen alvorens aan mijn schrijftips te beginnen:

Morgen bereik ik het punt dat ik op de helft van mijn woordenaantal zit. Dat waren er voor vandaag om precies te zijn: 33.146. Vandaag zijn er 2199 woorden gezellig bij komen staan. Dat zijn dus nu al 35.345 woorden, waarvan ik sommige, eerlijk is eerlijk, dubbel heb gebruikt.

Ik vond het schrijven zwaar afgelopen week. Ik heb zitten tobben. Nog steeds wel. Maar ja, ik zit dan ook in het midden. Middenstukken vinden veel mensen klote om te schrijven: je kunt niet meer zoals in het begin van je verhaal lekker vlot van alles neerleggen en je karakters gek optuigen. Maar je kunt ook nog niet zo lekker eindjes bij elkaar gaan knopen, zoals op het einde van je boek. 2e akte = moeilijk. Geloof je me niet? Kijk maar

Het is pittig om alle research, adviezen, ideeen, plotpuntjes, karakterdingetjes, woordgrapjes, verwijzingen en stijlideetjes erin te fietsen. Dat zal waarschijnlijk niet anders worden, future Sid.

Met enige reserve (ik ben nog nergens, ik weet het, ik weet het) geef ik graag zes tips. Dit zijn enkele van de dingen die me de afgelopen zeven maanden hebben geholpen:

Schrijftip #1: maak vaste, lange dagen, zie het als een kantoorbaan. In mijn geval van tien tot zes, met flinke pauzes tussendoor. Vijf dagen in de week. Ik schrijf niet ’s avonds, niet in het weekend. Dat geeft rust.

Schrijftip #2: hou je wordcount bij. Het is een prettige bevestiging en stimulans om zo nu en dan te kunnen zien hoever je bent.

Schrijftip #3: neem begeleiding. Het kost een paar centen, maar dan hoef je niet constant het wiel zelf uit te vinden. Dankzij de geweldige Anja Sicking schaam ik me na tien hoofdstukken om de kwaliteit van mijn eerste hoofdstuk dat ik, let wel, pas drie maanden terug schreef. Dat komt voor een groot gedeelte op haar conto. Ze is scherp, streng, rechtvaardig en weet me te stimuleren door te gaan.Kopen dus, haar boeken. Of les nemen bij de schrijversvakschool, waar ze les geeft.

Schrijftip #4: laat niets aan vrienden lezen. Goedbedoeld kunnen ze toch je schrijfproces verstoren. Ik heb nu bijvoorbeeld een kriebel bij het woord ‘Als’ omdat een vriend daar terloops eens iets over opmerkte. En ik hield van het woord als… Vraag hooguit vrienden van vrienden eens wat te lezen. Die mensen hebben nog geen vertroebelde blik omdat ze je niet kennen en dus nog niet lief vinden. Bedank ze na afloop hartelijk.

Schrijftip #5: Schrijf je plot eerst uit op kleine kaartjes. Waarom? 65.000 woorden ( dat is een gemiddelde roman) zijn er een hele hoop. Als je weet wat je plot is, waar wat moet gaan staan, zul je wellicht minder snel verzanden in zijpaadjes en leuke ingevingen. Durf echter ook ruimte te laten voor je personages. Ze kunnen je dan nog verrassen.

Schrijftip #6: Doe onderzoek, maar durf ook gaten te houden in je lopende tekst. Ik heb nu net in London een hoofdstuk af. Ik ga heus nog wel snel die kant op om indrukken op te doen en geen enorme fouten te maken. Maar voor nu ga ik eerst door. Ik denk dat ik toch nooit genoeg zou hebben. Zoals Anja Sicking zegt: doorgaan. Schrijf eerst maar die eerste versie af.

Oké, wie weet heb je er iets aan, future Sid. Wie weet heb je er iets aan, beste blogbezoeker. Never give up! Never surrender!

ps. Heb je zelf nog goeie tips: laat dan iets achter.

Waarom? omdat het hopelijk nieuwsgierig maakt naar mijn echte boek. Dit fragmentje zit halverwege. Het speelt zich af in een veels te hippe Chinese cocktail bar in London, waar de band TomTom en de Fakkels net niet goed genoeg is bevonden door een A&R manager. [...]]]> Daar zijn we weer met nog een klein fragmentje van mijn manuscript.

Waarom? omdat het hopelijk nieuwsgierig maakt naar mijn echte boek. Dit fragmentje zit halverwege. Het speelt zich af in een veels te hippe Chinese cocktail bar in London, waar de band TomTom en de Fakkels net niet goed genoeg is bevonden door een A&R manager.  En ja, het is een filmscript scene. Waarom? dat lees je vast nog wel een keer