“De espressokop ligt uitgespoeld op de rand van de gootsteen. Mijn moeder leunt tegen het aanrecht, vlak ernaast. Ze vindt een nieuw argument, iets anders dat ik fout heb gedaan. Ze beweegt haar vinger richting haar slaap. Tikt ertegen.  Met mijn hand sla ik op tafel– zachtjes natuurlijk. Ze wijst met haar wijs- en ringvinger naar mij. Ergens tussen de opmerking ‘die dag gaat het niet om jou, snotjong’ en de vraag ‘wil Milan niet komen optreden’ sta ik op. Ik heb misschien iets tegen haar geschreeuwd en ben daarna redelijk boos de voordeur uitgestormd.”

de werkplek.

Zomaar een stukje uit mijn manuscript. Even een update.

Vandaag en gisteren heb ik gewijd aan het doorschrijven aan de biografiëen van mijn personages. Het bleek nodig om de coherentie tussen verhaallijnen te vergroten, de samenhang tussen hoofdstukken en sommige motivaties. Wat is het doel van dat personage? wat is de ontwikkeling die ze doormaken gedurende het boek?

Nog een hoofdstuk of vijf te gaan voor mijn tweede versie. “Straks, in de hemel, in wiens bed slaapt ze dan?” “Zit mijn haar wel per ongeluk genoeg?” Maar ook dramaturgischer gaten dien gedicht te worden. (de noodzaak van Tom’s band voor de lezer! Die knipperlicht relatie met Lizzy!)

Daarnaast moet ik nog wat dikke en dunne lijnen doseren.

Ik hoopte eind deze maand al klaar genoeg te zijn om het te gaan versturen, maar ik twijfel. Het is mooi werk, zwaar werk. Soms zou ik willen dat het gewoon af was. Klaar. Kaft erom.

Maar dat gebeurt, dat komt. Wedden?

Tuurlijk, soms schrijf ik over mijn Soa of doe ik stoer over één van mijn verhaaltjes maar echt de diepte in ga ik al een tijdje niet. Waarom niet, ik hoor het u vragen. Waarom wel, is het botte antwoord. Maar goed, je hebt niet voor niets een blog. Dan vind je dus dat je iets te zeggen heb. vooruit dan maar.

De afgelopen maanden waren mooi. Gesurft, veel mooie mensen ontmoet, vette festivals meegepikt, veel geschreven en “onderzoek” gedaan voor mijn “boek”. In de zon gezeten ook. Een geweldig salade recept bedacht, met de comicbook achtige naam Mangilapia.

Dan over het boek dat ik schrijf.

Wat een vies beladen termen eigenlijk he? Ik schaam me soms als ik iemand vertel dat ik een boek aan het schrijven ben. Het klinkt heel erg Kerstens/Van Binsbergen/Kamphuis. Lullo. En dan ook nog erachteraan moeten zeggen dat ik nog niet begonnen ben.

Maar da’s niet voor niks. I’m sticking with the plan. Ik zit nu inmiddels op een wekelijks gemiddelde van twee interviews met muzikanten/labels/etc. Ik heb zo’n dictaphone gekocht (een Philips voicetracer, 80 euro, om er nadat ik de verpakking had weggegooid achter te komen dat er Ipod accessories bestaan voor 30 euro  die, oh jolijt, exact hetzelfde doen) en ik gebruik hem ook nog eens.

Al die mensen spreek ik zodat ik, als ik straks echt ga schrijven, meer weet van muzikanten dan nu.

Het gaat voorspoedig, van Niels Aalberts tot Susanna Kay, van Into the Great Wide open mensen tot Engelse Bands mensen, journalisten met geweldige projecten (deze en deze bijvoorbeeld): we spreken en ik leer veel. Veel dank dus, nu al, aan jullie allemaal.

Verder ga ik met dit bedrijf maar weer eens een NPS Kortje inleveren. Ja, je moet toch wat in NL pseudofilmland. Kijken of we met het script gebaseerd op dit verhaal door hun mysterieuze selectieprocedure komen- Serieus, wat is er mis met een toelichting ter bevordering van het Nederlands filmklimaat, kan toch geen kwaad? – Aan Phantavision zal het in ieder geval niet liggen- ik heb een erg goed gevoel bij hun aanpak.

Werk.

Betaald werk bedoelen we dan. Nou, we hebben natuurlijk een Sparta commercial geproduceerd en zijn met Dutch Courage film bezig met drie virals voor FORUM, samen met Godsanne, o.a. van de Apenkooi crew en de Magneetbar crew. En, wie weet, meewerken aan een giga-project voor volgend jaar in Amsterdam.

Dan is er nog het filmfestival, en eentje in Leuven, en dan is het verdikkeme alweer bijna kerst.

Liefde.

De liefde is iets voor offline, niet online. Ik blijf het zeggen tegen die Russische bruiden die me mailen met hun foto’s.

Verder…

Ik zit sinds recentelijk toch ook maar op twitter, verlies veel te veel tijd aan Facebook en geniet van zwemmen. Ik doe puzzels en heb hobbies. Jeetje, lekker zo’n ijsje bij Il Mulino. De onzin sluipt er weer in, we gaan maar weer eens afsluiten.

Vandaag: dik doek ding kopen om op mijn deur te spijkeren, zodat ik mijn plot kan uithangen met punaises. Plakband blijft niet plakken denk ik. Practice wat you preach, nietwaar? Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Ongeveer he, want ik ben geen Amerikaanse vrouw van middelbare leeftijd met een stapel kleurige post-its. Nog niet…

Verder voor vandaag: schrijven aan script en dan drankjes doen. Dus we sluiten af.

Sidney.

ps.1 Keihard door mij bedachte woorden van deze week: Sukkers, nukkigerds,  rukkels. En “Plaksnor” als eigennaam voor een phony, een pseudomens. Ze zijn er helaas nog steeds, het lijkt wel een virus.

ps.2 Serie van de week: Breaking Bad

ps.3 Film van de week, wat zeg ik, van de maand: The Hurt locker.

Nee, dan jullie vrouwen. Met jullie haarspeldjes en voorliefde voor Macflurry’s en deo’s die geen witte strepen achterlaten. Het kan een man tot wanhoop brengen, gelooft u mij maar.

Wij wanhopige (huis)mannen gaan daar allemaal op andere manieren mee om. Ik schrijf een script of maak een film. Desperate Houseman Alex van Zijl smijt er nog een plaat tegen aan, draait de tafel om, en zet het huis op stelten.En dat is mooi.

Vandaar, nieuw op vollmer.nl: naast DJ T!M een tweede house DJ. Een huisman die bijvoorbeeld uw vrijdags-indrink-moment feestelijk kan inluiden met, wait for it….een soepele mix, ouwe. het is geen dark latin club zoals DJ T!M, meer funky urban Chicago bubbly, deze mix.

Tracklist komt in de comments, I think, but for now, hier klikken en luisteren met je donder. en dames: dan dus niet meer zeuren over onze stinksokken of  Dutch ovens.

“Gonzen” doet de mondholte ook echt trillen. Geweldig.

De afgelopen weken gonste het in de wandelgangen van de geruchten dat ik ging stoppen met de filmacademie. Terwijl ik het maar aan drie mensen verteld heb. Ach.

Vrijdag ging het hoge woord eruit, tijdens de evaluatie van onze films. Op uitnodiging van een kritische klasgenoot die zich afvroeg “wat ik hier dan deed als ik er zo weinig zin in had”, stak ik van wal.

Niet dat ik dat hier ga herhalen, want van de vuile was buiten hangen schiet niemand iets op. Laat ik proberen te volstaan met de constatering dat de productie specialisatie op de filmacademie mij niet bracht wat ik ervan had verwacht.

Dat ik veel van mijn jaargenoten ga missen, is een feit. Zojuist heb ik sommigen van hen gebeld met het nieuws en iedereen een mail gestuurd. Ik kon niet verder daar, ik moest die leuke sociale contacten opofferen.

Een groter persoonlijk offer was het voor mij namelijk geweest om door te gaan met de academie.

Ik wil verhalen vertellen. Rond een kampvuur, met vrienden en flessen drank, met een gitaar voor een meisje terwijl de wolken langs ons drijven, met een cameracrew terwijl de acteurs zich voorbereiden. Hier op dit blog, op het witte doek, in een boek. Met een stok in de sneeuw, in het zand. Leven. Durven. En dat kan ik daar nu niet.

Ik word even persoonlijk. Op 20 oktober 2006 ging mijn vader dood. Mijn vader’s vader ging op exact dezelfde datum dood, 29 jaar geleden. Mijn vader was even oud toen hij zijn vader begroef als dat ik was in 2006 toen ik mijn vader begroef. 23 jaar.

Ik heb twee redenen om dat hier te delen. De mannelijke Vollmer’s hebben er een handje van zo rond hun 53e de brui eraan te geven. Dat zou dus kunnen betekenen dat ik nu ongeveer op de helft zit. Dat is zeker niet erg- It’s better to burn out than to fade away, zong Neil Diamond al, en tot nu toe heb ik nergens over te klagen gehad. Maar het geeft me een bepaald ongeduld, een zekere haast.

Misschien moet ik inmiddels dus maar eens gewoon leren in de grote boze filmwereld op mijn bek te gaan.

De tweede reden dat ik zo persoonlijk word nu, is dat die sterfdata bizar toevallig zijn. Iets waar ik graag iets mee zou willen doen, toeval. Het is slechts een van de vele bijzondere, vreemde, grappige, pijnlijke, mooie momenten in mijn leven, onze levens, die ik graag wil delen. En dat delen, dat wil ik beter leren doen dan ik het nu kan op school.

Maar eerst even ontspannen. Met nieuwjaar ga ik naar Tel Aviv, in februari naar Talinn. Dan nog even een week naar Praag. Even niets doen met schrijven of film.

Maar daarna ga ik weer verder leren, oefenen, zoeken, vechten, leven, vertellen, doen. Opties zijn de Scriptschool, het Binger of via via blijven leren.

Dit zijn de dingen waar ik nu veel mee bezig ben:

Shooting Europe

NPS Kort! & Revolver

De webserie “het Feest van de Gemiste Kansen” (meer info snel…)

Red Light Love.

Dankzij de geweldige adviezen van script doctor Ernie Tee en regisseur Arne Toonen ga ik als eerste het laatste van die vier, het speelfilmscript Red Light Love, stevig onder handen nemen. En daarna heerlijk verder klussen aan scripts, aan verhalen, nieuwe ideeen. Ik heb er ontzettend veel zin in.

Afsluitend.

Als er 1 nummer van toepassing is, voor mij, op dit moment, is het “The Shock of Lightning”. Oasis, zo goed als ze ooit waren, zijn ze hier ook weer. Let vooral op het 3e couplet, op 1’41” voor een muzikale onderstreping van bovenstaand verhaal:

I’m all over my heart’s desire,
I feel cold but I’m back in the fire,
Out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight.

I’m comin’ up in the early morning,
I feel love in the shock of the lightning,
I fall into the blinding light,
Come in, come out, come in, come out tonight.

Love is a time machine,
Up on the silver screen,
It’s all in my mind,
Love is a litany,
A magical mystery,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

I got my feet on the street but I can’t stop flyin’,
My head’s in the clouds but at least I’m tryin’,
I’m out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight.

There’s a hole in the ground into which I’m fallin’,
So God speaks to the sound of the poundin’,
I’m all into the blinding light,
Come in, come out, come in, come out tonight..

Love is a time machine,
Up on the silver screen,
It’s all in my mind,
Love is a litany,
A magical mystery,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

It’s all in my mind,
Love is a time machine,
Up on the silver screen,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

Geniet ervan en tot de volgende post!