Dankzij een lieve vriendin (detail hierboven) was het mijn 3e boekenbal. Nog steeds geen andere schrijvers op hun bek geslagen. Misschien volgend jaar, wanneer ik hoop op eigen titel een kaartje te krijgen. We schrijven dapper door.

Dit keer leerde ik de volgende tien dingen.

1. Mijn buttons waren een groot succes. Ik had me van tevoren voorgenomen om enkel de mensen die ik tof vond een button te geven. Mooie vrouwen bijvoorbeeld. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan om de “Mulisch was my homeboy” button ook bij enkele BN’ers op te spelden. En wat schertseteteste mijn verbazing? Daar zitten toffe mensen tussen, bij die BN’ers.

2. Claudia de Breij, bijvoorbeeld. Die spelde ik een mooi verhaal en een button up. We spraken over homoseksuele liefde, beroemd zijn en andere ongemakken. Zij is vanaf gisteren mijn homegirl.

3. Cornald Maas vroeg of ik op mannen viel. Of nee, hij vroeg waar mijn voorkeur naar uitging, in het verlengde van voorgenoemd gesprek met Claudia. Verder wist hij me wat details te vertellen over mensen uit Hilversumland waar je geen u tegen zegt. Ik zwijg. Ik ken mijn mores. Maar herinner me hieraan, de volgende keer dat we in de kroeg staan. Kun je lachen.

Even een compleet ongerelateerd hitje tussendoor. omdat het kan.

Deze videoclip is een oudje, alweer. 2008. (In twittertijd is dat Pleistoceen.) Maar ik vind dit leuk.

Moving on.

4. De gin die geschonken werd doodde de bacillen die zaten te chillen in mijn, ehm, billen. Nee, even serieus nu. Stiekem was ik ziek, voordat ik ging. Hoofdpijn, keelpijn. Maar ik  dronk me er doorheen. Wat heet. Ik was zo lang op het boekenbal dat André Hazes en Harry Mulisch opeens ”De hoogste tijd” inzette. Mijn date, mijn bacillen en ondergetekende behoorden tot de hekkensluiters. Score! Terwijl ik écht maar heel even zou gaan.

Inmiddels lig ik in bed te schrijven en zijn de bacillen terug in neus en keel. Met versterking. Ik hoop op een kittige verpleegster met een bak soep.

5. Jurgen Raymann liep trots rond met mijn button. “My Homeboy”, lachte hij, “super, man”. Hij is groot, trouwens! Kluun vond de button ook tof. Op het einde van de avond, we waren drie dra dronken, werden we door ons beider redacteur officieel aan elkaar voorgesteld. We spraken over van alles. Dat vond ik leuk.

Jan Mulder wilde ik er ook eentje opspelden. Maar hij zei: “ik ben toch geen stickerpaal”, op zijn geveinsd verbaasd-geirriteerde-DWDD toon, “hebben jullie dan wel alles van Mulisch gelezen!?” “Jahaahaa,” loog ik grijnzend, waarop hij “sodemieter toch op met je button” grinnikte.

6. Die gezellige dikkerd van de Jakhalzen – dus niet die vervelende krullenbol met zijn pedante bijna-hipdoenerij- gaf ik ook een button. Ik werd fronsend toegeknikt alsof we bij een drukke slager stonden en ik voordrong. Hij droeg de button niet, zag ik later. Not very Jakhals.

7. Hanna Bervoets, bless her heart, sprak ik ook weer even na onze wat ongelukkige ontmoeting vorig jaar. Ik speldde haar een button op, zij vertelde over het wel en wee van haar tweede roman, de verzoeken die haar gedaan werden. Ik sprak over mijn ontwikkelingen binnen het avontuur, de marketing, de obstakels. Het was goed.

8. Een meisje met een zebrastreep jurkje verleidde ik tot een drankje met yours truly op het Ajaxterras. Het werd de eerste keer dat ik een smokingjasje over des schouderens vrouwens wierp. We kletsten, het was bijna voorjaar. Ondertussen bleek het glazenwegruimpersoneel Duits-efficient: zelfs een halfvol glas Gin tonic werd als halfleeg bestempeld en in een afwasteil meegetroond. Ik was nog net op tijd: mijn glas stond nog rechtop in de teil. Althans, ik dénk dat het mijn glas was. Ik dronk verder met het zebrastreepmeisje en kreeg uiteindelijk mijn colbertje ook weer terug. Zij kreeg, jawel, een button.

9. Mijn uitgever Joost Nijsen holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, na een avond stevig drinken. De lippenstiftzoenen op zijn beide wangen stonden hem niet verkeerd. Ook mijn redacteur spreken op het boekenbal gaf een extra dimensie aan het hele gebeuren. Ik zit daar goed.

10. Bij mijn 3e bezoek boekenbal zag ik de reality augmented. En dat was niet alleen door de Mulisch Layar app of de QR codes waarmee virtuele kunst boven de dansvloer te zien was. Het was bij-na gelegitimeerd dat ik daar rondliep, dat had er ook mee te maken.

Maar in het verlengde daarvan realiseerde ik me iets droefgeestigs.

Misschien is dit wel de allerleukste periode van het hele schrijfgebeuren. Ik zie namelijk drie toekomstscenario’s:

Optie 1: Als dat debuut van mij klote wordt ontvangen is het voor iedereen wel duidelijk wat voor domper dat zou zijn. Het doet geen afbreuk aan hoeveel plezier ik er tot nu toe aan heb gehad, maar toch. Ik vermoed dat het iets van de onbevangenheid weg zal halen. Nu draag ik nog (iets van) een belofte met me mee. Een debutant. Straks blijkt bijvoorbeeld dat ook dat kreng van mij tegenvalt, net als bijna alle debuten, en dan is het toch minder lollig om buttons uitdelen op zo’n boekenbal.

Optie 2: Mijn debuut wordt medium ontvangen. Dat is misschien nóg wel kutter. Ik háát medium. Wie wil er nou medium?!? Nee, dan nog liever keihard falen. Met een knal.

Optie 3: Als het allememachies goed wordt ontvangen heb ik vanaf dan ineens verwachtingen waar ik aan moet voldoen. Da’s óók niet leuk. Laissez faire, met een knipoog, bon vivant, Neil Young’s Hey Hey, My My ( als het even kan de coverversie van Oasis) godverdomme. Dat willen we heel graag behouden.

Hoe dan ook: het was een rammend mooi feestje.

ps. Wordt anders even fan van mijn boek, joh. In de rechterkolom zie je zo’n Facebook badge. 1x “vind ik leuk” klikken = 3x genieten. Beloofd.

ps.2 Voordat u nou denkt: wat geilt die Sid op BN’ers een laatste opmerking. Ik had vijfentwintig van die dingen laten maken. Slechts zeven kwamen bij Hen Die In Waku Waku Zitten terecht. De rest ging naar eerder genoemde toffe onbekende mensen.

- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen zenuwachtig flitst en flitst en flitst. Onverschrokken keek hij de zaal in vlak voor hij de boekenweek officieel opende. (opgroeiende terzijde: ik realiseerde me dat dat niet iets is dat ik ambieer, zo die hocus pocus van daar moeten staan. Nee, echt.)

- Judith Osborne’s borsten vielen me minder op dan op het quote 500 feestje. Feestje waar ik ooit overigens dit filmpje voor maakte.

- De vormgevers die de posters hebben ontworpen (boksende schrijvers in zo’n jaren ’50 advertentie stilo) hebben geweldig werk geleverd. De aankleding was sowieso goed verzorgd, wederom.

- Het stelen van mooie attributen werd (wellicht daardoor) dit jaar bemoeilijkt: de mooiste dingen (gewatteerde eettafelstoelen, gekrakkeleerde leunstoelen, chaisse longues – waarom niet) hingen vele meters boven ons.

- De muntjes waren breekbaar, waardoor je iets anders betaalde voor je witte wijn dan voor je prosecco. Goeie prosecco trouwens.

- Robert Vuisje was een stuk groter dan ik had verwacht. Mocht zijn volgende boek niet zo’n geweldig succes worden kan hij altijd nog gaan rugby’en: de man heeft geen nek. En een bijzonder charmante vrouw trouwens.

- Hanna Bervoets in een schattig roze jurkje, ging zich plots heel anders gedragen in haar gesprek met mij toen Renske de Greef erbij kwam staan. Verwaand. Elitair. Dat hoeft niet, lieverd. Misschien was het het tijdstip van de avond (half vierderig) misschien was ze onzeker. Ze heeft natuurlijk ook pas één boek en een columnpje. Hoe dan ook: een beetje hartelijkheid/beleefdheid jegens de minder Bekende Nederlanders in uw directe omgeving zou u niet misstaan. En nee, ik vroeg niet om haar handtekening. Zij ook niet om die van mij trouwens. Karma is a bitch. (update 12-03-10: zie de comments voor een bijschaving!)

- Ik zag zo nu en dan een spijkerbroek, een zwart overhemd  of een meneer in tenue de ville (chique woord voor pak). Als het aan mij ligt, strenger deurbeleid. Ik leen verdikkeme toch  niet voor niets mijn buurjongens smoking inclusief hip tailor made smokingoverhemd-met-roze-olifantjes?

- “Opgroeien in de letteren” als thema en dan als beginnend schrijver met een speen rondlopen leek me leuk en geen  hogere wiskunde bovenal. Misschien was het de eerdergenoemde prosecco die begrip belemmerde maar ik moest mijn fopspeen regelmatig  uitleggen.

- Nico Dijkshoorn had een erg mooie smoking aan. Hij glimlachte gedistingeerd.

- Jean-Marc van Tol, meester van de getekende FokSuk grap, is a fly bird. Sterker nog, hij is imho (in my humble opinion, voor de niet-twitteraars onder u) één van de coolste tekenaars die Nederland rijk is. Ook op de borrel/dansvloer.

- Dames met droge handen heb ik kunnen helpen met mijn tube Zwitsal babylotion. Schunnige grappen vielen mij ten deel.

-Hoewel ik uit haar column over “cavia’s en haar heus-niet-treurige gebrek van een vriendje” begreep dat ze wel een goeie smeerbeurt kon gebruiken, heb ik Hanna Bervoets overigens maar niet gezwitsalt. Gek hè?

- De CPNB heeft geen twitteraccount, maar wel oplettende twitter-dames. Na deze tweet wisten ze me gewoon te vinden – en wel in de paniekerige drukte bij de muntjesverkoop.

- Mijn date heb ik van de Schouwburg entree naar onze fietsen getild. Dat was een slordige vijftig meter. Haar voeten trokken haar schoenen (zwart, hoge hak, gouden palletjes) namelijk niet meer. Mijn heupblessure is klaarblijkelijk volledig hersteld.

- Het boekenbal was voor mij als beginnend schrijver, door dit hele verhaal, en dit soort bijpassende stukjes, meer werk dan dat het bal vorig jaar was. Die redacteurs- of uitgeversmensen aan hun vestje trekken c.q. door hun aan mijn vestje getrokken te worden: je bent je veel meer bewust van jezelf op zo’n avond. Dat moet ik afleren. Ik moet gewoon mijn billen schudden op de dansvloer alsof het 1999 is. Mag ik er volgend jaar weer bij zijn, dan is dat het plan.

- Niet gerelateerd, wel echt waar: Arthur Japin sportte afgelopen zondag in dezelfde sportschool als ik. Helaas heb ik zijn rijzige gestalte niet mogen ontwaren tussen de culturele notabelen van de stad die Amsterdam heet.

- Remco Campert leeft gelukkig nog steeds. Mooi om die man in het echt te zien.

- Marc-Marie Huijbregts kan mensen zeer vriendelijk groeten. Charmant.

- Harry Mulisch had een ander overhemd aan dan vorig jaar.