Van Rob Arends, studieleider scenario, heb ik echter deze tweede helft van het studiejaar de mogelijkheid gekregen met de 4ejaars scenarioklas mee te lessen. En voor het eerst sinds ik op de academie zit heb ik het gevoel dat echt ik op mijn plek zit.

Afb. 1. Writers room.

Treurig he, eigenlijk. Na anderhalf jaar bikkelen nu pas echt leren. Maar stilstaan bij verdrietige dingen schiet weinig op.

Natuurlijk zaten er de afgelopen 18 maanden nuttige lessen tussen. Vooral de filmanalyses,  de gastdocenten en de extra avondlessen hebben me vooruit geholpen als maker. Om niet te spreken van de gesprekken op het dakterras met fellow-filmmakers. Vruchtbare ontmoetingen. Maar vaak ook gewone lessen.

Het contrast met de scenario-klas kon niet groter zijn. Ieder moment ben ik aan het leren. We schieten op elkaars scripts en zijn constant op zoek naar hoe het scherper kan, hoe het meer in elkaar kan klikken, hoe het helderder wordt. Het klinkt gruwelijk Amerikaans slapgelikt, maar *zet zich schrap*: ik ben echt dankbaar dat ik dit mag meemaken.

Onder de bezielende leiding van Ellen Verhoeff worden om de beurt onze “speelfilms in wording” onder de loep genomen.

Een script over een jeugdinternaat, dat doet denken aan een zwarte Dead Poets Society.

Een ander over een wereldvreemde puber, haar vader en hun helende fantasiewerelden.

Een derde, intiem en charmant, over een roadtrip van twee oude, oude mensen.

Een vierde, lichtvoetig benauwend, over een sci-fi wereld waaruit een Japanse vrouw tracht te ontsnappen.

Een Shakespeariaanse tragedie van twee tweelingbroers die elkaars identiteit aannemen.

En een script over een invalide gereden Yuppenvrouw die met behulp van een Hells Angel op zoek gaat naar de daders.

Het feit  dat in ieder script een goed verhaal zit, maar dat er bij iedereen op een andere plek gegraven moet worden om het beter te maken is fascinerend.

De ene student moet helderder schrijven, een volgende duidelijker schakels tussen sequenties, enzovoorts. Ondergetekende bijvoorbeeld, heeft een heel ander probleem.

Ik leer karakters maken. Dat klinkt misschien een beetje dommig, dat ik dat nog niet deed, maar het is echt zo. Ik was veel meer bezig met plot en sfeer. Sid peurt en snuffelt dus in karakters. Het voelde in het begin bijna obsceen, om in een niet bestaand leven te gaan snuffelen.

Maar ik begin te begrijpen wat men bedoelt met als je iets goed schrijft, de karakters je door de plot heen bewegen, niet andersom. Ik ben er nog lang niet, maar ik begrijp het. En dat is al heel wat.