“Voor mijn gevoel…” Ik heb het zo vaak horen zeggen gisteren dat ik het in mijn aantekeningen opnam. Het is “voor mijn gevoel” een teken aan de wand van een huis met respectvolle mensen die “Kronkel” dolgraag willen gaan maken. Genoeg veren in reten. Nu even meer info over hoe onze laatste vergadering was [...]]]>

moodboard mortuarium

“Voor mijn gevoel…” Ik heb het zo vaak horen zeggen gisteren dat ik het in mijn aantekeningen opnam. Het is “voor mijn gevoel” een teken aan de wand van een huis met respectvolle mensen die “Kronkel” dolgraag willen gaan maken. Genoeg veren in reten. Nu even meer info over hoe onze laatste vergadering was voor de NPS kort deadline van volgende week dinsdag.

Zo, eerst op play drukken, dan verder lezen. Schept een sfeer enzo.

De laatste vergadering voor de NPS kort! deadline van “Kronkel” was met vijf man gisteren. Een productieleider (Gijs Determeijer ) en een productiondesigner (art director?) maakte ons regisseur-producent-scenarist driehoekje tot een heuse vijfhoek.

De PD’er heet Florian Legters. Van Spangas tot Samsung: een cv waar je een puntje aan kunt zuigen. Plakken. Knippen. Deze videoclip heeft ie bijvoorbeeld ook  vormgegeven:

Het gesprek ging over haalbaarheid “Die brandslang krijgen we nooit onder genoeg druk om door de ruimte te dansen.” “Kunnen we de brandweer niet inschakelen?” “Nee, die doen dat soort dingen niet.” “ok, dan maken we er een kraan van.” “Ik ken die en die cameraman nog.” “Voor mijn gevoel zijn die wortels juist helemaal niet belangrijk,” enzovoorts. Vooral de tegengeluiden waren welkom. These, Antithese, Synthese, dat idee.

In vergelijking tot voorgaande jaren voelt deze Filmfonds indiening voor mij veel definitiever. Realistischer. Alsof we hem sowieso gaan maken, ook al worden we niet uitgekozen. Phantavision‘s Keren Cogan wil het gaan verfilmen als 23 minuten film in plaats van 10 minuten film mocht dat gebeuren. En dat is ook wel eens leuk, na alle pitches en plannen die ik het afgelopen jaar voor niks heb geschreven, iemand die iets sowieso wil verfilmen.

Mannin is haar moodboard aan het klussen nu, ik heb net de negende (!) versie van het scenario opgestuurd en Keren buffelt zich door onmogelijke begrotingen heen waar levende waterkranen, dikke kronkelende wortels en een bemost trappenhuis in moeten gaan passen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de trailer die ik op de set wil inclusief fruitschaal met versgepelde lychees (dus zonder dat houtachtige binnenlaagje) en passievruchten.

Enfin.

Daar kom ik dan weer met zo’n genante Amerikaanse afsluiter: ik ben dankbaar dat ik dit soort shit mag doen met mijn tijd.

(Nu nog ervoor betaald gaan worden)

moodboard Lara Ditse

ps. Lara Ditse. Zeg ‘t is heel snel. Laraditse laraditse lariditse leuriditse euridietse Euridyce

Mannin is dus bezig met haar moodboard, Keren’s broertje maakt ook nog het een en ander om het project op te leuken, de regievisie is bijna af en het scenario heeft [...]]]> Het is te bruut voor woorden, de plaatjes die regisseur Mannin me vandaag liet zien van haar moodboard voor ons NPS kort! script “Kronkel”. Check dit:

Mannin is dus bezig met haar moodboard, Keren’s broertje maakt ook nog het een en ander om het project op te leuken, de regievisie is bijna af en het scenario heeft nu zijn laatste versie toch ook wel een beetje bereikt, denk ik. We komen erdoor.

OP ZWART: Een monotone ZIEKENHUISPIEP. Twee mensen bewegen opgefokt.

DOKTER DAS (O.S.) Tom… Je bent haar kwijt.

TOM (O.S.) (paniekerig) Los!

INT. INTENSIVE CARE – PATIENTENKAMER- DAG KLABAM! Het beeld knalt erin met de schok van een defibrillator op twee naakte vrouwenborsten. De borsten zijn van LARA [...]]]> Komt ie! De eerste pagina,  van ons NPS kort!  scenario, als lekkermaak dingetje voor de nieuwsgierige scenaristen onder u.

OP ZWART:
Een monotone ZIEKENHUISPIEP. Twee mensen bewegen opgefokt.

DOKTER DAS (O.S.)
Tom… Je bent haar kwijt.

TOM (O.S.)
(paniekerig)
Los!

INT. INTENSIVE CARE – PATIENTENKAMER- DAG
KLABAM!
Het beeld knalt erin met de schok van een defibrillator op twee naakte vrouwenborsten. De borsten zijn van LARA DITSE, een tengere tiener. Lijk in wording.

Arts-assistent TOM (21), een broekie met een hoornen bril en een puist, kijkt stijf van de spanning naar een beeldscherm naast het bed.

TOM
(verloren)
Nog… Nog eens.

Aan de andere kant van het bed kijkt DOKTER DAS op zijn horloge: een grimmige vijftiger met een alles-al-eens-gezien blik in zijn felle, lichtblauwe ogen.

DOKTER DAS
(opkijkend)
Tom…

TOM
Nog eens!

Dokter Das loopt om het bed en pakt Tom’s defibrillator af.

Tom zucht diep en zakt tegen een muur, het blauwe gelaat van Lara waarschijnlijk voor altijd in zijn geheugen gegrift.

Dokter Das klopt TOM troostend op zijn schouder. Hij schakelt de defibrillator uit, trekt een laken over Lara’s lichaam en loopt naar de deur.

DOKTER DAS
Ik doe het papierwerk wel. Jij brengt mevrouw Ditse weg. Min één, rechtergang.

Tom staart voor zich uit, frustratie en machteloosheid gloeien op zijn gezicht.

TOM
Ja… Jazeker.

Daar zijn we weer, dit keer met een update van Kronkel, het korte verhaal dat ik momenteel herschrijf tot kort filmscript voor de NPS kort competitie.

Inmiddels hebben we de eerste twee afspraken met Keren Cogan bij Phantavision en regisseur Mannin de Wildt (Anubis/GTST/I.C./Rozegeur) gehad en ga ik deze week aan een [...]]]> Ha heren dames scenaristen, filmmakers, regisseurs!

Daar zijn we weer, dit keer met een update van Kronkel, het korte verhaal dat ik momenteel herschrijf tot kort filmscript voor de NPS kort competitie.

Inmiddels hebben we de eerste twee afspraken met Keren Cogan bij Phantavision en regisseur Mannin de Wildt (Anubis/GTST/I.C./Rozegeur) gehad en ga ik deze week aan een nieuwe versie beginnen van het scenario.

Op de filmacademie, u weet wel, dat prachtige groenglazen gebouw aan de rand van het Waterlooplein, hebben we het wel eens gehad over  “de driehoek” (een term die ik overigens eerder associeer met rampenbestrijding dan met filmmaken) waarmee de wisselwerking tussen producent, scenarist en regisseur wordt aangeduid. Nou, die wisselwerkingwerktwerkelijkwaar. Met een goeie producent en een ervaren regisseur aan tafel krijg je veel waardevolle input. Zoveel zelfs, dat ik aan het einde van de vergadering vol zat. Gewoon. Vol.

“Kronkel”: het korte verhaal en “Kronkel”: het scenario zullen op fundamentele punten gaan verschillen. De hoop bestaat dat de maatschappij-kritische ondertoon door het fonds herkend wordt maar men tegelijkertijd zal inzien dat we een vette, crowd pleasing horror willen gaan maken.

Let wel: geen Wes Craven/Eli Roth horror, maar een Roald Dahl/Edgar Allan Poe horror.

Noem eens een dwarsstraat, 74.000 euro van De Staat krijgen: geweldig! (Nee, niet die Staat, maar wel een geweldige videoclip) en dat we met die toekenning volgend jaar een oud Hollandse onderkoelde griezelfilm kunnen gaan maken! Want die zijn er te weinig, vind ik.

Het enige kuttige aan bovenstaand enthousiasmerend verhaal is dat er van de meer dan 300 ingediende filmscripts maar 10 worden uitgekozen, waarvan 1 animatie. Vet weinig kans dus.

Nou ja, we zien wel.

Keep you posted!

ps. Mocht je ideeen, suggesties of bijtende kritiek hebben naar aanleiding van mijn verhaal”Kronkel”, plemp ze hieronder. Wie weet komen ze in het script terecht- en jij op de aftiteling