- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen zenuwachtig flitst en flitst en flitst. Onverschrokken keek hij de zaal in vlak voor hij de boekenweek officieel opende. (opgroeiende terzijde: ik realiseerde me dat dat niet iets is dat ik ambieer, zo die hocus pocus van daar moeten staan. Nee, echt.)

- Judith Osborne’s borsten vielen me minder op dan op het quote 500 feestje. Feestje waar ik ooit overigens dit filmpje voor maakte.

- De vormgevers die de posters hebben ontworpen (boksende schrijvers in zo’n jaren ’50 advertentie stilo) hebben geweldig werk geleverd. De aankleding was sowieso goed verzorgd, wederom.

- Het stelen van mooie attributen werd (wellicht daardoor) dit jaar bemoeilijkt: de mooiste dingen (gewatteerde eettafelstoelen, gekrakkeleerde leunstoelen, chaisse longues – waarom niet) hingen vele meters boven ons.

- De muntjes waren breekbaar, waardoor je iets anders betaalde voor je witte wijn dan voor je prosecco. Goeie prosecco trouwens.

- Robert Vuisje was een stuk groter dan ik had verwacht. Mocht zijn volgende boek niet zo’n geweldig succes worden kan hij altijd nog gaan rugby’en: de man heeft geen nek. En een bijzonder charmante vrouw trouwens.

- Hanna Bervoets in een schattig roze jurkje, ging zich plots heel anders gedragen in haar gesprek met mij toen Renske de Greef erbij kwam staan. Verwaand. Elitair. Dat hoeft niet, lieverd. Misschien was het het tijdstip van de avond (half vierderig) misschien was ze onzeker. Ze heeft natuurlijk ook pas één boek en een columnpje. Hoe dan ook: een beetje hartelijkheid/beleefdheid jegens de minder Bekende Nederlanders in uw directe omgeving zou u niet misstaan. En nee, ik vroeg niet om haar handtekening. Zij ook niet om die van mij trouwens. Karma is a bitch. (update 12-03-10: zie de comments voor een bijschaving!)

- Ik zag zo nu en dan een spijkerbroek, een zwart overhemd  of een meneer in tenue de ville (chique woord voor pak). Als het aan mij ligt, strenger deurbeleid. Ik leen verdikkeme toch  niet voor niets mijn buurjongens smoking inclusief hip tailor made smokingoverhemd-met-roze-olifantjes?

- “Opgroeien in de letteren” als thema en dan als beginnend schrijver met een speen rondlopen leek me leuk en geen  hogere wiskunde bovenal. Misschien was het de eerdergenoemde prosecco die begrip belemmerde maar ik moest mijn fopspeen regelmatig  uitleggen.

- Nico Dijkshoorn had een erg mooie smoking aan. Hij glimlachte gedistingeerd.

- Jean-Marc van Tol, meester van de getekende FokSuk grap, is a fly bird. Sterker nog, hij is imho (in my humble opinion, voor de niet-twitteraars onder u) één van de coolste tekenaars die Nederland rijk is. Ook op de borrel/dansvloer.

- Dames met droge handen heb ik kunnen helpen met mijn tube Zwitsal babylotion. Schunnige grappen vielen mij ten deel.

-Hoewel ik uit haar column over “cavia’s en haar heus-niet-treurige gebrek van een vriendje” begreep dat ze wel een goeie smeerbeurt kon gebruiken, heb ik Hanna Bervoets overigens maar niet gezwitsalt. Gek hè?

- De CPNB heeft geen twitteraccount, maar wel oplettende twitter-dames. Na deze tweet wisten ze me gewoon te vinden – en wel in de paniekerige drukte bij de muntjesverkoop.

- Mijn date heb ik van de Schouwburg entree naar onze fietsen getild. Dat was een slordige vijftig meter. Haar voeten trokken haar schoenen (zwart, hoge hak, gouden palletjes) namelijk niet meer. Mijn heupblessure is klaarblijkelijk volledig hersteld.

- Het boekenbal was voor mij als beginnend schrijver, door dit hele verhaal, en dit soort bijpassende stukjes, meer werk dan dat het bal vorig jaar was. Die redacteurs- of uitgeversmensen aan hun vestje trekken c.q. door hun aan mijn vestje getrokken te worden: je bent je veel meer bewust van jezelf op zo’n avond. Dat moet ik afleren. Ik moet gewoon mijn billen schudden op de dansvloer alsof het 1999 is. Mag ik er volgend jaar weer bij zijn, dan is dat het plan.

- Niet gerelateerd, wel echt waar: Arthur Japin sportte afgelopen zondag in dezelfde sportschool als ik. Helaas heb ik zijn rijzige gestalte niet mogen ontwaren tussen de culturele notabelen van de stad die Amsterdam heet.

- Remco Campert leeft gelukkig nog steeds. Mooi om die man in het echt te zien.

- Marc-Marie Huijbregts kan mensen zeer vriendelijk groeten. Charmant.

- Harry Mulisch had een ander overhemd aan dan vorig jaar.