Het is zeker niet pais en vree, dat soort sessies. Het is bij tijd en wijlen confronterend, hard zoeken. Dat neemt niet weg dat het ook heel nuttig is, veel voldoening geeft.

We schrijven vanmiddag één uur, de vergaderkamer op Eyeworks’ bovenste verdieping. Drie schrijvers, één regisseur en een producent met assistent. Die assistent: c’est moi. Ik ben als assistent bij al die overleggen aanwezig. Ik maak  notulen, geef feedback en help mee aan het structureren van de serie. We zijn daarbij aan het zoeken naar hoe de personages precies zijn: wat hun sterke en zwakke kanten zijn, waar het meeste conflict te behalen valt, hoe de serie moet lopen, etc. Dat is al een tijdje heel mooi werk. Maar toen gebeurde er twee weken terug iets extra bijzonders.

Of ik een eigen voorstel voor een aflevering wilde indienen. Mijn aflevering zou in het 6 afleveringen tellende seizoen de vijfde moeten worden. De serie heet trouwens “de Bende van Sjako”.

Pitch: Magische Kinderserie over twee broertjes met visioenen waarin voor hen onbekende kinderen in levensgevaar zijn en door hen gered moeten worden. Elk gered kind wordt gedurende de serie deel van de bende, om na seizoen één in een fantastische kinderfilm de spookpoppen aan het dansen te krijgen…

Enfin.

Twee weken verder en ik heb de 5e versie van mijn synopsis af. Zo’n synopsis bestaat uit 8 pagina’s met info die je denkt te moeten delen in je aflevering. Die bespreek je dan van voor naar achter en nog eens, en nog een keer. En dan nog een keer.

Nu nog één overleg sessie en ik hoop naar aanleiding van die synopsis mijn aflevering ook echt te mogen gaan schrijven.

Maar het is moeilijk schrijven omdat je met enorm veel belangen zit. Moeilijk ook, omdat je zit met personages die in de ene aflevering dit doen en daardoor in de volgende aflevering dat moeten doen. Maar iedere aflevering wordt weer door een ander geschreven. En je hebt maar 23 pagina’s/minuten. Ook is het moeilijk omdat je stukje bij beetje moet verraden wie de bad guy is- maar wat is genoeg?  Wanneer weet een 14 jarige wie de slechterik is? Wanneer is de aflevering te eng voor een 8 jarige? Enz. enz.

Maar het is niet onmogelijk. Mijn synopsis  is zeker nog niet af, maar de kritieken vandaag vielen me alleszins mee.  Toen ik op mijn scheve zadel richting  Zuid/Wtc fietste, blerde The Black Keys, Foals en The Rapture dus vrolijk met me mee. Vooral vanwege die verrassende constatering:

ik schrijf mee aan een tv serie, goedverdoemme.

Hou jullie op de hoogte.

As always,

Sid.

“Gonzen” doet de mondholte ook echt trillen. Geweldig.

De afgelopen weken gonste het in de wandelgangen van de geruchten dat ik ging stoppen met de filmacademie. Terwijl ik het maar aan drie mensen verteld heb. Ach.

Vrijdag ging het hoge woord eruit, tijdens de evaluatie van onze films. Op uitnodiging van een kritische klasgenoot die zich afvroeg “wat ik hier dan deed als ik er zo weinig zin in had”, stak ik van wal.

Niet dat ik dat hier ga herhalen, want van de vuile was buiten hangen schiet niemand iets op. Laat ik proberen te volstaan met de constatering dat de productie specialisatie op de filmacademie mij niet bracht wat ik ervan had verwacht.

Dat ik veel van mijn jaargenoten ga missen, is een feit. Zojuist heb ik sommigen van hen gebeld met het nieuws en iedereen een mail gestuurd. Ik kon niet verder daar, ik moest die leuke sociale contacten opofferen.

Een groter persoonlijk offer was het voor mij namelijk geweest om door te gaan met de academie.

Ik wil verhalen vertellen. Rond een kampvuur, met vrienden en flessen drank, met een gitaar voor een meisje terwijl de wolken langs ons drijven, met een cameracrew terwijl de acteurs zich voorbereiden. Hier op dit blog, op het witte doek, in een boek. Met een stok in de sneeuw, in het zand. Leven. Durven. En dat kan ik daar nu niet.

Ik word even persoonlijk. Op 20 oktober 2006 ging mijn vader dood. Mijn vader’s vader ging op exact dezelfde datum dood, 29 jaar geleden. Mijn vader was even oud toen hij zijn vader begroef als dat ik was in 2006 toen ik mijn vader begroef. 23 jaar.

Ik heb twee redenen om dat hier te delen. De mannelijke Vollmer’s hebben er een handje van zo rond hun 53e de brui eraan te geven. Dat zou dus kunnen betekenen dat ik nu ongeveer op de helft zit. Dat is zeker niet erg- It’s better to burn out than to fade away, zong Neil Diamond al, en tot nu toe heb ik nergens over te klagen gehad. Maar het geeft me een bepaald ongeduld, een zekere haast.

Misschien moet ik inmiddels dus maar eens gewoon leren in de grote boze filmwereld op mijn bek te gaan.

De tweede reden dat ik zo persoonlijk word nu, is dat die sterfdata bizar toevallig zijn. Iets waar ik graag iets mee zou willen doen, toeval. Het is slechts een van de vele bijzondere, vreemde, grappige, pijnlijke, mooie momenten in mijn leven, onze levens, die ik graag wil delen. En dat delen, dat wil ik beter leren doen dan ik het nu kan op school.

Maar eerst even ontspannen. Met nieuwjaar ga ik naar Tel Aviv, in februari naar Talinn. Dan nog even een week naar Praag. Even niets doen met schrijven of film.

Maar daarna ga ik weer verder leren, oefenen, zoeken, vechten, leven, vertellen, doen. Opties zijn de Scriptschool, het Binger of via via blijven leren.

Dit zijn de dingen waar ik nu veel mee bezig ben:

Shooting Europe

NPS Kort! & Revolver

De webserie “het Feest van de Gemiste Kansen” (meer info snel…)

Red Light Love.

Dankzij de geweldige adviezen van script doctor Ernie Tee en regisseur Arne Toonen ga ik als eerste het laatste van die vier, het speelfilmscript Red Light Love, stevig onder handen nemen. En daarna heerlijk verder klussen aan scripts, aan verhalen, nieuwe ideeen. Ik heb er ontzettend veel zin in.

Afsluitend.

Als er 1 nummer van toepassing is, voor mij, op dit moment, is het “The Shock of Lightning”. Oasis, zo goed als ze ooit waren, zijn ze hier ook weer. Let vooral op het 3e couplet, op 1’41” voor een muzikale onderstreping van bovenstaand verhaal:

I’m all over my heart’s desire,
I feel cold but I’m back in the fire,
Out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight.

I’m comin’ up in the early morning,
I feel love in the shock of the lightning,
I fall into the blinding light,
Come in, come out, come in, come out tonight.

Love is a time machine,
Up on the silver screen,
It’s all in my mind,
Love is a litany,
A magical mystery,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

I got my feet on the street but I can’t stop flyin’,
My head’s in the clouds but at least I’m tryin’,
I’m out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight.

There’s a hole in the ground into which I’m fallin’,
So God speaks to the sound of the poundin’,
I’m all into the blinding light,
Come in, come out, come in, come out tonight..

Love is a time machine,
Up on the silver screen,
It’s all in my mind,
Love is a litany,
A magical mystery,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

It’s all in my mind,
Love is a time machine,
Up on the silver screen,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

Geniet ervan en tot de volgende post!