HIer volgen nog vijf tips, meer gericht op tekstanalyse en scenario’s lezen. Hopelijk heb je er iets aan.

Uiteraard is het verstandig veel scenario’s te gaan lezen als je er een wilt schrijven, die zijn hier, hier of hier te downloaden.

Selecteer je favoriete film, print het scenario en ga lezen met de volgende vijf tips in je achterhoofd:

1. Let op de lay out: alles is eraan gedaan om je het scenario in één keer uit te laten lezen.

Gebruik daarvoor  Final Draft, software die daarmee helpt door automatisch correct te formatteren. Deze layout  betekent overigens dat in een filmscript één pagina overeenkomt met één minuut film.

2. Let op hoe personages geïntroduceerd worden.

Meestal zijn dit slechts een of twee zinnen, niet meer. De rest van de karakterisering zit namelijk in de handeling. Maar die twee zinnen zijn vaak zeer treffend. Heel knap.

3. Leer de plot-points herkennen.

Klopt het dat de eerste akte op pagina 25 eindigt? Wat gebeurt er rondom pagina 45? Eindigt de tweede akte op pagina 85? Zo nee: waar dan wel? En waarom daar? (Als je deze paginanummering willekeurig vindt: de veels te vroeg overleden Blake Snyder heeft een enorme hit geschreven met Save The Cat! waarin hij deze paginanummers/minuten in film analyseert. Zijn boek gaat verder dan dat van Robert McKee. Beiden leestips.)

4. Even kort door de bocht, hoor.

Maar vraag jezelf tijdens het lezen van die Amerikaanse scenario’s eens af: waarom werken deze dialogen wel, en die in Nederlandse films of dramaseries vaak niet? We hebben een inherent taalprobleem: “Blijf staan, klootzak!” is een keurige, valide vertaling van: “Freeze motherfucker!”. Maar bij het laatste sta ik aan de grond genageld, terwijl ik bij het eerste eerder denk: “Wie? ik!? Dikke doei.” We zijn te nuchter, de ‘suspension of disbelief’ is niet erg Nederlands.

Maar er is nog iets aan de hand. Ik daag je uit erachter te komen.

5. Een zelfde soort vraag stel ik graag over de handelingstekst.

Pak een willekeurig Nederlands filmscript, leg het naast een Amerikaans filmscript. Het eerste zichtbare verschil: handelingstekst. Nederlandse scripts hebben vaak “zwarte blokken”, waarin van alles en nog wat wordt beschreven. (lees: uitgelegd). Amerikaanse scripts zijn “puntiger”, scenaristen aldaar schrijven véél minder uit en dat wat ze uitschrijven is beknopt, zeer specifiek en nog steeds leesbaar. Onthoud: het eerste doel van een scenario is dat het uitgelezen wordt. Dat het verfilmd wordt, ooit, is een tweede. Lees het scenario van Crash bijvoorbeeld eens.

Geheime extra tip #6:

John Logan, scenarist van o.a. Gladiator, Sweeney Todd en The Aviator  gaf in zijn interview op de creative screenwriting podcast het advies “dat niemand ooit wilde horen” om de klassiekers te lezen: Shakespeare, Aristophanes, Sophocles. Ik reken daar zelf Hemingway ook toe en kan niet anders zeggen dan dat mijn laatste manuscript er stukken beter door is geworden. Scherper.

Hopelijk heb je iets aan deze tips. Heb je andere tips of ideeën: laat iets achter in de comments.

NPS kort besloot ons niet uit te kiezen, ons script Kronkel heeft de silent treatment gekregen. Bam! Weg! Sorry! Doei!

Jammer, want de samenwerking ging zo tof. Jammer, klaagt hij verder, want Kronkel was zo fucking tof. Hoe tof?

Kijk maar:

.

.

.

.

.

Nog niet overtuigd? Nou vooruit, Lees maar dan.

Goed. Gejammerd. Dan gaan we weer door.

moodboard mortuarium

“Voor mijn gevoel…” Ik heb het zo vaak horen zeggen gisteren dat ik het in mijn aantekeningen opnam. Het is “voor mijn gevoel” een teken aan de wand van een huis met respectvolle mensen die “Kronkel” dolgraag willen gaan maken. Genoeg veren in reten. Nu even meer info over hoe onze laatste vergadering was voor de NPS kort deadline van volgende week dinsdag.

Zo, eerst op play drukken, dan verder lezen. Schept een sfeer enzo.

De laatste vergadering voor de NPS kort! deadline van “Kronkel” was met vijf man gisteren. Een productieleider (Gijs Determeijer ) en een productiondesigner (art director?) maakte ons regisseur-producent-scenarist driehoekje tot een heuse vijfhoek.

De PD’er heet Florian Legters. Van Spangas tot Samsung: een cv waar je een puntje aan kunt zuigen. Plakken. Knippen. Deze videoclip heeft ie bijvoorbeeld ook  vormgegeven:

Het gesprek ging over haalbaarheid “Die brandslang krijgen we nooit onder genoeg druk om door de ruimte te dansen.” “Kunnen we de brandweer niet inschakelen?” “Nee, die doen dat soort dingen niet.” “ok, dan maken we er een kraan van.” “Ik ken die en die cameraman nog.” “Voor mijn gevoel zijn die wortels juist helemaal niet belangrijk,” enzovoorts. Vooral de tegengeluiden waren welkom. These, Antithese, Synthese, dat idee.

In vergelijking tot voorgaande jaren voelt deze Filmfonds indiening voor mij veel definitiever. Realistischer. Alsof we hem sowieso gaan maken, ook al worden we niet uitgekozen. Phantavision‘s Keren Cogan wil het gaan verfilmen als 23 minuten film in plaats van 10 minuten film mocht dat gebeuren. En dat is ook wel eens leuk, na alle pitches en plannen die ik het afgelopen jaar voor niks heb geschreven, iemand die iets sowieso wil verfilmen.

Mannin is haar moodboard aan het klussen nu, ik heb net de negende (!) versie van het scenario opgestuurd en Keren buffelt zich door onmogelijke begrotingen heen waar levende waterkranen, dikke kronkelende wortels en een bemost trappenhuis in moeten gaan passen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de trailer die ik op de set wil inclusief fruitschaal met versgepelde lychees (dus zonder dat houtachtige binnenlaagje) en passievruchten.

Enfin.

Daar kom ik dan weer met zo’n genante Amerikaanse afsluiter: ik ben dankbaar dat ik dit soort shit mag doen met mijn tijd.

(Nu nog ervoor betaald gaan worden)

moodboard Lara Ditse

ps. Lara Ditse. Zeg ‘t is heel snel. Laraditse laraditse lariditse leuriditse euridietse Euridyce

Mannin is dus bezig met haar moodboard, Keren’s broertje maakt ook nog het een en ander om het project op te leuken, de regievisie is bijna af en het scenario heeft nu zijn laatste versie toch ook wel een beetje bereikt, denk ik. We komen erdoor.

Daar zijn we weer, dit keer met een update van Kronkel, het korte verhaal dat ik momenteel herschrijf tot kort filmscript voor de NPS kort competitie.

Inmiddels hebben we de eerste twee afspraken met Keren Cogan bij Phantavision en regisseur Mannin de Wildt (Anubis/GTST/I.C./Rozegeur) gehad en ga ik deze week aan een nieuwe versie beginnen van het scenario.

Op de filmacademie, u weet wel, dat prachtige groenglazen gebouw aan de rand van het Waterlooplein, hebben we het wel eens gehad over  “de driehoek” (een term die ik overigens eerder associeer met rampenbestrijding dan met filmmaken) waarmee de wisselwerking tussen producent, scenarist en regisseur wordt aangeduid. Nou, die wisselwerkingwerktwerkelijkwaar. Met een goeie producent en een ervaren regisseur aan tafel krijg je veel waardevolle input. Zoveel zelfs, dat ik aan het einde van de vergadering vol zat. Gewoon. Vol.

“Kronkel”: het korte verhaal en “Kronkel”: het scenario zullen op fundamentele punten gaan verschillen. De hoop bestaat dat de maatschappij-kritische ondertoon door het fonds herkend wordt maar men tegelijkertijd zal inzien dat we een vette, crowd pleasing horror willen gaan maken.

Let wel: geen Wes Craven/Eli Roth horror, maar een Roald Dahl/Edgar Allan Poe horror.

Noem eens een dwarsstraat, 74.000 euro van De Staat krijgen: geweldig! (Nee, niet die Staat, maar wel een geweldige videoclip) en dat we met die toekenning volgend jaar een oud Hollandse onderkoelde griezelfilm kunnen gaan maken! Want die zijn er te weinig, vind ik.

Het enige kuttige aan bovenstaand enthousiasmerend verhaal is dat er van de meer dan 300 ingediende filmscripts maar 10 worden uitgekozen, waarvan 1 animatie. Vet weinig kans dus.

Nou ja, we zien wel.

Keep you posted!

ps. Mocht je ideeen, suggesties of bijtende kritiek hebben naar aanleiding van mijn verhaal”Kronkel”, plemp ze hieronder. Wie weet komen ze in het script terecht- en jij op de aftiteling

Tuurlijk, soms schrijf ik over mijn Soa of doe ik stoer over één van mijn verhaaltjes maar echt de diepte in ga ik al een tijdje niet. Waarom niet, ik hoor het u vragen. Waarom wel, is het botte antwoord. Maar goed, je hebt niet voor niets een blog. Dan vind je dus dat je iets te zeggen heb. vooruit dan maar.

De afgelopen maanden waren mooi. Gesurft, veel mooie mensen ontmoet, vette festivals meegepikt, veel geschreven en “onderzoek” gedaan voor mijn “boek”. In de zon gezeten ook. Een geweldig salade recept bedacht, met de comicbook achtige naam Mangilapia.

Dan over het boek dat ik schrijf.

Wat een vies beladen termen eigenlijk he? Ik schaam me soms als ik iemand vertel dat ik een boek aan het schrijven ben. Het klinkt heel erg Kerstens/Van Binsbergen/Kamphuis. Lullo. En dan ook nog erachteraan moeten zeggen dat ik nog niet begonnen ben.

Maar da’s niet voor niks. I’m sticking with the plan. Ik zit nu inmiddels op een wekelijks gemiddelde van twee interviews met muzikanten/labels/etc. Ik heb zo’n dictaphone gekocht (een Philips voicetracer, 80 euro, om er nadat ik de verpakking had weggegooid achter te komen dat er Ipod accessories bestaan voor 30 euro  die, oh jolijt, exact hetzelfde doen) en ik gebruik hem ook nog eens.

Al die mensen spreek ik zodat ik, als ik straks echt ga schrijven, meer weet van muzikanten dan nu.

Het gaat voorspoedig, van Niels Aalberts tot Susanna Kay, van Into the Great Wide open mensen tot Engelse Bands mensen, journalisten met geweldige projecten (deze en deze bijvoorbeeld): we spreken en ik leer veel. Veel dank dus, nu al, aan jullie allemaal.

Verder ga ik met dit bedrijf maar weer eens een NPS Kortje inleveren. Ja, je moet toch wat in NL pseudofilmland. Kijken of we met het script gebaseerd op dit verhaal door hun mysterieuze selectieprocedure komen- Serieus, wat is er mis met een toelichting ter bevordering van het Nederlands filmklimaat, kan toch geen kwaad? – Aan Phantavision zal het in ieder geval niet liggen- ik heb een erg goed gevoel bij hun aanpak.

Werk.

Betaald werk bedoelen we dan. Nou, we hebben natuurlijk een Sparta commercial geproduceerd en zijn met Dutch Courage film bezig met drie virals voor FORUM, samen met Godsanne, o.a. van de Apenkooi crew en de Magneetbar crew. En, wie weet, meewerken aan een giga-project voor volgend jaar in Amsterdam.

Dan is er nog het filmfestival, en eentje in Leuven, en dan is het verdikkeme alweer bijna kerst.

Liefde.

De liefde is iets voor offline, niet online. Ik blijf het zeggen tegen die Russische bruiden die me mailen met hun foto’s.

Verder…

Ik zit sinds recentelijk toch ook maar op twitter, verlies veel te veel tijd aan Facebook en geniet van zwemmen. Ik doe puzzels en heb hobbies. Jeetje, lekker zo’n ijsje bij Il Mulino. De onzin sluipt er weer in, we gaan maar weer eens afsluiten.

Vandaag: dik doek ding kopen om op mijn deur te spijkeren, zodat ik mijn plot kan uithangen met punaises. Plakband blijft niet plakken denk ik. Practice wat you preach, nietwaar? Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Ongeveer he, want ik ben geen Amerikaanse vrouw van middelbare leeftijd met een stapel kleurige post-its. Nog niet…

Verder voor vandaag: schrijven aan script en dan drankjes doen. Dus we sluiten af.

Sidney.

ps.1 Keihard door mij bedachte woorden van deze week: Sukkers, nukkigerds,  rukkels. En “Plaksnor” als eigennaam voor een phony, een pseudomens. Ze zijn er helaas nog steeds, het lijkt wel een virus.

ps.2 Serie van de week: Breaking Bad

ps.3 Film van de week, wat zeg ik, van de maand: The Hurt locker.

“Gonzen” doet de mondholte ook echt trillen. Geweldig.

De afgelopen weken gonste het in de wandelgangen van de geruchten dat ik ging stoppen met de filmacademie. Terwijl ik het maar aan drie mensen verteld heb. Ach.

Vrijdag ging het hoge woord eruit, tijdens de evaluatie van onze films. Op uitnodiging van een kritische klasgenoot die zich afvroeg “wat ik hier dan deed als ik er zo weinig zin in had”, stak ik van wal.

Niet dat ik dat hier ga herhalen, want van de vuile was buiten hangen schiet niemand iets op. Laat ik proberen te volstaan met de constatering dat de productie specialisatie op de filmacademie mij niet bracht wat ik ervan had verwacht.

Dat ik veel van mijn jaargenoten ga missen, is een feit. Zojuist heb ik sommigen van hen gebeld met het nieuws en iedereen een mail gestuurd. Ik kon niet verder daar, ik moest die leuke sociale contacten opofferen.

Een groter persoonlijk offer was het voor mij namelijk geweest om door te gaan met de academie.

Ik wil verhalen vertellen. Rond een kampvuur, met vrienden en flessen drank, met een gitaar voor een meisje terwijl de wolken langs ons drijven, met een cameracrew terwijl de acteurs zich voorbereiden. Hier op dit blog, op het witte doek, in een boek. Met een stok in de sneeuw, in het zand. Leven. Durven. En dat kan ik daar nu niet.

Ik word even persoonlijk. Op 20 oktober 2006 ging mijn vader dood. Mijn vader’s vader ging op exact dezelfde datum dood, 29 jaar geleden. Mijn vader was even oud toen hij zijn vader begroef als dat ik was in 2006 toen ik mijn vader begroef. 23 jaar.

Ik heb twee redenen om dat hier te delen. De mannelijke Vollmer’s hebben er een handje van zo rond hun 53e de brui eraan te geven. Dat zou dus kunnen betekenen dat ik nu ongeveer op de helft zit. Dat is zeker niet erg- It’s better to burn out than to fade away, zong Neil Diamond al, en tot nu toe heb ik nergens over te klagen gehad. Maar het geeft me een bepaald ongeduld, een zekere haast.

Misschien moet ik inmiddels dus maar eens gewoon leren in de grote boze filmwereld op mijn bek te gaan.

De tweede reden dat ik zo persoonlijk word nu, is dat die sterfdata bizar toevallig zijn. Iets waar ik graag iets mee zou willen doen, toeval. Het is slechts een van de vele bijzondere, vreemde, grappige, pijnlijke, mooie momenten in mijn leven, onze levens, die ik graag wil delen. En dat delen, dat wil ik beter leren doen dan ik het nu kan op school.

Maar eerst even ontspannen. Met nieuwjaar ga ik naar Tel Aviv, in februari naar Talinn. Dan nog even een week naar Praag. Even niets doen met schrijven of film.

Maar daarna ga ik weer verder leren, oefenen, zoeken, vechten, leven, vertellen, doen. Opties zijn de Scriptschool, het Binger of via via blijven leren.

Dit zijn de dingen waar ik nu veel mee bezig ben:

Shooting Europe

NPS Kort! & Revolver

De webserie “het Feest van de Gemiste Kansen” (meer info snel…)

Red Light Love.

Dankzij de geweldige adviezen van script doctor Ernie Tee en regisseur Arne Toonen ga ik als eerste het laatste van die vier, het speelfilmscript Red Light Love, stevig onder handen nemen. En daarna heerlijk verder klussen aan scripts, aan verhalen, nieuwe ideeen. Ik heb er ontzettend veel zin in.

Afsluitend.

Als er 1 nummer van toepassing is, voor mij, op dit moment, is het “The Shock of Lightning”. Oasis, zo goed als ze ooit waren, zijn ze hier ook weer. Let vooral op het 3e couplet, op 1’41” voor een muzikale onderstreping van bovenstaand verhaal:

I’m all over my heart’s desire,
I feel cold but I’m back in the fire,
Out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight.

I’m comin’ up in the early morning,
I feel love in the shock of the lightning,
I fall into the blinding light,
Come in, come out, come in, come out tonight.

Love is a time machine,
Up on the silver screen,
It’s all in my mind,
Love is a litany,
A magical mystery,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

I got my feet on the street but I can’t stop flyin’,
My head’s in the clouds but at least I’m tryin’,
I’m out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight.

There’s a hole in the ground into which I’m fallin’,
So God speaks to the sound of the poundin’,
I’m all into the blinding light,
Come in, come out, come in, come out tonight..

Love is a time machine,
Up on the silver screen,
It’s all in my mind,
Love is a litany,
A magical mystery,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

It’s all in my mind,
Love is a time machine,
Up on the silver screen,
And all in good time, and all in good time,
And all in good time.

Geniet ervan en tot de volgende post!