Misschien weten jullie het nog niet. Maar op een Amsterdamse zandvlakte gebeurt momenteel iets bijzonders. Weekend na weekend is het Magneetfestival daar.

En ik ga daar bij staan.

Wedden?

Ik doe eerst even een copy-paste van hun website zodat je weet waar het over gaat:

Het Magneet Festival is een evenement waarbij bezoekers via een co-creatie-internetplatform eigen creatieve ideeën kunnen lanceren en daarmee de mogelijkheid creëren om zelf inhoud aan het festival te geven. De gemeente Amsterdam Oost stelt daarvoor een uniek terrein ter beschikking, een zandvlakte langs de ring A10, waar tussen 19 augustus en 11 september duizenden mensen dagelijks kunnen genieten van muziek, theater, experimentele bouwwerken en beeldende kunst.

En daar zou ik op willen aanvullen: genieten van nieuwe literatuur.

Want wat ga ik doen, samen met de mannen van de Eetfabriek?

Wij gaan in een tentje staan, met een stuk of tien fatboys, een podium, twee zweetmeisjes, een pan chocoladefondue en yours truly.

Ongeveer zo:

U kent het vast wel. Auteurs die stukjes voordragen uit hun boeken. Ik deed het tot nu toe twee keer, de laatste keer afgelopen zondag op Lowlands.

Alleen… Stukjes? Wat heb je nou weer aan stukjes? Het gaat toch om het hele verhaal?

Dus ik ga daar 3 september staan en ik ga  “alles ruikt naar chocola” in zijn geheel voorlezen.

Gekleed in een waanzinnig mooi trainingspak, bijgestaan door twee kittige zweetmeisjes met sponzen en handdoeken en ijskoude AA’tjes, en met naast me een groot bord met korte personage beschrijvingen kunnen bezoekers in de fatboys gaan zitten, chocolade fondue eten, en naar één of meerdere hoofdstukken luisteren alvorens ze weer weggaan.

De tent gaat open. Je gaat zitten. Je wordt vermaakt en gaat een hoofdstuk later weer weg.

Een hoofdstuk voordragen duurt ongeveer een kwartier, twintig minuten.

En ik ga ze dus allemaal doen. Ik vermoed dat ik zo’n acht uur aan het voorlezen zal zijn.

Er is in Nederland ooit een recordpoging simultaanvoorlezen gedaan. Internationaal is er ook iemand die lang voorlas. Langer dan ik zal doen. Ietsje langer dan ik zal doen, mag ik wel zeggen.

Maar voor zover ik weet is dit de eerste keer dat zo’n recordpoging in Nederland wordt gedaan. Acht uur lang voorlezen. Zin in? Mwoa. Maar het record is me ook wat waard, en met die twee kittige meisjes erbij: prima.

Nu is het de bedoeling dat mensen op mijn idee gaan stemmen. Zodra dat kan, zet ik dat hieronder in een comment. Voor nu: weet dat dit eraan gaat zitten te komen.

It’s the Final Countdown.

Tudududhhh duhh, tuhhduhduuuduhhduuuhhh.

Enzovoorts, enzoverder,

Tuurlijk, soms schrijf ik over mijn Soa of doe ik stoer over één van mijn verhaaltjes maar echt de diepte in ga ik al een tijdje niet. Waarom niet, ik hoor het u vragen. Waarom wel, is het botte antwoord. Maar goed, je hebt niet voor niets een blog. Dan vind je dus dat je iets te zeggen heb. vooruit dan maar.

De afgelopen maanden waren mooi. Gesurft, veel mooie mensen ontmoet, vette festivals meegepikt, veel geschreven en “onderzoek” gedaan voor mijn “boek”. In de zon gezeten ook. Een geweldig salade recept bedacht, met de comicbook achtige naam Mangilapia.

Dan over het boek dat ik schrijf.

Wat een vies beladen termen eigenlijk he? Ik schaam me soms als ik iemand vertel dat ik een boek aan het schrijven ben. Het klinkt heel erg Kerstens/Van Binsbergen/Kamphuis. Lullo. En dan ook nog erachteraan moeten zeggen dat ik nog niet begonnen ben.

Maar da’s niet voor niks. I’m sticking with the plan. Ik zit nu inmiddels op een wekelijks gemiddelde van twee interviews met muzikanten/labels/etc. Ik heb zo’n dictaphone gekocht (een Philips voicetracer, 80 euro, om er nadat ik de verpakking had weggegooid achter te komen dat er Ipod accessories bestaan voor 30 euro  die, oh jolijt, exact hetzelfde doen) en ik gebruik hem ook nog eens.

Al die mensen spreek ik zodat ik, als ik straks echt ga schrijven, meer weet van muzikanten dan nu.

Het gaat voorspoedig, van Niels Aalberts tot Susanna Kay, van Into the Great Wide open mensen tot Engelse Bands mensen, journalisten met geweldige projecten (deze en deze bijvoorbeeld): we spreken en ik leer veel. Veel dank dus, nu al, aan jullie allemaal.

Verder ga ik met dit bedrijf maar weer eens een NPS Kortje inleveren. Ja, je moet toch wat in NL pseudofilmland. Kijken of we met het script gebaseerd op dit verhaal door hun mysterieuze selectieprocedure komen- Serieus, wat is er mis met een toelichting ter bevordering van het Nederlands filmklimaat, kan toch geen kwaad? – Aan Phantavision zal het in ieder geval niet liggen- ik heb een erg goed gevoel bij hun aanpak.

Werk.

Betaald werk bedoelen we dan. Nou, we hebben natuurlijk een Sparta commercial geproduceerd en zijn met Dutch Courage film bezig met drie virals voor FORUM, samen met Godsanne, o.a. van de Apenkooi crew en de Magneetbar crew. En, wie weet, meewerken aan een giga-project voor volgend jaar in Amsterdam.

Dan is er nog het filmfestival, en eentje in Leuven, en dan is het verdikkeme alweer bijna kerst.

Liefde.

De liefde is iets voor offline, niet online. Ik blijf het zeggen tegen die Russische bruiden die me mailen met hun foto’s.

Verder…

Ik zit sinds recentelijk toch ook maar op twitter, verlies veel te veel tijd aan Facebook en geniet van zwemmen. Ik doe puzzels en heb hobbies. Jeetje, lekker zo’n ijsje bij Il Mulino. De onzin sluipt er weer in, we gaan maar weer eens afsluiten.

Vandaag: dik doek ding kopen om op mijn deur te spijkeren, zodat ik mijn plot kan uithangen met punaises. Plakband blijft niet plakken denk ik. Practice wat you preach, nietwaar? Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Ongeveer he, want ik ben geen Amerikaanse vrouw van middelbare leeftijd met een stapel kleurige post-its. Nog niet…

Verder voor vandaag: schrijven aan script en dan drankjes doen. Dus we sluiten af.

Sidney.

ps.1 Keihard door mij bedachte woorden van deze week: Sukkers, nukkigerds,  rukkels. En “Plaksnor” als eigennaam voor een phony, een pseudomens. Ze zijn er helaas nog steeds, het lijkt wel een virus.

ps.2 Serie van de week: Breaking Bad

ps.3 Film van de week, wat zeg ik, van de maand: The Hurt locker.