Mitchell heeft me met zijn boeken meer  weten te vermaken en te raken en doen verwonderen dan willekeurig welke andere auteur. Geen straf dus, om zo iemand even op te hemelen.

Mitchell is één van de vijf genomineerde auteurs. Ik hoop dat hij wint. Hieronder staat het verhaal dat ik straks zal uitspreken.

David Mitchell deed een signeersessie in een Utrechtse boekhandel. De rij was lang. Na een vrouw die gulzig al zijn boeken in één keer liet signeren was ik aan de beurt. Hij vroeg me naar mijn naam en tekende vervaarlijke, springerige krullen op de daartoe bestemde bladzijde.

‘Thank… thank you for your writing,’ zei ik terwijl hij bezig was, ‘I enjoy it immensely.’

Hij stopte met schrijven. ‘Thank you, that’s… that’s really nice to hear! Are you a writer yourself?’

‘I… I try to be,’ stamelde ik.

‘That’s wonderful,’ zei hij.

Hij veranderde iets aan zijn opdracht en gaf me mijn boek terug.

We glimlachten naar elkaar. We knikten even.

Buiten opende ik mijn editie van “Thousand Autumns”. De zon scheen op zijn opdracht.

‘Sidney, wishing you good luck. David Mitchell, another writer.’

De laatste tijd heb ik veelvuldig aan dat moment teruggedacht. Zijn bescheidenheid naar mij, another writer is nóg bijzonderder als je je realiseert met voor twee schrijvers we hier te maken hebben.

De persoon die nu voor u staat moet zijn debuut nog publiceren, terwijl de andere schrijver van zijn vijf romans, één ervan longlisted en twee ervan shortlisted kreeg voor de Man Booker Prize, The Guardian First Book Award won, door Granta verkozen werd tot één van de twintig beste jonge, Britse auteurs, twee British Book awards won en onderwerp is van een heuse essay bundel, 229 bladzijden dik, vol analyses door professoren, studenten en collega auteurs.

Typerend overigens, voor deze schrijver, is dat er tegenover zo’n wetenschappelijke serieuze bundel een totaal ander maar minstens even opzienbarend feit te vermelden is: zijn bestseller “Cloud Atlas” wordt momenteel namelijk verfilmd, met in de hoofdrollen Tom Hanks, Susan Sarandon en Halle Berry, door de regisseurs van “The Matrix”.

Dit alles omdat Mitchell Mitchell is, en Mitchell is meer, altijd maar meer, dan willekeurig welke andere schrijver die ik ken. Zijn zinneprikkelende zinnen, zijn ontluisterende gedachtenkronkels. Hoe hij kan kwispelen met de Engelse taal, met woorden waarvan ik de betekenis de afgelopen jaren, eerlijk is eerlijk, af en toe even moest opzoeken.

Hoe hij zinnen maakt die een hartslag hebben, die deinen, uitnodigen, dansen, zoeven, maar bovenal altijd kloppen. Hoe hij scènes kan inpassen binnen andere scénes, anecdotes binnen dialogen, pagina na pagina, zoveel ideeën, achteloos maar nooit gratuit, ideeën waar andere schrijvers misschien wel een hele novelle omheen zouden hangen.

Maar hij niet. Hij heeft genoeg en is alweer door met een ander idee, een nieuwe ingeving, een frisse observatie.

Het oeuvre van David Mitchell zit aan alle kanten ingebed in mijn leven: “Ghostwritten” is standaard mijn kado voor mensen die ik wil aansporen meer te lezen. “Number9dream” pak ik wel eens uit de kast als er iemand komt eten.

Ik schuif het dan over tafel, ergens tijdens het dessert, en open het op bijvoorbeeld de eerste bladzijde. “A galaxy of cream unribbons in my coffee cup and the background chatter pulls into focus.” Het is een zin die zó heerlijk is, waarin zoveel gebeurt en waarin zo’n treffend beeld zit, dat ik sindsdien bij melk in koffie altijd hele melkwegstelsels zie oplossen. Door één zin, zomaar ergens in een alinea.

Terloops.

Mitchell heeft duizenden van dat soort zinnen geschreven, zinnen die hij achterlaat als kruimels terwijl hij door een voor ons onbekend woud wandelt. Kruimels. Maar als je die kruimels van dichtbij gaat bekijken blijken het handgemaakte friandises te zijn: rijkelijk gevulde bonbons, fijn, teer.

Je bekijkt ze.

Ruikt, duwt… Proeft.

Het zijn smaaksensaties die je daarvoor niet kón kennen maar die je, daar kom je plots en niet zonder enig verdriet achter, altijd gemist hebt.

“Cloud Atlas”, dan. Ik was op dreef op een schoener op de Indische Oceaan, en hij brak midden in een zin het verhaal af. Hij liet me daar dobberen!? Ik dacht eerst dat ik een verkeerd gelijmde editie had gekocht, godsamme, ik zat er juist zo in! Toch maar doorgelezen, niet doorlezen zou zonde zijn van mijn geld. Voorbij de helft vielen de onderbrekingen op hun plaats.

David Mitchell kwam me gewoon weer ophalen, uit de heel verre toekomst, uit de verre toekomst, uit een gekkenhuis, niets aan de hand, van Three Miles Island, uit Brugge en tenslotte van diezelfde schoener op de Indische oceaan, waarna we samen verder wandelden. Hij deed daar iets dat voorheen nog niet vertoond was, iets dat nergens op sloeg maar klopte als een bus.

Bovendien eindigde hij dat boek met zo’n tedere, eerlijke observatie dat ik het verplichte kost zou willen maken voor alle cynici die twijfelen aan de kracht van tederheid.

En toen kwam “Black Swan Green”, ik verslond het maar was een beetje boos op hem. Waar was het vuurwerk, de mooie gekte van zijn vorige romans? Geen postmodern gefriemel? Geen sprongen in tijd, plaats of ruimte!? David Mitchell keek door een mooie kristal naar zijn verleden, natuurlijk,  maar hij bleef keurig met beide benen op de grond. Helaas.

“Thousand Autumns…”, ligt voor me, nu. En hij is hier weer zoals we hem hebben leren kennen in zijn andere boeken.

Ik ben dit boek gaan lezen zoals ik vroeger thuis chips at toen ik die nog kreeg verstrekt door mijn moeder. Zij deed ze dan in een klein glazen bakje: ééntje snoepte ik er, om de paar minuten. Dan deed ik langer met zo’n bakje. Van dit boek las ik maar een paar bladzijden per dag, soms maar een paar bladzijden in een week. Ik heb door die rantsoenering maanden met Jacob en Orito kunnen meeleven.

Hu onmiskenbaar romantische verhaal wist Mitchell te larderen met meer informatie dan ik wist dat ik miste over onze vaderlandse geschiedenis. Hij deed dit op een manier die ik niet snel door Nederlanders geëvenaard zie worden: ten eerste vraag ik me af of uit onze Nederlandse klei een schrijver getrokken kan worden zo virtuoos als Mitchell. Ten tweede vraag ik me af of Nederlandse schrijvers de afstand hebben om zó scherp en tegelijkertijd vergevingsgezind naar onze geschiedenis te kunnen kijken.

Want wat waren onze voorouders op Dejima een stelletje botte, corrupte cowboys! En wat een mysterie lag er daar in Japan op ze te wachten, slechts een brug van ze verwijderd, maar, omwille van de florijnen, door allen behalve Jacob veronachtzaamd. Hoe dapper was hij, hoe walgelijk Enomoto en zijn kloosterorde, hoe mysterieus Orito. Ik benijd allen hier in de zaal die dit boek nog niet hebben gelezen.

Deze pittige roman heeft verschillende prijzen en nominaties mogen ontvangen. Geweldig, natuurlijk, maar deze roman verdient nog veel meer prijzen. Waarom? Om alles wat ik hierboven schreef. Omdat hij in dit boek dus weer als vanouds los gaat, zweeft, fictie en non-fictie vermengt tot een nieuwe kleur. Omdat het de Europese Literatuurprijs allure geeft zo’n zwaargewicht te bekronen. Omdat Mitchell door velen als genie wordt bestempeld.

Bovendien: wie weet hoe lang we nu weer moeten wachten op een volgende roman van Mitchell! Laten we hem dus aanmoedigen. Laat deze eerste Europese Literatuurprijs een beleefde klop op zijn voordeur zijn: meneer Mitchell, wilt u alstublieft wel een beetje doorschrijven?

Een woord aan de heren vertalers, dan. “Thousand Autumns…” moet een geweldige kluif voor u zijn geweest: zijn Engels is moeilijk eenvoudig te noemen, zeker in deze roman. Gelukkig is het net als de rest van zijn oeuvre ontluisterend rijk, bijvoorbeeld over het leven binnen de V.O.C, is het krankzinnig mooi over een tragische, onmogelijke liefde en zit het tsjokvol tintelende gedachten over, ik noem maar wat, onbezongen heldendom, rancune of de waarde van compassie.

Ik benijd u tweeën heren vertalers dat u zijn verhaal heeft mogen ontrafelen en opnieuw heeft mogen vlechten in onze moerstaal. U heeft meesterlijk werk geleverd.

Dames en heren, dit was bijna alles dat ik had te zeggen. Er is nog één laatste, veel belangrijker reden dan al het voorgaande om deze prijs aan hem uit te reiken.

Er zijn in Nederland lezers nog onbekend met deze ontroerende, bescheiden, briljante, fantasierijke schrijver. Door deze prijs zullen sommigen van die lezers zijn naam ergens zien staan.

Sommigen van hen zullen zich zijn naam herinneren de eerstvolgende keer in een boekwinkel, sommigen van hen zullen zijn boek oppakken, de bladzijden ruiken, het thuis openslaan, met Mitchell meewandelen, zijn bonbons rapen, ontroerd raken, verder gaan, verbaasd worden, verder gaan, steeds verder, totdat niet sommigen van hen maar allemaal, stuk voor stuk, misschien wel tijdens een dessert, dronken van goedkope Chardonnay of dure Limoncello, hun disgenoten zullen vragen: “Hey, ken je de boeken van David Mitchell al?”

Dank u wel.

.

BAM!

Toen hij de titel hoorde opperde één van mij  neven dat er misschien “een naakte vrouw zo warme chocola over zichzelf zou uitgieten, op de omslag?”

Goeie suggestie, neef. Maar nee. Ontworpen door main man Robert Adriaansen, Loudmouth, wordt dit bovenstaande juweeltje de omslag van mijn boek. Zonder naakte borsten dus.

Wat zien we?

Een geweldig ontwerp .

Nee, verder.

Ah. Er zitten, los van het citaat en de titel, zeven grafische referenties naar het verhaal in. Die verwijzingen ga ik nog niet weggeven. Hoewel… eentje dan. Onder de blauwe cirkel: twee plectrums.

Ook kan ik alvast vertellen dat het boek driedimensionale ribbels krijgt.

(“let’s look over here!” [walks] “ribbed. for her pleasure. ieuw…”)

De ribbels worden door een vlijtige Vietnamees aangebracht met een één-harig ribbelkwastje,  rondom de blauwe cirkel, zodat het hele boek de associatie met een LP oproept.

Grappig. Maar hoe komt zo’n omslagontwerp tot stand?

De uitgever nodigt een vormgever uit aan de hand van zijn eerder gemaakte werk. Als het klikt tussen hen krijgt hij een briefing. Daar wordt verteld waar het boek over gaat, wat de doelgroep van het boek is, enz. waarna hij gaat schetsen.

Vervolgens ontstaat er een digitaal overleg dat een beetje lijkt op biljarten: drie partijen (de uitgeverij, vormgever, schrijver) kaatsen ideeën en schetsen heen en weer binnen de gestelde beperkingen (tijd, budget, grafische mogelijkheden) waarna er een definitief ontwerp komt.

In mijn geval vroeg de vormgever, Loudmouth Robert Adriaansen dus, me een keertje langs te komen.

Met gin en pinda’s (London’s Dry Gin en Katjang Pedis, since you’re asking) zijn we een avondje gaan tweaken.

De laatste vondsten kregen een plekje, er sneuvelde een darling of twee, we dronken onze glazen leeg en spuwden pinda’s over zijn trackpad.

En dan heb je een omslag.

Omslag? Dat heet toch een kaft?

Nee. Word on the street is: een boek heeft een boekomslag, geen kaft.

En nu?

Nu is het afwachten hoe de omslag valt.

De eerste partij die overtuigd moet worden zijn boekhandelaren en inkopers van ketens. Dat is niet makkelijk.

Zij krijgen van alle uitgeverijen namelijk aanbiedingsfolders opgestuurd barstensvol hilarische, ontroerende, bloedstollende boeken.

Die handelaren kopen dan enkele tientallen boeken in. Misschien zelfs maar een paar stuks.

Voor hun is mijn boek namelijk een moeilijke beslissing.

Want wie is die Sidney Vollmer, Godmiljaar? Wat een rare naam! Bovendien: die vent heeft nog niets gepubliceerd in Hollands Maandblad, Passionate, De tirade, of De Revisor!?

Daar valt niets tegen in te brengen. Hoewel, beste inkopers:

1. Judge a book by its cover.

Dat juweeltje van een omslag! Dat kán toch niet anders dan een geweldig boek omhelzen?

2. Het geweldige digitale magazine De Optimist.

De Optimist is een ontzettend fris ding. Het is misschien (nog) geen Revisor. Maar daar heb ik tot mijn grote blijdschap wél ooit een verhaal gepubliceerd.

Check. Wanneer komt dat kreng uit?

Deo volente, Inshallah, eind september. In de betere boekwinkel. Mijn boek. Kopen mag. Bladeren ook. Wel weer netjes terugleggen, cheap bastard.

Afsluitend nog wat essential viewing.

Na ”Ribbed. For her pleasure. Ieuwww…” mag dit niet ontbreken:

ps. Te weinig paars in de omslag? Meer blote borsten? Laat hieronder iets achter!  Comments zijn de chite.

Ik kan het woord chocola niet meer zien.

De vraag: “hoe is het met je boek?” niet meer horen.

Het is alsof je een jaar lang rondloopt met gips rond je pols. De interesse is zeer attent.

Maar hoeft het even niet?

Heel even?

Laten we het hebben over het waanzinnige video-optreden van Beyoncé, De Europese literatuurprijs, de terechte sneren van Rutger Castricum (#Grunbergje, iemand?), de mooie roman Arthur &George (Man Booker Prize shortlisted, recensie) de briljante film Barney’s Version (recensie) of de dood van de father of hiphip (hoewel.. is ‘ie wel dood?).

Laten we het hebben over mijn te gekke verkering, over jouw verkering, over of Karadzic eigenlijk al veroordeeld is in Den Haag nu die “doodzieke” Mladic ein-de-lijk ook om de hoek komt kijken.

Dan hebben we het snel genoeg weer over boeken schrijven.

Goed?

Ja.

NL30.

Utrechters hebben het misschien al gemerkt, maar ik schrijf geen columns meer voor de NL30. Ze gingen failliet.

Net als iedere andere freelancer –waaronder drie van mijn vrienden – kon ik naar mijn geld fluiten. Dat kwam door deze twijfelachtige actie van moederbedrijf Boomerang. Ik schreef dus een pissige respons op de site van Villamedia en was bij de doorstart niet meer welkom.

You win some, you lose some.

Jaloezie.

De eerste jaloerse opmerkingen heb ik ook bespeurd. Die zijn asymmetrisch en olieachtig, met miniscule schaam-je-schimmelhaartjes. Ze ruiken naar zure bierscheetjes en wijzen op enorme hoeveelheden weggestopte frustratie. Beetje jammer. Beetje onnodig.

Meer woorden eraan vuilmaken ook.

“Koopt hier uw havermout!”

Een blurb is zo’n genant positieve quote, bij voorkeur van een BN’er, op een muur, boek of poster, die je alsnóg overhaalt ergens te gaan kijken/ iets te gaan kopen/ iets te gaan beluisteren. Die blurbs wilde ik ook voor mijn boek. Dat helpt in de verkoop. En dat was nog niet zo makkelijk, die blurbs krijgen.

Zo was er een BN’er die haar afspraken niet nakwam.

En er was een BN’er die het verhaal teveel naar zijn strot greep om door te kunnen lezen. Ergens ook een compliment natuurlijk, maar ik had die blurb en zijn naam er liever bij gehad.

Inmiddels zijn, ondanks alles, de eerste blurbs binnen. Eentje wilde ik graag alvast delen, vooralsnog anoniem:

“Alles ruikt naar chocola” leest als de eerste keer luisteren naar het nieuwe album van je favoriete band: vol verrassing, ritme en spanning tot de laatste minuut. Goed boek!”

De foto.

Dankzij Norbert Voskens sta ik lekkerder op de omslag dan ik in het echt ben. Zie de facebook pagina voor de auteursfoto. Was mijn bronstige spiegelstaren de afgelopen maanden tóch nog ergens goed voor.

Het omslag.

Robért Adriaansen maakt machtig mooie dingen. Zijn website loudmouth.nl toont veel van die machtig mooie dingen, maar u kent hem misschien ook nog wel van zijn werk voor Dog&Pony.

U kent hem hoogstwaarschijnlijk niet van het omslag dat hij ontwierp voor het boek van  James Worthy, een schrijver die de afgelopen weken nauwelijks in het nieuws is geweest.

Ja, die James Worthy.

Mén oh mén, wat goed gedaan, die mediacampagne.

Respect. Ik moet je boek nog lezen, James. Benieuwd wat ik ervan vind.

Ook voel ik, eerlijk is eerlijk, blijdschap dat “alles ruikt naar chocola” niet tegelijkertijd met jouw boek is uitgekomen. 

Het herschrijven.

Nog één ronde. Een dankbare shoutout naar HM, mijn geweldige redacteur.

Het begin komt in zicht.

Dankzij een lieve vriendin (detail hierboven) was het mijn 3e boekenbal. Nog steeds geen andere schrijvers op hun bek geslagen. Misschien volgend jaar, wanneer ik hoop op eigen titel een kaartje te krijgen. We schrijven dapper door.

Dit keer leerde ik de volgende tien dingen.

1. Mijn buttons waren een groot succes. Ik had me van tevoren voorgenomen om enkel de mensen die ik tof vond een button te geven. Mooie vrouwen bijvoorbeeld. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan om de “Mulisch was my homeboy” button ook bij enkele BN’ers op te spelden. En wat schertseteteste mijn verbazing? Daar zitten toffe mensen tussen, bij die BN’ers.

2. Claudia de Breij, bijvoorbeeld. Die spelde ik een mooi verhaal en een button up. We spraken over homoseksuele liefde, beroemd zijn en andere ongemakken. Zij is vanaf gisteren mijn homegirl.

3. Cornald Maas vroeg of ik op mannen viel. Of nee, hij vroeg waar mijn voorkeur naar uitging, in het verlengde van voorgenoemd gesprek met Claudia. Verder wist hij me wat details te vertellen over mensen uit Hilversumland waar je geen u tegen zegt. Ik zwijg. Ik ken mijn mores. Maar herinner me hieraan, de volgende keer dat we in de kroeg staan. Kun je lachen.

Even een compleet ongerelateerd hitje tussendoor. omdat het kan.

Deze videoclip is een oudje, alweer. 2008. (In twittertijd is dat Pleistoceen.) Maar ik vind dit leuk.

Moving on.

4. De gin die geschonken werd doodde de bacillen die zaten te chillen in mijn, ehm, billen. Nee, even serieus nu. Stiekem was ik ziek, voordat ik ging. Hoofdpijn, keelpijn. Maar ik  dronk me er doorheen. Wat heet. Ik was zo lang op het boekenbal dat André Hazes en Harry Mulisch opeens ”De hoogste tijd” inzette. Mijn date, mijn bacillen en ondergetekende behoorden tot de hekkensluiters. Score! Terwijl ik écht maar heel even zou gaan.

Inmiddels lig ik in bed te schrijven en zijn de bacillen terug in neus en keel. Met versterking. Ik hoop op een kittige verpleegster met een bak soep.

5. Jurgen Raymann liep trots rond met mijn button. “My Homeboy”, lachte hij, “super, man”. Hij is groot, trouwens! Kluun vond de button ook tof. Op het einde van de avond, we waren drie dra dronken, werden we door ons beider redacteur officieel aan elkaar voorgesteld. We spraken over van alles. Dat vond ik leuk.

Jan Mulder wilde ik er ook eentje opspelden. Maar hij zei: “ik ben toch geen stickerpaal”, op zijn geveinsd verbaasd-geirriteerde-DWDD toon, “hebben jullie dan wel alles van Mulisch gelezen!?” “Jahaahaa,” loog ik grijnzend, waarop hij “sodemieter toch op met je button” grinnikte.

6. Die gezellige dikkerd van de Jakhalzen – dus niet die vervelende krullenbol met zijn pedante bijna-hipdoenerij- gaf ik ook een button. Ik werd fronsend toegeknikt alsof we bij een drukke slager stonden en ik voordrong. Hij droeg de button niet, zag ik later. Not very Jakhals.

7. Hanna Bervoets, bless her heart, sprak ik ook weer even na onze wat ongelukkige ontmoeting vorig jaar. Ik speldde haar een button op, zij vertelde over het wel en wee van haar tweede roman, de verzoeken die haar gedaan werden. Ik sprak over mijn ontwikkelingen binnen het avontuur, de marketing, de obstakels. Het was goed.

8. Een meisje met een zebrastreep jurkje verleidde ik tot een drankje met yours truly op het Ajaxterras. Het werd de eerste keer dat ik een smokingjasje over des schouderens vrouwens wierp. We kletsten, het was bijna voorjaar. Ondertussen bleek het glazenwegruimpersoneel Duits-efficient: zelfs een halfvol glas Gin tonic werd als halfleeg bestempeld en in een afwasteil meegetroond. Ik was nog net op tijd: mijn glas stond nog rechtop in de teil. Althans, ik dénk dat het mijn glas was. Ik dronk verder met het zebrastreepmeisje en kreeg uiteindelijk mijn colbertje ook weer terug. Zij kreeg, jawel, een button.

9. Mijn uitgever Joost Nijsen holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, na een avond stevig drinken. De lippenstiftzoenen op zijn beide wangen stonden hem niet verkeerd. Ook mijn redacteur spreken op het boekenbal gaf een extra dimensie aan het hele gebeuren. Ik zit daar goed.

10. Bij mijn 3e bezoek boekenbal zag ik de reality augmented. En dat was niet alleen door de Mulisch Layar app of de QR codes waarmee virtuele kunst boven de dansvloer te zien was. Het was bij-na gelegitimeerd dat ik daar rondliep, dat had er ook mee te maken.

Maar in het verlengde daarvan realiseerde ik me iets droefgeestigs.

Misschien is dit wel de allerleukste periode van het hele schrijfgebeuren. Ik zie namelijk drie toekomstscenario’s:

Optie 1: Als dat debuut van mij klote wordt ontvangen is het voor iedereen wel duidelijk wat voor domper dat zou zijn. Het doet geen afbreuk aan hoeveel plezier ik er tot nu toe aan heb gehad, maar toch. Ik vermoed dat het iets van de onbevangenheid weg zal halen. Nu draag ik nog (iets van) een belofte met me mee. Een debutant. Straks blijkt bijvoorbeeld dat ook dat kreng van mij tegenvalt, net als bijna alle debuten, en dan is het toch minder lollig om buttons uitdelen op zo’n boekenbal.

Optie 2: Mijn debuut wordt medium ontvangen. Dat is misschien nóg wel kutter. Ik háát medium. Wie wil er nou medium?!? Nee, dan nog liever keihard falen. Met een knal.

Optie 3: Als het allememachies goed wordt ontvangen heb ik vanaf dan ineens verwachtingen waar ik aan moet voldoen. Da’s óók niet leuk. Laissez faire, met een knipoog, bon vivant, Neil Young’s Hey Hey, My My ( als het even kan de coverversie van Oasis) godverdomme. Dat willen we heel graag behouden.

Hoe dan ook: het was een rammend mooi feestje.

ps. Wordt anders even fan van mijn boek, joh. In de rechterkolom zie je zo’n Facebook badge. 1x “vind ik leuk” klikken = 3x genieten. Beloofd.

ps.2 Voordat u nou denkt: wat geilt die Sid op BN’ers een laatste opmerking. Ik had vijfentwintig van die dingen laten maken. Slechts zeven kwamen bij Hen Die In Waku Waku Zitten terecht. De rest ging naar eerder genoemde toffe onbekende mensen.

Ik heb hem op het vorige boekenbal zien zitten. Ik durfde hem niet aan te spreken. Niet alleen omdat ik zo weinig van zijn boeken had gelezen. Ook omdat ik hem ongenaakbaar vond. Hij ziet me aankomen met mijn bijdehante opmerkingen.

Een dik half jaar later zag ik hem nogmaals op het Museumplein met een vrouw en twee aangelijnde tekkels. Ik had net een halve liter sinaasappelsap en broodjes gekocht, sprong op mijn fiets, telefonerend, ja, nee, ik kom er aan, sorry, toen hij daar ineens stond, vlak voor mijn voorwiel. Hij keek geschrokken naar zijn hondjes– ik zou ze toch niet aanrijden?!

Ook toen zei ik niets. Ik omcirkelde het viertal en dacht: “Hey, Harry Mulisch, leuk. Heb ik hem eens in het echt gezien,” waarna ik weer verder belde en alsnog te laat kwam.

Maar hoe meer ik over hem lees en hoe meer ik terugzie, hoe stoerder ik de man ben gaan vinden. Charmanter. Benaderbaarderder.

Los van zijn schrijven was hij als persoon volgens mij Hank Moody voordat David Duchovny überhaupt geboren was en deed hij al aan “winning” toen Charlie Sheen nog niet eens gehoord had van seven gram rocks, laat staan t shirts verkocht. Maar dat laat ik graag aan de biografen, biografen die ik met deze oneerbiedige vergelijkingen ongetwijfeld voor het hoofd heb gestoten.

Anyway.  Ik had hem moeten aanspreken. Mulisch was my homeboy. Daarom zit er nog maar één ding op, vanavond.

Ik doe een button op. En dankzij de Katoenfabriek heb ik er nog een aantal bij me. En die deel ik uit.

Winning.

Eén fragmentje voor jou als blogbezoeker op vollmer.nl.  Een stukje dat het niet heeft gehaald, een deleted scene.

Ik vond dit een gave passage omdat ik dacht iets nieuws te hebben bedacht. Maar mijn redacteur wist me te vertellen dat het onderstaande al vaker een rol heeft gespeeld in Nederlandse romans en dus geen plek verdiende in mijn debuut.

De passage is beland in het tekstdocument: “Nog te reanimeren darlings” en zit in het begin van het boek. Hoofdpersoon Thomas Thompson en zijn broer doen samen de afwas. Hun vader is een week dood.

‘Als jij nu dood gaat, wat ben ik dan?’ vraag ik.

‘Verdrietig?’

‘Nee, wat ben ik dan. Nu zijn we halfwezen. Wat word ik als jij dood gaat? Weduw-broer?’

Even denkt hij na.

‘Daar is geen woord voor.’

‘Dacht ik al. Da’s toch absurd? Laten wij dan hier en nu, tijdens de afwas op woensdag acht november twee duizend zes in de Nederlandse taal introduceren dat als één van twee broers dood gaat de overlevende broer een breduwnaar wordt genoemd. Bij een overleden zus zullen we de broer een zeduwnaar noemen.’

‘Dat klinkt niet.’

Goed. Die passage zal dus NIET in het boek zitten. Dan weet u dat.

Maar het hiernavolgende stukje tekst afkomstig uit het essay The Curtain van Milan Kundera is ook niet onbelangrijk. “The Curtain” is een essay in zeven delen, van slechts 168 bladzijden lang. Maar het staat zo rammend vol met kennis over schrijven dat ik het om de zoveel maanden ga herlezen. Dit citaat is bijvoorbeeld de laatste bladzijde. Wellicht heb je er iets aan, in je schrijfproces.

Eternity

There were long periods when art did not seek out the new but took pride in making repetition beautiful, reinforcing tradition, and ensuring the stability of a collective life; music and dance then existed only in the framework of social rites, of Masses and fairs.

Then one day in the 12th century, a church musician in Paris thought of taking the melody of the Gregorian chant, unchanged for centuries, and adding to it a voice in counterpoint. The basic melody stayed the same, immemorial, but the counterpoint voice was a new thing that gave access to other new things – to counterpoint with three, four, six voices, to polyphonic forms ever more complex and unexpected. Because they were no longer imitating what was done before, composers lost anonymity, and their names lit up like lanterns marking a path toward distant realms.

Having taken flight, music became, for several centuries, the history of music.

All the European arts, each in its turn, took flight that way, transformed into their own history. That was the great miracle of Europe: not its art, but its art become history.

Alas, miracles do not endure for long.

What takes flight will one day come to earth.

In anguish I imagine a time when art shall cease to seek out the never-said and will go docilely back into the service of the collective life that requires it to render repetition beautiful and help the individual merge, at peace and with joy, into the uniformity of being.

For the history of art is perishable. The babble of art is eternal.

Ik wens je een 2011 vol mooie mensen en mooie momenten, vol rust en drukte, met veel inspiratie en heel veel schrijfplezier.

Hierboven ziet u vier oude ADAM posters die ik samenplakte om zes verhaallijnen  te kunnen gaan outlinen.

Vier kleuren stift, zes soorten post-it, een schaar, plakband, ministripjes: het kon niet op.

In mijn hoofd en op mijn koffietafel ben ik dus al lang en breed begonnen aan “boek#2″, waarin onder andere een vervalsende schilderij-restaurateur, een drugsverslaafde skater en een kloosternon met Alhzeimer elkaars leven gaan kruisen, snijden, beïnvloeden.

Ik had ook hele aardige wordclouds gemaakt om een eerste gevoelsschets te geven aan die verhaallijnen. Wordclouds zoals deze:

.

.

Al deze woorden samen schetsen dus één van de zes verhalen.

En die zes verhalen moeten allemaal hun eigen plotlijn hebben, vol wendingen, causale relaties, verrassingen, typische overeenkomsten. Structureel een uitdaging.

“Alles ruikt naar chocola” is een schatje, vergeleken hiermee. Een wandeling door het park.

Boek #2 wordt een monster! Een behemoth! Een eindbaas!

Think “Crash” meets “21 grams“!!

Think “Cloud Atlas” meets “Skippy Dies“!!!!

Blah blah meets blèh blèh…

*Zucht*

Boek#2 bleek toekomstmuziek. Uw razend-rappe-blogger-schrijver met zijn voorliefde voor neerlandicismes kreeg namelijk een wakker-word-telefoontje toen hij zijn manuscript terugkreeg van zijn redacteur. Werd wakker en rook het asfalt. Kreeg een realiteitscontrole. Dingen werden in mijn gezicht geschoven.

Boek#1 moet namelijk flink gewassen, gestreken, geknipt en geschoren worden.

Toegegeven, ik had ook niets om handen de afgelopen twee maanden met het wachten op Het Commentaar. Maar toch. Wat was ik een partij voorbarig met boek #2! Het is toekomstmuziek. Meer niet.

Eerst boek #1 afmaken.

Ik heb een pagina met commentaar van mijn redacteur gescand:

Zo ziet het er dus uit als je je manuscript terugkrijgt van een redacteur. Op deze pagina was ze relatief  spaarzaam met haar commentaar, op sommige andere pagina’s staat  ”Inkorten” in de kantlijn geschreven, met een lange verticale streep erlangs. Dat lijkt spaarzamer, maar de opmerkingen op deze pagina zijn in een uurtje of wat op te lossen. “Inkorten” als aanwijzing verwerken is wikken en wegen: wat kan er immers nog weg? Kan ik nog meer naar de kern?

Dat kost dagen.

Mijn hele openingshoofdstuk, zo suggereert ze, komt gehalveerd beter tot zijn recht. Op weer andere pagina’s heeft ze hele alinea’s doorgekringelt. Het ergste vond ik woorden als “waarom?” of: “maar dat zou hij toch nooit doen?”

Het was even slikken.

En toch ben ik het – eerlijk is eerlijk – in 86% van de gevallen met haar eens.

Het wordt in veel gevallen namelijk scherper, knijpender, relevanter, minder zwalkend.

Sommige dingen voegde ik in eerdere versies toe om het verhaal meer in te bedden in een realistisch aanvoelende omgeving. Maar die dingen leiden af. Moet je ècht weten dat hij zangles heeft gehad?

Andere scènes brak ik in tweeën om suspense te kweken, dan stak ik er een beweging of overpeinzing tussen. Ik blijk ze daarmee vaak juist rommeliger te maken.

Dus die dingen ga ik zeker aanpassen.

Maar mijn passage over het troostend bedoelde, maar zeer onhandige  ”bovenarm-wrijf-knijp-ritueel” ga ik echt niet slachtofferen. Dat is te levensecht om te willen verliezen. Noch die discussie over Converse schoenen: dat geeft kleur, sfeer, schwung, frivoliteit, aarding aan die bandleden. Ter illustratie van wat ik bedoel: kijk eens naar – ik noem maar  iets– een Tarantino film. Het begin van Reservoir Dogs, de helft van de scènes in “Jackie Brown”, de helft van de moorden in “Inglorious Basterds”: scènes die de plot niet noodzakelijkerwijs voorwaarts bewegen en toch zoveel kleur aan het verhaal of de personages geven dat ze mogen blijven, dat ze moeten blijven.

Dat zijn dingen die we over een week of drie gaan bespreken, wanneer ik de eerste van haar krabbels heb verwerkt tot nieuwe hoofdstukken.

Soms voelt het alsof ik een steile, glibberige berg heb beklommen om er nu, op de top, achter te komen dat ik helemáál nog niet boven was, dat er stiekem nòg een top was.

Nou goed. Dan strik je je veters opnieuw, gesp je je tas weer vast, slacht je een geit voor de broodnodige proteïnen en klim je door.

Dus dat deed ik vandaag. 3,5 uur bezig geweest: 6 pagina’s geschrapt. Dag, Star Wars referentie. Vaarwel, loeiende koeien. Superdoei, “dialoog met ober”. Rausch!

Het schema voor boek#2 heb ik opgevouwen.

Afsluitend.

Dit was de update van november voor het 1e boek van Sidney Vollmer.  Vind je het leuk om op de hoogte gehouden worden? Wordt dan fan van mijn boek op Facebook (zie rechterkolom).

Nog niet overtuigd van het nut daarvan?

De eerste 250 Facebook fans krijgen een handgemaakte verrassing wanneer het boek uitkomt.

Vind je dit allemaal helemaal waanzinnig über meesterlijk geweldig? Plaats dan deze link op je twitter of facebook: http://wp.me/pd3ap-Pb, of gebruik die schattige icoontjes hier vlak onder zodat ook je vrienden gaan lezen over blah blah en geiten slachten. Da’s belangrijk. Web 2.0 FTW!

Dank!

Sid.

Nadat de envelop met contract, attent kaartje en extra uitleg van de uitgever mijn brievenbus deed exploderen was het tijd voor champagne. Alweer, ja. Maar maakt u zich geen zorgen, calvinistische lezer, nu is het voorlopig gedaan met de gouden bubbels. Ik heb mijn redacteur de week na ontvangst het hemd van het lijf gevraagd over het schrijftraject, de marketing,  haar redigering, onze planning, de iPhone app, etc. Alles wat door ondergetekende werd gevraagd werd door haar moeiteloos beantwoord.

Het contract heb ik ondertekend en teruggezonden. Mijn kopie ervan ligt nu voor me op tafel. Naast mijn browser venster staat een venster open van scenarioschrijfprogramma Final Draft voor de outline van wat er per hoofdstuk ongeveer moet gebeuren, een kladblok bestand voor de ‘to do’ lijst en een Wordbestand met mijn daadwerkelijke manuscript,  70.038 woorden lang.

De zon schijnt mijn kantoor in alsof het herschrijven niets is. En toch valt het me zwaar.

Mijn redacteur en ik hebben een flink aantal dingen inmiddels heen en weer gekaatst (personages samengevoegd, een stuk vertalen, scenes korter) dus daar ben ik alvast aan begonnen totdat ik eind deze maand haar eerste set opmerkingen krijg te verwerken. Maar veel van mijn manuscript zie ik niet meer scherp; ik heb het te vaak bekeken.

Maar gaat zij dan opdragen wat jij allemaal moet veranderen? En moet jij dat dan gewoon doen!?

Ik heb bij een voetbalvriend de vergelijking met een coach en een voetballer gemaakt. Die samenwerking is mutualistisch: beiden hebben baat bij een zo goed mogelijke wedstrijd.

Uiteindelijk kan ik lekker doen wat ik wil maar ik schiet de bal eerder in de kruising als mijn neus haar kant op staat. Ze heeft immers veel meer kennis, meer overzicht en ziet eerder wanneer de bal gestift moet worden, of ik moet aanzetten, of ik iemand onderuit moet schoppen.  Haar opmerkingen ga ik waarschijnlijk hier verwerken trouwens, de komende winter:

Daarover later meer.

Hier vind je alle blogposts bij elkaar en hier vind je de laatste posts die ik schreef over het schrijven ervan: 1, 2, 3. Dit artikel, van direct na de 1e versie vind je misschien ook leuk en hier is een ongepolijst fragment te vinden.  Ik gaf ook nog een bescheiden schrijftip of twee , ook wanneer je een scenario wilde schrijven. Het eerste dozijn korte reacties op mijn eerste hoofdstuk vind je hier.

Dat bloggen was een mooie afleiding tijden het èchte schrijven, iets dat ik als een fantastische uitdaging heb ervaren.

Zes maanden lang, iedere dag, van tien tot zes, schrijven. Herschrijven. Puzzelen.

En dan, op een dag, zit het in een envelop. Verzonden. Naar een uitgever.

En dan begint het wachten.

Vergelijk het maar met de spanning die je voelde direct na je rijexamen. Je hebt redelijk gereden. Je hebt in ieder geval geen ongelukken veroorzaakt. Maar of je geslaagd bent?

Ni puta idea.

Vorige week dinsdag, na zes lange weken, ging ik eindelijk praten bij de eerste uitgever die ik mijn manuscript had opgestuurd.

HM, de redacteur, vond het “bijna absurd” dat ik het in zo’n kort tijdsbestek  had geschreven. Ze was verder onder de indruk van mijn timing en van de structuur van het manuscript en gaf nog meer enthousiast commentaar.

Ze wilde dat ik daar kwam debuteren.

Lieve blogbezoekers, het is echt waar.

Uitgeverij Podium gaat volgend jaar mijn debuutroman publiceren.

Terug in Utrecht schreeuwde ik het in het oor van de slijter om de hoek. Ik kreeg gratis Moët glazen mee bij mijn fles champagne. De fles heb ik met mijn kantoorgenootjes bijna helemaal leeg gedronken. Bijna, want het laatste restje dronk ik alleen op, op het dak, in de miezerregen.

‘s Nachts ging ik uit en naar de getver. (Wat nou werkweek?)

De ochtend erna kreeg ik een sms’je van HM:

“Volkskrant al gezien? p.2″

En daar stond dit:

“Aanstormend romancier.” Als we elkaar ontmoeten trakteer ik, meneer Giphart.

Of zou de uitgever een rol hebben gespeeld in die plug? Hoe dan ook: super.

(Even een zijspoor op:

Giphart weet dit vast niet meer, maar we hebben elkaar al eens ontmoet. Op 24 November 2000 signeerde hij in Leiden namelijk mijn kopie van “Ik Omhels Je Met Duizend Armen” met de tekst “Hup Sidney!”)

En nu zitten we bij dezelfde uitgever.

Net als Kluun (we twitteren wel eens. Nee, echt), Aaf Brandt Corstius (meest literaire achternaam ooit) Ingmar Heytze (auteur van één van mijn allerliefste lievelingsgedichten) en Joris “het zijn net mensen” Luyendijk.

Het is bizar. Het is spannend. Het is fijn.

En nu?

Over enkele weken krijg ik  van HM de eerste lijst van op- en aanmerkingen.  Dan ga ik to-do lijstjes maken. Taakjes afvinken. Dat kan ik waanzinnig goed, taakjes afvinken.

En ik ga herschrijven.

En nog eens. En nog eens.

Maar ik ben nu vooral ontzettend blij, opgelucht. Trots.

De afgelopen drie dagen heb ik regelmatig staan springen in mijn kamer, zo, langs de koffietafel, richting mijn bed of bureau. En weer terug.

Ik deed dat dan bij voorkeur op één van deze nummers:

Meer hitjes volgen snel, maar voor nu, beste lezer, ga ik afsluiten.

Eén dingetje nog.

Weet je waar ik misschien nog wel het meest dankbaar voor ben?

Het is me niet aan komen waaien. Ik heb hier rammend hard voor gewerkt. Eerlijk is eerlijk: ik heb vaak aan mezelf getwijfeld. Het was een behoorlijke gok. Maar dat mijn harde werk wordt beloond doet me goed.

.

(aangereikt door KVZ, vriend sinds groep 3

Wil je op de hoogte gehouden worden?

Volg me dan op twitter, kom regelmatig langs op mijn blog, of wordt fan van de facebook page van, jawel, mijn eerste boek.

Of doe het allemaal joh. Wat kan jou het schelen.

En nu ga ik een pijp roken in zo’n stoel:

Tips over waar die krengen staan zijn van harte welkom.