Tijd om weer eens de balans op te maken.

In tegenstelling tot wat ik in mijn onbevangenheid had verwacht hebben we de eerste druk nog niet uitverkocht. Desondanks, zo zegt mijn redacteur, gaan we goed.

Ten opzichte van de blogpost die ik schreef na de eerste maand zie ik deze ontwikkelingen.

.

Hush.

Ten eerste de recensies. Ik kreeg mooie recensies van Passionate Magazine, VIVA, LINDA, Cosmopolitan, CJP (België!), BOEK Magazine, HP/DE Tijd, enkele blogs (deze bijvoorbeeld), een heus boekverslag en een gedegen recensie van een recensent bij Recensieweb die begreep wat ik probeerde te doen. Er verschenen verder mooie artikelen bij De Optimist, in de NL30, het AD-Utrechts Nieuwsblad, Boekensalon (achter een inlog, very 1.0) en Stadsblad Utrecht.

Negatieve recensies verschenen er ook. Niet dat ik had verwacht dat iedereen het mooi zou vinden, of de relatie tussen Toms (stief)ouders zou lezen als metafoor voor de veranderende geo-politieke verhoudingen en hoe ik dat heb getracht te koppelen aan dit fenomeen, maar de onzorgvuldige lezing van sommige recensenten die tegelijkertijd durven te verkondigen de waarheid in pacht te hebben viel me zwaarder dan ik had verwacht.

Literaire mores schrijven voor dat je daar als auteur niet op reageert. De afgelopen maanden beet ik dus enkele keren op de punt van mijn toetsenbord. Maar ik heb niets gezegd.

En bij mijn volgende boek zullen slechte recensies me niet raken. Echt niet. Heus niet.

Er waren ook veel mooie lezersreacties op mijn boek. Dat soort mailtjes/ sms’jes is hartstikke leuk om te krijgen. Nog leuker: de foto’s die mensen op de fanpage zetten. Van New York tot San Fransisco, Van Brazilië tot het Wilhelmina park. Blijf ze vooral insturen. (En dank je hartelijk voor de moeite. JIJ ROKT.)

Er waren optredens bij Crossing Border, Echt Gebeurd in Toomler, het Utrechtse Volle Bak, Nightwriters (2e keer), Het Leesbureau – inclusief zeer enthousiaste leerlingen, iPoetry van het Poëziecircus en een presentatie bij Online Tuesday van Marketingfacts.nl (2e plek behaald) in Felix Meritis.

Hoogtepunt was voor mij een optreden in een kerk in Velsen-Zuid, 23 december, van Young Art Text. Tussen de optredens van Karin Amatmoekrim en mijzelf werd ik verrast met een hoorspel gebaseerd op een scène uit mijn boek. Een geweldig compliment. Hier de foto, onscherp vanwege mijn enthousiasme:

Gaaf gedaan, mensen uit Beverwijk c.q. Velsen-Zuid.

, .

 De App.

Zes weken na de lancering van het boek kwam de App eindelijk af. Een geweldig stukje technologie waar we allemaal erg trots op zijn.

En met “we” bedoel ik ook jullie. Zie thumbnail. Rond de 140 mensen hebben (de video over) de app op Facebook gedeeld. Idioot veel. HARTELIJK DANK, MENSEN!

Rond Sinterklaas heeft de BookApp twee dagen op één gestaan in de Appstore, waarbij ik eerlijkheidshalve moet vermelden dat één van die twee dagen de app maar €0,79 cent kostte. De video is inmiddels zo’n 2000 keer bekeken. Ook is de app uitstekend gerecenseerd, besproken, omschreven en verscheen de BookApp bij o.a. Boekblad op de eerste plek als mooiste Boek App van 2011. Ik was bij Radio 2 te gast en heb drie lezingen in het verschiet over de toekomst van digitaal lezen.

Voor de rest van de optredens: kijk vooral hier. Niet hier.

(overigens heeft het boek in zijn omslag óók een knipoog. Zie hier wat het boek doet voor de webcamboys & girls.)

,

Back to the future: boek#2.

Aan boek #2 ben ik alweer enkele maanden, wanneer de tijd het toelaat, aan het puzzelen.

Net zoals bij boek #1 zal ik ook bij boek#2 bloggen over het proces. De redenen daartoe heb ik hier uiteen gezet. Voor een literaire richting voeg ik daar graag dit artikel aan toe en, in het verlengde daarvan, dit citaat van David Foster Wallace.

Boek#2 zal zes verhaallijnen omvatten die op elkaar ingrijpen. Van één van die verhaallijnen is dit een deel van de research:

Verder gaat er in 2012 natuurlijk bakken geld verdiend worden met copywriting en regisseren, onder andere bij deze boeven.

Als ik de eerste drie maanden zo bekijk mag ik niet ontevreden zijn maar zal mijn debuut geen bestseller worden. Niks mis mee. Ik ben trots en blij op boek#1.

Tot zover deze infomercial.

Volg me niet op twitter, wordt ook zeker géén fan op facebook en laat ook niets achter onder deze blogpost.

(Maar geniet van 2012)

De dominee/vader-van-een-goeie-vriendin was namelijk de laatste van drie lezers die zo vriendelijk was mijn manuscript te willen lezen. En zijn respons was niet mis, op het terras van de rechtbank. 

een ander manuscript

Lezer 3

Ik had hem, “lezer 3″ om zijn lezing gevraagd omdat ik hem nauwelijks kende en benieuwd was wat iemand uit een andere generatie en een andere leefwereld dan de mijne van mijn verhaal zou vinden. Bovendien merkte zijn dochter laatst op dat hij eigenlijk het liefst de hele dag door zou willen lezen. Dus ging er een envelop zijn kant op.

Hij heeft het in één ruk uitgelezen, was geboeid van begin tot eind, vond dat ik rauw en gevoelig schreef zonder sentimenteel te worden en voelde zich getrakteerd op verschillende mooie gedachtes. Welke scène hij het mooist vond? De scène met de duif. Maar de brief van Lizzy ook. En de ziekenhuisscène: heel mooi.

Zijn respons was zo positief dat ik er een beetje argwanend van werd. Ik ben nu eenmaal op zoek naar een enorme fout of misrekening in de constructie. Nu kan ik die namelijk nog aanpassen. En toen ik doorvroeg bleek er inderdaad een verhaallijn volledig langs hem heen te zijn gegaan. Hij schreef dat bij op zijn conto, ik zei dat ik trakteerde en er niets op conto’s bijgeschreven hoorde te worden.

Lezer 2

“Lezer 2″ was een meisje dat ik leerde kennen en op mij een intelligente, eerlijke indruk maakte. Ze las Coetzee, dat kan ook nooit niks helemaal geen kwaad natuurlijk.

Maar terwijl ze het las leerde ze me beter kennen. In het boek herkende ze dingen terug van mijn eigen leven en kon daardoor het manuscript moeilijker beoordelen, vond ze. Ze vond “de filmscene” niet werken maar heeft meermaals hardop moeten lachen. Ze was ontroerd door de emails over en weer, vond het beeldend geschreven en vond de personages heel sprekend geschetst. Maar was de moeder zo wel gemeen genoeg?

Ze wilde het manuscript bewaren. Misschien wel bij de tekening die Herman Brood ooit voor haar maakte. Dat zou ik leuk vinden.

Lezer 1

“Lezer 1″ was een (mij onbekende) vriendin van een goeie vriend. Ze is freelance journaliste en recenseert boeken voor dit tijdschrift. Ook zij had er erg van genoten en had de meest specifieke kritiek van de drie lezers. De liedjesteksten vond ze vervelend, ook omdat dat in zo veel debuten zit. Maar mijn hoofdpersoon is een muzikant, wierp ik tegen. Hm, wierp zij tegen.  Soms hebben we op zinsniveau zitten kijken. Overal vond ik haar kritiek valide.

Het “film scene gebeuren” halverwege vond zij ook niet werken. Dat is één van de dingen waar ik flink moet reviseren.

Een lunch, een diner en een fles cava verder zit ik tjokvol feedback. Dankzij hun lezingen bestaat mijn todo lijst nu uit 27 punten die allemaal de revue zullen passeren –en de revue zullen gaan aanpassen.

Ik had gehoopt op overeenkomstige kritieken. Die was er op twee scenes. De rest van de kritiek was, als ik eerlijk ben, minimaal.

En nu?

Ondanks Melt, ondanks de zon, komt de todo lijst in juli af.

Maar de showreels die ik de afgelopen week postte heb ik niet voor niets gemaakt.

Het wordt dus soms schrijven aan verhalen, soms aan pitches of scenario’s. Soms filmklussen doen voor geld, soms voor het goeie doel. Soms geld verdienen, soms bladzijdes verdienen. En dat is eigenlijk best prima, zo jongleren.

- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen zenuwachtig flitst en flitst en flitst. Onverschrokken keek hij de zaal in vlak voor hij de boekenweek officieel opende. (opgroeiende terzijde: ik realiseerde me dat dat niet iets is dat ik ambieer, zo die hocus pocus van daar moeten staan. Nee, echt.)

- Judith Osborne’s borsten vielen me minder op dan op het quote 500 feestje. Feestje waar ik ooit overigens dit filmpje voor maakte.

- De vormgevers die de posters hebben ontworpen (boksende schrijvers in zo’n jaren ’50 advertentie stilo) hebben geweldig werk geleverd. De aankleding was sowieso goed verzorgd, wederom.

- Het stelen van mooie attributen werd (wellicht daardoor) dit jaar bemoeilijkt: de mooiste dingen (gewatteerde eettafelstoelen, gekrakkeleerde leunstoelen, chaisse longues – waarom niet) hingen vele meters boven ons.

- De muntjes waren breekbaar, waardoor je iets anders betaalde voor je witte wijn dan voor je prosecco. Goeie prosecco trouwens.

- Robert Vuisje was een stuk groter dan ik had verwacht. Mocht zijn volgende boek niet zo’n geweldig succes worden kan hij altijd nog gaan rugby’en: de man heeft geen nek. En een bijzonder charmante vrouw trouwens.

- Hanna Bervoets in een schattig roze jurkje, ging zich plots heel anders gedragen in haar gesprek met mij toen Renske de Greef erbij kwam staan. Verwaand. Elitair. Dat hoeft niet, lieverd. Misschien was het het tijdstip van de avond (half vierderig) misschien was ze onzeker. Ze heeft natuurlijk ook pas één boek en een columnpje. Hoe dan ook: een beetje hartelijkheid/beleefdheid jegens de minder Bekende Nederlanders in uw directe omgeving zou u niet misstaan. En nee, ik vroeg niet om haar handtekening. Zij ook niet om die van mij trouwens. Karma is a bitch. (update 12-03-10: zie de comments voor een bijschaving!)

- Ik zag zo nu en dan een spijkerbroek, een zwart overhemd  of een meneer in tenue de ville (chique woord voor pak). Als het aan mij ligt, strenger deurbeleid. Ik leen verdikkeme toch  niet voor niets mijn buurjongens smoking inclusief hip tailor made smokingoverhemd-met-roze-olifantjes?

- “Opgroeien in de letteren” als thema en dan als beginnend schrijver met een speen rondlopen leek me leuk en geen  hogere wiskunde bovenal. Misschien was het de eerdergenoemde prosecco die begrip belemmerde maar ik moest mijn fopspeen regelmatig  uitleggen.

- Nico Dijkshoorn had een erg mooie smoking aan. Hij glimlachte gedistingeerd.

- Jean-Marc van Tol, meester van de getekende FokSuk grap, is a fly bird. Sterker nog, hij is imho (in my humble opinion, voor de niet-twitteraars onder u) één van de coolste tekenaars die Nederland rijk is. Ook op de borrel/dansvloer.

- Dames met droge handen heb ik kunnen helpen met mijn tube Zwitsal babylotion. Schunnige grappen vielen mij ten deel.

-Hoewel ik uit haar column over “cavia’s en haar heus-niet-treurige gebrek van een vriendje” begreep dat ze wel een goeie smeerbeurt kon gebruiken, heb ik Hanna Bervoets overigens maar niet gezwitsalt. Gek hè?

- De CPNB heeft geen twitteraccount, maar wel oplettende twitter-dames. Na deze tweet wisten ze me gewoon te vinden – en wel in de paniekerige drukte bij de muntjesverkoop.

- Mijn date heb ik van de Schouwburg entree naar onze fietsen getild. Dat was een slordige vijftig meter. Haar voeten trokken haar schoenen (zwart, hoge hak, gouden palletjes) namelijk niet meer. Mijn heupblessure is klaarblijkelijk volledig hersteld.

- Het boekenbal was voor mij als beginnend schrijver, door dit hele verhaal, en dit soort bijpassende stukjes, meer werk dan dat het bal vorig jaar was. Die redacteurs- of uitgeversmensen aan hun vestje trekken c.q. door hun aan mijn vestje getrokken te worden: je bent je veel meer bewust van jezelf op zo’n avond. Dat moet ik afleren. Ik moet gewoon mijn billen schudden op de dansvloer alsof het 1999 is. Mag ik er volgend jaar weer bij zijn, dan is dat het plan.

- Niet gerelateerd, wel echt waar: Arthur Japin sportte afgelopen zondag in dezelfde sportschool als ik. Helaas heb ik zijn rijzige gestalte niet mogen ontwaren tussen de culturele notabelen van de stad die Amsterdam heet.

- Remco Campert leeft gelukkig nog steeds. Mooi om die man in het echt te zien.

- Marc-Marie Huijbregts kan mensen zeer vriendelijk groeten. Charmant.

- Harry Mulisch had een ander overhemd aan dan vorig jaar.