De dominee/vader-van-een-goeie-vriendin was namelijk de laatste van drie lezers die zo vriendelijk was mijn manuscript te willen lezen. En zijn respons was niet mis, op het terras van de rechtbank. 

een ander manuscript

Lezer 3

Ik [...]]]> Gisteren ben ik met een dominee naar de rechtbank gegaan. Nu kan ik dus een blogpost schrijven waar ik weken op heb gewacht.

De dominee/vader-van-een-goeie-vriendin was namelijk de laatste van drie lezers die zo vriendelijk was mijn manuscript te willen lezen. En zijn respons was niet mis, op het terras van de rechtbank. 

een ander manuscript

Lezer 3

Ik had hem, “lezer 3″ om zijn lezing gevraagd omdat ik hem nauwelijks kende en benieuwd was wat iemand uit een andere generatie en een andere leefwereld dan de mijne van mijn verhaal zou vinden. Bovendien merkte zijn dochter laatst op dat hij eigenlijk het liefst de hele dag door zou willen lezen. Dus ging er een envelop zijn kant op.

Hij heeft het in één ruk uitgelezen, was geboeid van begin tot eind, vond dat ik rauw en gevoelig schreef zonder sentimenteel te worden en voelde zich getrakteerd op verschillende mooie gedachtes. Welke scène hij het mooist vond? De scène met de duif. Maar de brief van Lizzy ook. En de ziekenhuisscène: heel mooi.

Zijn respons was zo positief dat ik er een beetje argwanend van werd. Ik ben nu eenmaal op zoek naar een enorme fout of misrekening in de constructie. Nu kan ik die namelijk nog aanpassen. En toen ik doorvroeg bleek er inderdaad een verhaallijn volledig langs hem heen te zijn gegaan. Hij schreef dat bij op zijn conto, ik zei dat ik trakteerde en er niets op conto’s bijgeschreven hoorde te worden.

Lezer 2

“Lezer 2″ was een meisje dat ik leerde kennen en op mij een intelligente, eerlijke indruk maakte. Ze las Coetzee, dat kan ook nooit niks helemaal geen kwaad natuurlijk.

Maar terwijl ze het las leerde ze me beter kennen. In het boek herkende ze dingen terug van mijn eigen leven en kon daardoor het manuscript moeilijker beoordelen, vond ze. Ze vond “de filmscene” niet werken maar heeft meermaals hardop moeten lachen. Ze was ontroerd door de emails over en weer, vond het beeldend geschreven en vond de personages heel sprekend geschetst. Maar was de moeder zo wel gemeen genoeg?

Ze wilde het manuscript bewaren. Misschien wel bij de tekening die Herman Brood ooit voor haar maakte. Dat zou ik leuk vinden.

Lezer 1

“Lezer 1″ was een (mij onbekende) vriendin van een goeie vriend. Ze is freelance journaliste en recenseert boeken voor dit tijdschrift. Ook zij had er erg van genoten en had de meest specifieke kritiek van de drie lezers. De liedjesteksten vond ze vervelend, ook omdat dat in zo veel debuten zit. Maar mijn hoofdpersoon is een muzikant, wierp ik tegen. Hm, wierp zij tegen.  Soms hebben we op zinsniveau zitten kijken. Overal vond ik haar kritiek valide.

Het “film scene gebeuren” halverwege vond zij ook niet werken. Dat is één van de dingen waar ik flink moet reviseren.

Een lunch, een diner en een fles cava verder zit ik tjokvol feedback. Dankzij hun lezingen bestaat mijn todo lijst nu uit 27 punten die allemaal de revue zullen passeren –en de revue zullen gaan aanpassen.

Ik had gehoopt op overeenkomstige kritieken. Die was er op twee scenes. De rest van de kritiek was, als ik eerlijk ben, minimaal.

En nu?

Ondanks Melt, ondanks de zon, komt de todo lijst in juli af.

Maar de showreels die ik de afgelopen week postte heb ik niet voor niets gemaakt.

Het wordt dus soms schrijven aan verhalen, soms aan pitches of scenario’s. Soms filmklussen doen voor geld, soms voor het goeie doel. Soms geld verdienen, soms bladzijdes verdienen. En dat is eigenlijk best prima, zo jongleren.

- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen [...]]]> Was je er niet bij op het boekenbal dit jaar? Dat zou kunnen. Volgend jaar beter. Ik had het geluk door een lieve vriendin meegenomen te worden.  Na mijn ervaringen vorig jaar is dit wat ik er nu van heb geleerd:

- Joost Zwagerman holds his own, zoals de Amerikanen zeggen, op het moment dat een bataljon fotografen zenuwachtig flitst en flitst en flitst. Onverschrokken keek hij de zaal in vlak voor hij de boekenweek officieel opende. (opgroeiende terzijde: ik realiseerde me dat dat niet iets is dat ik ambieer, zo die hocus pocus van daar moeten staan. Nee, echt.)

- Judith Osborne’s borsten vielen me minder op dan op het quote 500 feestje. Feestje waar ik ooit overigens dit filmpje voor maakte.

- De vormgevers die de posters hebben ontworpen (boksende schrijvers in zo’n jaren ’50 advertentie stilo) hebben geweldig werk geleverd. De aankleding was sowieso goed verzorgd, wederom.

- Het stelen van mooie attributen werd (wellicht daardoor) dit jaar bemoeilijkt: de mooiste dingen (gewatteerde eettafelstoelen, gekrakkeleerde leunstoelen, chaisse longues – waarom niet) hingen vele meters boven ons.

- De muntjes waren breekbaar, waardoor je iets anders betaalde voor je witte wijn dan voor je prosecco. Goeie prosecco trouwens.

- Robert Vuisje was een stuk groter dan ik had verwacht. Mocht zijn volgende boek niet zo’n geweldig succes worden kan hij altijd nog gaan rugby’en: de man heeft geen nek. En een bijzonder charmante vrouw trouwens.

- Hanna Bervoets in een schattig roze jurkje, ging zich plots heel anders gedragen in haar gesprek met mij toen Renske de Greef erbij kwam staan. Verwaand. Elitair. Dat hoeft niet, lieverd. Misschien was het het tijdstip van de avond (half vierderig) misschien was ze onzeker. Ze heeft natuurlijk ook pas één boek en een columnpje. Hoe dan ook: een beetje hartelijkheid/beleefdheid jegens de minder Bekende Nederlanders in uw directe omgeving zou u niet misstaan. En nee, ik vroeg niet om haar handtekening. Zij ook niet om die van mij trouwens. Karma is a bitch. (update 12-03-10: zie de comments voor een bijschaving!)

- Ik zag zo nu en dan een spijkerbroek, een zwart overhemd  of een meneer in tenue de ville (chique woord voor pak). Als het aan mij ligt, strenger deurbeleid. Ik leen verdikkeme toch  niet voor niets mijn buurjongens smoking inclusief hip tailor made smokingoverhemd-met-roze-olifantjes?

- “Opgroeien in de letteren” als thema en dan als beginnend schrijver met een speen rondlopen leek me leuk en geen  hogere wiskunde bovenal. Misschien was het de eerdergenoemde prosecco die begrip belemmerde maar ik moest mijn fopspeen regelmatig  uitleggen.

- Nico Dijkshoorn had een erg mooie smoking aan. Hij glimlachte gedistingeerd.

- Jean-Marc van Tol, meester van de getekende FokSuk grap, is a fly bird. Sterker nog, hij is imho (in my humble opinion, voor de niet-twitteraars onder u) één van de coolste tekenaars die Nederland rijk is. Ook op de borrel/dansvloer.

- Dames met droge handen heb ik kunnen helpen met mijn tube Zwitsal babylotion. Schunnige grappen vielen mij ten deel.

-Hoewel ik uit haar column over “cavia’s en haar heus-niet-treurige gebrek van een vriendje” begreep dat ze wel een goeie smeerbeurt kon gebruiken, heb ik Hanna Bervoets overigens maar niet gezwitsalt. Gek hè?

- De CPNB heeft geen twitteraccount, maar wel oplettende twitter-dames. Na deze tweet wisten ze me gewoon te vinden – en wel in de paniekerige drukte bij de muntjesverkoop.

- Mijn date heb ik van de Schouwburg entree naar onze fietsen getild. Dat was een slordige vijftig meter. Haar voeten trokken haar schoenen (zwart, hoge hak, gouden palletjes) namelijk niet meer. Mijn heupblessure is klaarblijkelijk volledig hersteld.

- Het boekenbal was voor mij als beginnend schrijver, door dit hele verhaal, en dit soort bijpassende stukjes, meer werk dan dat het bal vorig jaar was. Die redacteurs- of uitgeversmensen aan hun vestje trekken c.q. door hun aan mijn vestje getrokken te worden: je bent je veel meer bewust van jezelf op zo’n avond. Dat moet ik afleren. Ik moet gewoon mijn billen schudden op de dansvloer alsof het 1999 is. Mag ik er volgend jaar weer bij zijn, dan is dat het plan.

- Niet gerelateerd, wel echt waar: Arthur Japin sportte afgelopen zondag in dezelfde sportschool als ik. Helaas heb ik zijn rijzige gestalte niet mogen ontwaren tussen de culturele notabelen van de stad die Amsterdam heet.

- Remco Campert leeft gelukkig nog steeds. Mooi om die man in het echt te zien.

- Marc-Marie Huijbregts kan mensen zeer vriendelijk groeten. Charmant.

- Harry Mulisch had een ander overhemd aan dan vorig jaar.

Je vingers aflikken na spareribs, na seks, na ijsjes, na [...]]]> Ga in godsnaam een kopje koffie zetten. De strijk doen. De plantjes water geven. Doe iets lulligs dat je toch moest doen nadat je het volgende nummer hebt aangeklikt. Want verdikkeme, dit is niet “om” je vingers bij af te likken. Hiernaar luisteren is je vingers aflikken.

Je vingers aflikken na spareribs, na seks, na ijsjes, na het morsen van de cocktail, de champagne.

“She’s so… suicide Jesus/ what happened to the revolution?”

BRMC, de Black Rebel Motorcycle Club, misschien wel de lekkerste quasi-underground-smerige-rock band van het afgelopen decennium. Als de Goden het me konden helpen verzoeken, zouden ze het doen. Ik verzoek je nu, lezer,  luister alsjeblieft dit nummer uit,  en geef dan in het bijzonder aandacht aan de break vanaf 2’18”.

Een grote pul doodgeslagen bier, leren laarzen, stro op de vloer, de versterker doordraaien naar elf,  scheuren met je papieren servetjes, de deuren van de metro opentrekken, de hitte van de lampen, die lekkere zwartharige chick voor de rand van het podium, de blauwe smarties backstage,

“Uh somebody, Uh Somebody”      

je bestelt nog eens vijf tequila, voor jezelf en je vier beste nieuwe vrienden.

Na het optreden komen de strippers de bar op.

Welkom in Tuscon, Arizona. Welkom op deze vrijdag.

hier de oorspronkelijke clip.

. .

Omdat die sluikbehaarde chagrijnen uit Manchester eindelijk weer eens een album hebben met minimaal 5 knallers van rocknummers.

Omdat op 1’49” ik de meezing neiging niet kan onderdrukken:

I got my feet on the street but I can’t stop flyin’, My head is [...]]]> Omdat het kan! Omdat ik verdikkeme hier een digitaaldeelhoekje heb, and I’m not afraid to use it…

.
.

Omdat die sluikbehaarde chagrijnen uit Manchester eindelijk weer eens een album hebben met minimaal 5 knallers van rocknummers.

Omdat op 1’49” ik de meezing neiging niet kan onderdrukken:

I got my feet on the street but I can’t stop flyin’,
My head is in the clouds but at least I’m tryin’,
I’m out of control but I’m tied up tight,
Come in, come out tonight..

Omdat als je hier naar luistert, je zin krijgt om op te treden. Op alle mogelijke manieren.

Omdat er op 2’54″ een knaller van een drumbreak begint.

Omdat de clip lekker pseudo-poshy-sixties is.

He lekker. Ze zijn er weer. En hier te downloaden.

Over een uur sta ik in de schouwburg om de NPS Kortjes te bekijken. Dit is zo’n moment waar ik toch even ga bedanken. Judith Hees, hoofd ontwikkeling bij Egmond Eyeworks, was namelijk zo vriendelijk om me even uit te nodigen voor [...]]]> Gister lag ik om vier uur in mijn mandje. Dankzij Bitter & Lemon zonder katerrrr…

Over een uur sta ik in de schouwburg om de NPS Kortjes te bekijken. Dit is zo’n moment waar ik toch even ga bedanken. Judith Hees, hoofd ontwikkeling bij Egmond Eyeworks, was namelijk zo vriendelijk om me even uit te nodigen voor de premiere dit jaar. Eind vorig jaar zijn we samen bezig geweest om mijn script  “Wissel” te verbeteren. “Wissel” is vervolgens door Eyeworks ingediend voor de Kortjes maar helaas niet uitgekozen.

Hartstikke leuk dat ze even aan me denkt. Ben benieuwd hoe ze eruit zien!

Daarna weer borrelen, dan een film, dan weer borrelen en dan de uitreiking van de Shocking Shorts award. Zenuwen zijn dankzij wat gesprekken met andere genomineerden getemperd. Fuck, it. Lekker borrelen, nieuwe mensen ontmoeten, klaar. 

Ik ga het dus weer even kort houden, dit blog ding. Maar ja, ijdelheid is me niet vreemd. Vandaar deel ik even de drie kranten waar ik gisteren in stond gescnd heb.

.

Komen ze! (Op Adam Downloads staan meer artikeltjes over Adam)

Zoals je gewend bent van vollmer.nl, zo af en toe een recensie.  30 woorden over waarom “Lars and the real girl” de moeite van het bekijken waard is.

.

.

Na de komst van invalide, silicone dame ontdooit een verlegen hart van koud goud dankzij de hulp van sprookjesachtig begripvol dorp.  Hartverwarmend charmant, oprecht [...]]]> Aaah, lekker lief. Zo’n Real Doll.

Zoals je gewend bent van vollmer.nl, zo af en toe een recensie.  30 woorden over waarom “Lars and the real girl” de moeite van het bekijken waard is.

.

.

Na de komst van invalide, silicone dame ontdooit een verlegen hart van koud goud dankzij de hulp van sprookjesachtig begripvol dorp.  Hartverwarmend charmant, oprecht naief en tranentrekkend mooi geacteerd.

WALL-E

Thematisch voor volwassenen oogopenend, audiovisueel overdonderend mooi op 35 mm, dappere, onconventionele storybeats, hartverwarmend maar nooit zoetsappig. Inventieve, pure verwennerij. Veel referenties en scherpe terugkoppelingen naar bekende [...]]]> Omdat anderen veel beter zijn in recensies schrijven en er meer tijd voor nemen, wederom in slechts 30 woorden een filmadvies: waarom Wall-E 6,50 euro en je biosbezoek waard is:

WALL-E

Thematisch voor volwassenen oogopenend, audiovisueel overdonderend mooi op 35 mm, dappere, onconventionele storybeats, hartverwarmend maar nooit zoetsappig. Inventieve, pure verwennerij. Veel referenties en scherpe terugkoppelingen naar bekende sci-fi films.

.

Zo’n ruime week na de nominatie en selectie zal ik even samenvatten hoe het met Adam gaat.

.

Het is heel gemakkelijk om zo na een selectie op je lauweren te gaan rusten. Gelukkig zijn [...]]]> .Want gister ben ik 25 geworden. Een klein katertje snort gelukzalig in mijn hoofd. Het was een mooie laatste dag van mijn eerste kwart.

.

Zo’n ruime week na de nominatie en selectie zal ik even samenvatten hoe het met Adam gaat.

.

Het is heel gemakkelijk om zo na een selectie op je lauweren te gaan rusten. Gelukkig zijn er dan kritische vrienden die eerlijk zijn in wat ze ervan vinden. Die vindt dit maar zus, die vind dat maar zozo. De positieve verhalen worden dan even goed gebalanceerd, zeg maar.

Je hoort weleens filmmakers zeggen dat ze een film maken voor zichzelf. “Ik ben mijn eigen publiek,” zei een regisseur me een paar maanden terug letterlijk, “en als ik het goed vind, is het goed.”

.

Dat lijkt me gevaarlijk. Je maakt een film voor een publiek. Maar ja: je kunt ook niet iedereen tevreden stellen. De Grootste gemene deler najagen: ook geen goed uitgangspunt.

.

Hoe dat bij mij zit?

.

De film was af, ik was blij. Tevreden.

.

Maar toen werd de film geselecteerd en genomineerd. Man, ik stond te springen! Te juichen, ik ging champagne drinken! “Being on cloud number nine”, zo heet dat in Amerika. Het is allemaal plussen en minnen dus

.

.

De film heb ik sindsdien naar Leuven, San Sebastian en iemand van het AFFF gestuurd. Filmfestivals dus. De film is verder ook aangemeld bij withoutabox en shortfilmdepot.

.

Dan heb je natuurlijk nog de premiere, waarschijnlijk donderdag de 25e september. Los van de cast en crew, allemaal andere mensen uitnodigen. Consumptiebonnen regelen, de poster laten drukken, een dvd voor iedereen, dat soort dingen.

.

Ik ben ook begonnen aan de afrekening. Die moet ik maken om de subsidie ook daadwerkelijk te ontvangen van de gemeente Utrech. Best een hoop werk!

.

Even terug naar de Shocking Shorts. Het is een beetje het gouden kaartje van Sjakie en zijn chocofabriek ding. Echt naar Hollywood!! Op uitnodiging.

.

Onze kansen? Als het “alleen maar” studenten zijn die films hebben ingestuurd, maken we met Adam een goeie kans. Denk ik.

.

Maar er hoeft maar 1 goochem te zijn die een reclamebureau heeft gecharterd en met geld, middelen of anderszins groter uitpakkend Adam wegblaast. Dan zijn we de Sjaak niet. Dan zit hij of zij straks te chillen met d’n billen bij het Roosevelt of the Standard.

Maar we gaan het zien! Ik weet al wel wat ik ga doen als we niet winnen. Eerst even kniezen. Dan RedLightLove rondsturen, verbeteren, pitchen. Dan project Shakespeare doen en dan weer wat anders leuks.

E.

Maar Hollywood man. Stel je voor! Buikkriebeldingen!!

.

Buiten miezert het mist, het is immers twee augustus in Nederland. Je hebt de tweede helft van Southland Tales uitgezeten. Je begreep het niet, je wist niet wat je zag:  de  nieuwe David Lynch of een bol filmische spaghetti.

.

Je sleept je tijdens de credits naar de [...]]]> Je voelt je zo brak dat je oogjes knijpen, tranen zelfs.

.

Buiten miezert het mist, het is immers twee augustus in Nederland. Je hebt de tweede helft van Southland Tales uitgezeten. Je begreep het niet, je wist niet wat je zag:  de  nieuwe David Lynch of een bol filmische spaghetti.

.

Je sleept je tijdens de credits naar de boodschappenwinkel, een extra trui aan voor die miezer. Ipod in, en dan gebeurt het.

.

.

.

Nee, wacht wacht! luister er even doorheen! ik weet hoe stemmig het begint. Maar zie het niet  als sombere depressie dingen. Tuurlijk, die clip is heel krachtig, stoer eenvoudig, onderstrepend en vooral somber, maar probeer het eens los te zien van de beelden. Hoe pijnlijk, hoe mooi, Nick Drake en heath Ledger in deelfde music video.

Gewoon het nummer luisteren:

.

Het is een soepele Grolsch reclame, beugels,  dansende ballerina’s op een parkeerdak.

.

Het is met de moeder van je pasgeboren kind het laatste restje rode wijn drinken en de afwas laten staan tot morgen.

.

Het is ook: brak van de cocktails door een miezerregen lopen. Je oud papier en lege flessen wegbrengen.

.

Voor het record: ik luisterde naar dit nummer, veel minder somber dan de bovenstaande. Maar de strekking blijft hetzelfde!

.

Het is waarlijk een genot om toevallig een nummer te luisteren dat exact de sfeer uitademt van het moment waar je je in bevindt.

.

Ik heb glimlachend boodschappen gedaan. Zo’n strofe als:

Old black mountain
Mean as they can be
Old black mountain
Mean as they can be
They use ground butter
Just to sweeten the tea

.

Ik hoorde “gun powder” ipv “ground butter”. Da’s pas een bitse bedoening daar op de black mountain, dacht ik nog. Maar wat sche(r)tst mijn verbazing toen ik dit ging schrijven?

Op Black mountain gebruiken ze helemaal geen gun powder om de thee te zoeten. Ground butter?

.

Wat is in godsnaam “ground butter”?

het gaat hier om de veels te vroeg gestorven Britse singer songwriter Nick Drake. Zijn muziek is voor mij miezerregen, rottende bladeren, frisse zon, jagen op rozen.