schrijver « Vollmer.nl

Sid schrijft: fragmentje van het boekje!

Eerdere titel: “Voor de lieve vrede’. geschrapt. Te pompeus, te generiek en weinig specifiek. Nieuw titelidee: TomTom en de Fakkels – gaan op avontuur! Ander titelidee: Stikken in een sitcom.

Ben nu op het einde van hoofdstuk vier, waarin de band voor het eerst in de repetitieruimte blowt. Dit is ongeveer wat het nu is:

‘Hoezo daten. Wat nou ‘daten’,’ zeg ik. ‘Met wie dan?’ Ik kijk Roel aan, Willem aan, één voor één kijken ze weg. ‘Hallo?’ Iemand!?’

‘Ik zag je moeder met een man in De Hoek zitten.’

‘De Hoek? Daar gooien ze pindaschillen op de vloer.’ READ MORE…

Kort verhaal, oude versie: Zwerfkei

Derde versie, nieuwste versie Hier

Zwerfkei.

Altijd begin ik. Meestal ergens langs de rand. Het midden was voor later. Hij speelt met wit, ik speel met zwart- andersom zou verkeerd zijn. Kruispunt na kruispunt verstoppen we. We spelen zolang de zon schijnt. Het enige waar we voor stoppen is de thee. Het zetten van thee, het drinken van thee, het reinigen van de bekers.

“Vanochtend.”

Takjes zwellen op, buigen, kronkelen. Ik leg het roerstokje naast mijn knie. De takjes vallen stil.

“Yukisan?”

A smile on his face.

derde versie.

There once was a boy who could do just about anything. Arms stretched forward, he could fly where he wanted, turn invisible and watch girls shower naked, win big in a casino and drive a race car afterwards. He could go to a movie premiere and have photographers beg for his attention. His name was Tom.

7 bladzijdes schrijven, 2 Uitgevers krijgen.

Alsof een dokter met zwarte tanden iets naars bij je doet met een ribspreader. Een schisma klinkt gewoon naar. En een schisma tussen een zoon en moeder is waar mijn eerste roman over zal gaan.

De afgelopen twee weken was het madhouse hier bij vollmer.nl. Via via kregen twee uitgeverijen mijn korte verhaal onder ogen. Beide uitgeverijen hebben me binnen een week een contract aangeboden om dat verhaal tot mijn debuutroman uit te werken en dat dan bij hun te laten uitgeven.

De agent.

Op een borrel sprak een zekere JR me aan. JR is een agent. Dat is iemand die in Nederland filmland vulpentillers aan filmproducenten voorstelt en andersom. Geheel belangeloos is het niet; voor iedere deal rekent ze tien procent. In LA de gewoonste zaak van de wereld, essentieel zelfs, maar hier wat minder in schwung, zo’n agent. Des te sexier natuurlijk, dat deze mevrouw mij daarna mailde en me wilde vertegenwoordigen. Het werd een grote deceptie…