Mitchell heeft me met zijn boeken meer  weten te vermaken en te raken en doen verwonderen dan willekeurig welke andere auteur. Geen straf dus, om zo iemand even op te hemelen.

Mitchell is één van de vijf genomineerde auteurs. Ik hoop dat hij wint. Hieronder staat het verhaal dat ik straks zal uitspreken.

David Mitchell deed een signeersessie in een Utrechtse boekhandel. De rij was lang. Na een vrouw die gulzig al zijn boeken in één keer liet signeren was ik aan de beurt. Hij vroeg me naar mijn naam en tekende vervaarlijke, springerige krullen op de daartoe bestemde bladzijde.

‘Thank… thank you for your writing,’ zei ik terwijl hij bezig was, ‘I enjoy it immensely.’

Hij stopte met schrijven. ‘Thank you, that’s… that’s really nice to hear! Are you a writer yourself?’

‘I… I try to be,’ stamelde ik.

‘That’s wonderful,’ zei hij.

Hij veranderde iets aan zijn opdracht en gaf me mijn boek terug.

We glimlachten naar elkaar. We knikten even.

Buiten opende ik mijn editie van “Thousand Autumns”. De zon scheen op zijn opdracht.

‘Sidney, wishing you good luck. David Mitchell, another writer.’

De laatste tijd heb ik veelvuldig aan dat moment teruggedacht. Zijn bescheidenheid naar mij, another writer is nóg bijzonderder als je je realiseert met voor twee schrijvers we hier te maken hebben.

De persoon die nu voor u staat moet zijn debuut nog publiceren, terwijl de andere schrijver van zijn vijf romans, één ervan longlisted en twee ervan shortlisted kreeg voor de Man Booker Prize, The Guardian First Book Award won, door Granta verkozen werd tot één van de twintig beste jonge, Britse auteurs, twee British Book awards won en onderwerp is van een heuse essay bundel, 229 bladzijden dik, vol analyses door professoren, studenten en collega auteurs.

Typerend overigens, voor deze schrijver, is dat er tegenover zo’n wetenschappelijke serieuze bundel een totaal ander maar minstens even opzienbarend feit te vermelden is: zijn bestseller “Cloud Atlas” wordt momenteel namelijk verfilmd, met in de hoofdrollen Tom Hanks, Susan Sarandon en Halle Berry, door de regisseurs van “The Matrix”.

Dit alles omdat Mitchell Mitchell is, en Mitchell is meer, altijd maar meer, dan willekeurig welke andere schrijver die ik ken. Zijn zinneprikkelende zinnen, zijn ontluisterende gedachtenkronkels. Hoe hij kan kwispelen met de Engelse taal, met woorden waarvan ik de betekenis de afgelopen jaren, eerlijk is eerlijk, af en toe even moest opzoeken.

Hoe hij zinnen maakt die een hartslag hebben, die deinen, uitnodigen, dansen, zoeven, maar bovenal altijd kloppen. Hoe hij scènes kan inpassen binnen andere scénes, anecdotes binnen dialogen, pagina na pagina, zoveel ideeën, achteloos maar nooit gratuit, ideeën waar andere schrijvers misschien wel een hele novelle omheen zouden hangen.

Maar hij niet. Hij heeft genoeg en is alweer door met een ander idee, een nieuwe ingeving, een frisse observatie.

Het oeuvre van David Mitchell zit aan alle kanten ingebed in mijn leven: “Ghostwritten” is standaard mijn kado voor mensen die ik wil aansporen meer te lezen. “Number9dream” pak ik wel eens uit de kast als er iemand komt eten.

Ik schuif het dan over tafel, ergens tijdens het dessert, en open het op bijvoorbeeld de eerste bladzijde. “A galaxy of cream unribbons in my coffee cup and the background chatter pulls into focus.” Het is een zin die zó heerlijk is, waarin zoveel gebeurt en waarin zo’n treffend beeld zit, dat ik sindsdien bij melk in koffie altijd hele melkwegstelsels zie oplossen. Door één zin, zomaar ergens in een alinea.

Terloops.

Mitchell heeft duizenden van dat soort zinnen geschreven, zinnen die hij achterlaat als kruimels terwijl hij door een voor ons onbekend woud wandelt. Kruimels. Maar als je die kruimels van dichtbij gaat bekijken blijken het handgemaakte friandises te zijn: rijkelijk gevulde bonbons, fijn, teer.

Je bekijkt ze.

Ruikt, duwt… Proeft.

Het zijn smaaksensaties die je daarvoor niet kón kennen maar die je, daar kom je plots en niet zonder enig verdriet achter, altijd gemist hebt.

“Cloud Atlas”, dan. Ik was op dreef op een schoener op de Indische Oceaan, en hij brak midden in een zin het verhaal af. Hij liet me daar dobberen!? Ik dacht eerst dat ik een verkeerd gelijmde editie had gekocht, godsamme, ik zat er juist zo in! Toch maar doorgelezen, niet doorlezen zou zonde zijn van mijn geld. Voorbij de helft vielen de onderbrekingen op hun plaats.

David Mitchell kwam me gewoon weer ophalen, uit de heel verre toekomst, uit de verre toekomst, uit een gekkenhuis, niets aan de hand, van Three Miles Island, uit Brugge en tenslotte van diezelfde schoener op de Indische oceaan, waarna we samen verder wandelden. Hij deed daar iets dat voorheen nog niet vertoond was, iets dat nergens op sloeg maar klopte als een bus.

Bovendien eindigde hij dat boek met zo’n tedere, eerlijke observatie dat ik het verplichte kost zou willen maken voor alle cynici die twijfelen aan de kracht van tederheid.

En toen kwam “Black Swan Green”, ik verslond het maar was een beetje boos op hem. Waar was het vuurwerk, de mooie gekte van zijn vorige romans? Geen postmodern gefriemel? Geen sprongen in tijd, plaats of ruimte!? David Mitchell keek door een mooie kristal naar zijn verleden, natuurlijk,  maar hij bleef keurig met beide benen op de grond. Helaas.

“Thousand Autumns…”, ligt voor me, nu. En hij is hier weer zoals we hem hebben leren kennen in zijn andere boeken.

Ik ben dit boek gaan lezen zoals ik vroeger thuis chips at toen ik die nog kreeg verstrekt door mijn moeder. Zij deed ze dan in een klein glazen bakje: ééntje snoepte ik er, om de paar minuten. Dan deed ik langer met zo’n bakje. Van dit boek las ik maar een paar bladzijden per dag, soms maar een paar bladzijden in een week. Ik heb door die rantsoenering maanden met Jacob en Orito kunnen meeleven.

Hu onmiskenbaar romantische verhaal wist Mitchell te larderen met meer informatie dan ik wist dat ik miste over onze vaderlandse geschiedenis. Hij deed dit op een manier die ik niet snel door Nederlanders geëvenaard zie worden: ten eerste vraag ik me af of uit onze Nederlandse klei een schrijver getrokken kan worden zo virtuoos als Mitchell. Ten tweede vraag ik me af of Nederlandse schrijvers de afstand hebben om zó scherp en tegelijkertijd vergevingsgezind naar onze geschiedenis te kunnen kijken.

Want wat waren onze voorouders op Dejima een stelletje botte, corrupte cowboys! En wat een mysterie lag er daar in Japan op ze te wachten, slechts een brug van ze verwijderd, maar, omwille van de florijnen, door allen behalve Jacob veronachtzaamd. Hoe dapper was hij, hoe walgelijk Enomoto en zijn kloosterorde, hoe mysterieus Orito. Ik benijd allen hier in de zaal die dit boek nog niet hebben gelezen.

Deze pittige roman heeft verschillende prijzen en nominaties mogen ontvangen. Geweldig, natuurlijk, maar deze roman verdient nog veel meer prijzen. Waarom? Om alles wat ik hierboven schreef. Omdat hij in dit boek dus weer als vanouds los gaat, zweeft, fictie en non-fictie vermengt tot een nieuwe kleur. Omdat het de Europese Literatuurprijs allure geeft zo’n zwaargewicht te bekronen. Omdat Mitchell door velen als genie wordt bestempeld.

Bovendien: wie weet hoe lang we nu weer moeten wachten op een volgende roman van Mitchell! Laten we hem dus aanmoedigen. Laat deze eerste Europese Literatuurprijs een beleefde klop op zijn voordeur zijn: meneer Mitchell, wilt u alstublieft wel een beetje doorschrijven?

Een woord aan de heren vertalers, dan. “Thousand Autumns…” moet een geweldige kluif voor u zijn geweest: zijn Engels is moeilijk eenvoudig te noemen, zeker in deze roman. Gelukkig is het net als de rest van zijn oeuvre ontluisterend rijk, bijvoorbeeld over het leven binnen de V.O.C, is het krankzinnig mooi over een tragische, onmogelijke liefde en zit het tsjokvol tintelende gedachten over, ik noem maar wat, onbezongen heldendom, rancune of de waarde van compassie.

Ik benijd u tweeën heren vertalers dat u zijn verhaal heeft mogen ontrafelen en opnieuw heeft mogen vlechten in onze moerstaal. U heeft meesterlijk werk geleverd.

Dames en heren, dit was bijna alles dat ik had te zeggen. Er is nog één laatste, veel belangrijker reden dan al het voorgaande om deze prijs aan hem uit te reiken.

Er zijn in Nederland lezers nog onbekend met deze ontroerende, bescheiden, briljante, fantasierijke schrijver. Door deze prijs zullen sommigen van die lezers zijn naam ergens zien staan.

Sommigen van hen zullen zich zijn naam herinneren de eerstvolgende keer in een boekwinkel, sommigen van hen zullen zijn boek oppakken, de bladzijden ruiken, het thuis openslaan, met Mitchell meewandelen, zijn bonbons rapen, ontroerd raken, verder gaan, verbaasd worden, verder gaan, steeds verder, totdat niet sommigen van hen maar allemaal, stuk voor stuk, misschien wel tijdens een dessert, dronken van goedkope Chardonnay of dure Limoncello, hun disgenoten zullen vragen: “Hey, ken je de boeken van David Mitchell al?”

Dank u wel.

.

BAM!

Toen hij de titel hoorde opperde één van mij  neven dat er misschien “een naakte vrouw zo warme chocola over zichzelf zou uitgieten, op de omslag?”

Goeie suggestie, neef. Maar nee. Ontworpen door main man Robert Adriaansen, Loudmouth, wordt dit bovenstaande juweeltje de omslag van mijn boek. Zonder naakte borsten dus.

Wat zien we?

Een geweldig ontwerp .

Nee, verder.

Ah. Er zitten, los van het citaat en de titel, zeven grafische referenties naar het verhaal in. Die verwijzingen ga ik nog niet weggeven. Hoewel… eentje dan. Onder de blauwe cirkel: twee plectrums.

Ook kan ik alvast vertellen dat het boek driedimensionale ribbels krijgt.

(“let’s look over here!” [walks] “ribbed. for her pleasure. ieuw…”)

De ribbels worden door een vlijtige Vietnamees aangebracht met een één-harig ribbelkwastje,  rondom de blauwe cirkel, zodat het hele boek de associatie met een LP oproept.

Grappig. Maar hoe komt zo’n omslagontwerp tot stand?

De uitgever nodigt een vormgever uit aan de hand van zijn eerder gemaakte werk. Als het klikt tussen hen krijgt hij een briefing. Daar wordt verteld waar het boek over gaat, wat de doelgroep van het boek is, enz. waarna hij gaat schetsen.

Vervolgens ontstaat er een digitaal overleg dat een beetje lijkt op biljarten: drie partijen (de uitgeverij, vormgever, schrijver) kaatsen ideeën en schetsen heen en weer binnen de gestelde beperkingen (tijd, budget, grafische mogelijkheden) waarna er een definitief ontwerp komt.

In mijn geval vroeg de vormgever, Loudmouth Robert Adriaansen dus, me een keertje langs te komen.

Met gin en pinda’s (London’s Dry Gin en Katjang Pedis, since you’re asking) zijn we een avondje gaan tweaken.

De laatste vondsten kregen een plekje, er sneuvelde een darling of twee, we dronken onze glazen leeg en spuwden pinda’s over zijn trackpad.

En dan heb je een omslag.

Omslag? Dat heet toch een kaft?

Nee. Word on the street is: een boek heeft een boekomslag, geen kaft.

En nu?

Nu is het afwachten hoe de omslag valt.

De eerste partij die overtuigd moet worden zijn boekhandelaren en inkopers van ketens. Dat is niet makkelijk.

Zij krijgen van alle uitgeverijen namelijk aanbiedingsfolders opgestuurd barstensvol hilarische, ontroerende, bloedstollende boeken.

Die handelaren kopen dan enkele tientallen boeken in. Misschien zelfs maar een paar stuks.

Voor hun is mijn boek namelijk een moeilijke beslissing.

Want wie is die Sidney Vollmer, Godmiljaar? Wat een rare naam! Bovendien: die vent heeft nog niets gepubliceerd in Hollands Maandblad, Passionate, De tirade, of De Revisor!?

Daar valt niets tegen in te brengen. Hoewel, beste inkopers:

1. Judge a book by its cover.

Dat juweeltje van een omslag! Dat kán toch niet anders dan een geweldig boek omhelzen?

2. Het geweldige digitale magazine De Optimist.

De Optimist is een ontzettend fris ding. Het is misschien (nog) geen Revisor. Maar daar heb ik tot mijn grote blijdschap wél ooit een verhaal gepubliceerd.

Check. Wanneer komt dat kreng uit?

Deo volente, Inshallah, eind september. In de betere boekwinkel. Mijn boek. Kopen mag. Bladeren ook. Wel weer netjes terugleggen, cheap bastard.

Afsluitend nog wat essential viewing.

Na ”Ribbed. For her pleasure. Ieuwww…” mag dit niet ontbreken:

ps. Te weinig paars in de omslag? Meer blote borsten? Laat hieronder iets achter!  Comments zijn de chite.

Lachen schijnt ziekelijk gezond te zijn. Het ont-stresst, verlaagt je bloeddruk en smoort chagrijnige ziektekiemen de pan in. Bovendien helpt veel lachen je status verhogen in een groep: “kijk hem eens lekker ontspannen zijn,” denken ze dan. En hun status verhogen is wat mijn collega’s hier op de redactie doen. Ten koste van ondergetekende.

Tijdens de lunch kreeg ik de pot mayonaise bijvoorbeeld niet open. En opstaan lukt me alleen door zittend mijn zwaartepunt voorbij mijn knieën te zwiepen en mijn dijbenen snel aan te spannen. Dan schuifel ik naar de theekan  als een bejaarde met een ons white widow achter zijn kiezen.

Na mijn eerste afdaling in het bijna-Belgische Landgraaf waarbij ik om de drie meter op de grond kletterde, ging ik bij iedere volgende afdaling als een tierelier. Ik “voelde” het bord en wist wat ik moest doen om te sturen. Dat wat vroeger met skateboarden niet kon – mijn bord buiten de rollende trajecten van mijn wieltjes bewegen – en alles dat me met surfen nauwelijks lukt – blijven staan – is bij snowboarden een eitje. Ik slingerde flierefluitend tussen omgevallen gevalletjes ongeluk en kwam telkens juichend beneden. Natuurlijk viel ik wel eens. Maar meestentijds was ik Messi op een plank.

En het was zo inspirerend. Gezeten op een scheve bil in de stoeltjeslift constateerde ik dat een piste, hoe opgespoten ook, net een savanne was.

Kijk daar: twee dartelende zwieberhertjes, hun stokken en latten alle kanten op! Aah, een bejaard hangbuikzwijn met vrouwtje! En die cheetah, onverstoorbaar voorbijschietend! Och, kijk die paradijsvogel eens rondstappen in haar glimmende pak, met bijpassende bril en hippe muts.

Wanneer iemand hard viel zag ik bovendien alle voorbijglijdende diersoorten bezorgd terugkijken, geschrokken zelfs, alsof men een leeuw rook in het hoge gras.

Het was waanzinnig.

Maar vandaag kreeg ik dus de rekening gepresenteerd. Mijn nekspieren hebben zich gekruld tot een verstevigende gordeldier-nekbrace, mijn kont is rood als een bavianenreet en alles tussen mijn nek en kont is blauw, stijf en/of verkrampt. Tussen mijn lachende hyena-collega’s zit ik de komende dagen afwisselend mijn wonden te likken en ze in te smeren met tijgerbalsem– en dat is nog best een opgave.

Boeit niet.

Drie keer reden wat deze columnist gaat doen tijdens zijn volgende wintersport, lachend en wel?

Float like a butterfly, sting like a bee.

Boys & Girls! Zij die me kennen weten dat ik mezelf ont-zet-tend goed kleed: bijna altijd heb ik twee dezelfde sokken aan en ik varieer eindeloos met mijn vier paar schoenen.

Geen wonder dus, dat ELLE me vroeg een keer een column voor ze te schrijven.

Die column is nu de hele maand te koop, voor slechts €4,99!  Sterker nog: ze geven er hun héle tijdschrift bij! Gratis! Honderdachtendertig pagina’s vol mooie artikelen, mensen, spullen, en wat we dit voorjaar allemaal gaan dragen!

Column. Seks. Pagina 69, nota bene. What’s not to like?

Hierboven de scan (opklikken = groot) en hier de beter leesbare volledige tekst.

Ik ben te vroeg.

Ik ga zitten in de schoolkantine. Het is er precies als mijn kantine vroeger, behalve dat er hier groene teiltjes op de tafels staan: de vuilnisbakken tegen de muren staan natuurlijk veel te ver weg voor de jeugd van tegenwoordig.

Aan de tafels om me heen zitten hier en daar wat leerlingen. Het zijn middelbare scholieren, zeker. Maar tering, wat zijn ze klein.

Ik pak mijn laptop, zoek naar mijn aantekeningen. Vijf extra minuten om me voor te bereiden op mijn werkafspraak.

Maar ik word afgeleid.

Een meisje van twaalf loopt langs. Ze heeft een veels te koud hemdje aan en een grote rugtas op haar rug, zo’n donkerblauwe container. Haar schouders hangen. Ze zwaait naar me, haar hand houdt ze ter hoogte van haar broekriem. Niet hoger, zeker niet hoger. Bedeesd. Dan  loopt ze weer verder, linksaf rond de receptie.

Ik kijk terug naar de aantekeningen op mijn laptop.

Enkele minuten later is ze daar weer, precies op dezelfde plek. Ze heeft een rondje gelopen. Weer zwaait ze, heel voorzichtig.

‘Hey, zag ik je net ook niet?’

‘Ja,’ zucht ze, ‘er is niet echt plek om te zitten.’

De tafel waar ik aan zit heeft negen stoelen. Ik hou er één bezet. Aan de andere tafels zie ik meer lege stoelen dan gevulde stoelen. Maar ik begrijp dondersgoed wat ze bedoelt.

‘Anders moet je alleen gaan zitten, enzo?’

Ze knikt.

Ik vraag haar of ze wel een jas bij zich heeft – ja, tuurlijk– en of haar lessen van vanochtend leuk waren.

‘Ik had de eerste twee uur vrij, meneer Grossen was ziek.’

‘Wat geeft hij?’

Links en rechts kijken sommige kinderen onze kant op.

‘Aardrijkskunde en geschiedenis.’

‘Je mag ook hier komen zitten, als je wil?’ Ik vermoed dat de tas op haar schouders een kilo of tien weegt. Pakweg een kwart van haar eigen gewicht.

‘Ja, dat is misschien wel fijn,’ zegt ze zachtjes.

Ze gaat op één stoel afstand zitten. We praten over haar les Engels, over de “Stones” die ze moet leren. Ze laat een A4’tje zien vol korte lijstjes. Links staat dan “My email adress is Bartisthebest@yahoo.com” en rechts de vertaling.

Ik realiseer me dat toen ik dit soort rijtjes leerde, internet nog niet bestond. Mijn eerste mailaccount had een inbox van 2 MB. Ik was 14. Ik mailde met mijn vader en twee vrienden. Bewegende gif’s en een filmpje van een oma die een baby de lucht in schopte.

Er komen een paar meisjes en een jongen bij ons staan.

‘Hey Marissa, hoe is het?’ vraagt eentje.

‘Goed,’ zegt ze.

Stilte.

‘Oké. Wij gaan weer,’ zegt het eerste meisje.

‘Oké, doei,’ zegt Marissa.

Ik vertel wat ik kom doen, over de film die we gaan maken.

‘Leuk.’

Ik knik.

Stilte.

‘Het is wel lekker om even niet te lopen,’ zegt ze, ‘ik had toch wel moeie voeten, en–.’

‘Meneer Vollmer?’

Ik sta langzaam op, zeg Marissa gedag. Ze vouwt haar stencil met stones weer op en duwt het in haar tas.

Ik loop mee met mijn afspraak. Kijk achterom.

Het groepje vriendinnen loopt terug naar Marissa.

Voor zover ik weet, heb ik nog geen kinderen. Mijn opa’s en oma’s zijn al lang en breed dood en aangezien ik niet met kinderen noch bejaarden werk spendeer ik minstens 85% van mijn tijd met mensen tussen de 20 en 45.

Maar alle activiteit die ik zojuist om me heen zag! Het stiekeme gelach onder die groep stekeltjes, het lome gesjok van dat mascarameisje achter haar corvee-bezem, het nieuwsgierige gegiebel v an Marissa’s klasgenootjes, de conciërge die onverbiddelijk de buitendeur bewaakte.

Al die momenten heb ik ooit  meegemaakt. Al die momenten was ik vergeten.

Wat ben ik dankbaar voor mijn werk.

Beste Pascale,

Ik zit nu met mijn billen op een zak ijs in je luie kuipstoel en kijk uit over een grijs-geel Barcelona. Het notitieblokje van je hotel balanceer ik al schrijvend op mijn knie. Je slaapt nog. Zoals je hier nu ligt, je haren uitwaaierend over je hoofdkussen, je naaktheid slechts half onder de deken: griezelig mooi. Puur. Mijn vrienden thuis zullen het nooit geloven, maar ik ben opgepikt in een buitenlands café door een Penelope Cruz look-a-like. Uit Amerika.

“Come Upstairs… You know you want to,” zei je gisteravond bij de lift van je hotel. Ik bleef koel en glimlachte “oké”. Van binnen juichte ik: “Yes! Neuken! Met een goddelijk lekker wijf! Bovendien! in! een! designhotel! in! Barcelona! Na x maanden droogstand!” (dat kruisje juichte ik ook, van binnen, echt waar.)

En toch, eenmaal op je kamer – zwarte gordijnen, zwart behang, paarse lichtstrips langs de plinten, plasmascherm, iPod dock – deed ik niks. Ik schonk wodka in van je minibar en ik keek tv. Meer niet.

Weer nam jij het voortouw.

“Undress me”.

(Is het omdat je een bankier bent? Omdat je vier jaar ouder bent dan ik? Wat een vastberadenheid!)

Ik deed wat je me vroeg. Maar toen je weer je op bed ging liggen, lichtbruin naakt omringd door witte kussens, een schoen die lui aan je linkervoet bungelde, verbraafde ik wederom. Ik vond het meer dan prima om dingen te doen waar bouquetreeksen over worden volgeschreven: je hele lichaam strelen, je hele lichaam duizend-en-één keer zoenen. Meer dan prima dus ook, om geen van de pornografische schmutzigkeit met je te doen die ik in Nederland bijna dagelijks bekijk op internet.

Ik vond je te mooi, Pascale. Het intimideerde me.

Wat een natte zin, hé? Wat een cliché. Ik hoor het een 17-jarige puber zeggen nadat hij prematuur is klaargekomen over de broekriem van zijn eerste vriendinnetje.

En toch is het waar. Ik ben vrouwen zoals jij niet gewend, helaas. Vandaar dat ik het bij het strelen en zoenen hield. Misschien was het wel daardoor dat je me plotseling besprong, vannacht: ik  speelde zolang voor (voorspel, Nederlands taalgrapje, ha ha) dat je gek werd van verlangen. Je kon niet anders. Onbedoeld lukte me daarmee wat ik normaal nooit voor elkaar krijg: een vrouw het voortouw laten nemen.

Ik ben dus niet kwaad op je.

Ondanks de gevolgen.

Je kon er niks aan doen dat onze eenpersoonsbedden uit elkaar schoven. Je kon er niks aan doen dat mijn stuitje op het marmer belandde en ik nu een gekneusde (gebroken?) kont, onderkoelde bilspleet en verschrompelde balzak heb. Misschien had je kunnen stoppen met me berijden toen ik maar bleef kermen van de pijn, dat wel. Maar ik vergeef het je.

Als ik deze brief heb afgeschreven strompel ik richting de primeros auxillios. Alleen. Ik ga mijn kont laten gipsen en vertrek met mijn gebroken staart tussen de benen met de eerste gipsvlucht naar Holland. Het is goed. Seksen ga ik voorlopig ook maar laten. Geen enkele vrouw die me er van af krijgt.  Ongelooflijk: willens en wetens droog staan.

Maar ik neem je niks kwalijk.

Echt niet.

Het blijft bij deze nacht en bij deze Nederlandstalige brief die je toch niet kunt lezen. Het is goed. Vaarwel!

Hoewel…

Misschien, als ik weer hersteld ben, mijn mojo terug heb en wat lessen zelfverdediging heb genomen zal ik je deze brief opnieuw schrijven. Dan stuur ik hem op naar de tijdschriften die je gisteren noemde, de tijdschriften die je iedere maand leest. Dan komen we vanzelf weer met elkaar in contact.

Tot ziens, mooie Pascale.

Liefs,

Sidney.

Nadat de envelop met contract, attent kaartje en extra uitleg van de uitgever mijn brievenbus deed exploderen was het tijd voor champagne. Alweer, ja. Maar maakt u zich geen zorgen, calvinistische lezer, nu is het voorlopig gedaan met de gouden bubbels. Ik heb mijn redacteur de week na ontvangst het hemd van het lijf gevraagd over het schrijftraject, de marketing,  haar redigering, onze planning, de iPhone app, etc. Alles wat door ondergetekende werd gevraagd werd door haar moeiteloos beantwoord.

Het contract heb ik ondertekend en teruggezonden. Mijn kopie ervan ligt nu voor me op tafel. Naast mijn browser venster staat een venster open van scenarioschrijfprogramma Final Draft voor de outline van wat er per hoofdstuk ongeveer moet gebeuren, een kladblok bestand voor de ‘to do’ lijst en een Wordbestand met mijn daadwerkelijke manuscript,  70.038 woorden lang.

De zon schijnt mijn kantoor in alsof het herschrijven niets is. En toch valt het me zwaar.

Mijn redacteur en ik hebben een flink aantal dingen inmiddels heen en weer gekaatst (personages samengevoegd, een stuk vertalen, scenes korter) dus daar ben ik alvast aan begonnen totdat ik eind deze maand haar eerste set opmerkingen krijg te verwerken. Maar veel van mijn manuscript zie ik niet meer scherp; ik heb het te vaak bekeken.

Maar gaat zij dan opdragen wat jij allemaal moet veranderen? En moet jij dat dan gewoon doen!?

Ik heb bij een voetbalvriend de vergelijking met een coach en een voetballer gemaakt. Die samenwerking is mutualistisch: beiden hebben baat bij een zo goed mogelijke wedstrijd.

Uiteindelijk kan ik lekker doen wat ik wil maar ik schiet de bal eerder in de kruising als mijn neus haar kant op staat. Ze heeft immers veel meer kennis, meer overzicht en ziet eerder wanneer de bal gestift moet worden, of ik moet aanzetten, of ik iemand onderuit moet schoppen.  Haar opmerkingen ga ik waarschijnlijk hier verwerken trouwens, de komende winter:

Daarover later meer.

Hier vind je alle blogposts bij elkaar en hier vind je de laatste posts die ik schreef over het schrijven ervan: 1, 2, 3. Dit artikel, van direct na de 1e versie vind je misschien ook leuk en hier is een ongepolijst fragment te vinden.  Ik gaf ook nog een bescheiden schrijftip of twee , ook wanneer je een scenario wilde schrijven. Het eerste dozijn korte reacties op mijn eerste hoofdstuk vind je hier.

Dat bloggen was een mooie afleiding tijden het èchte schrijven, iets dat ik als een fantastische uitdaging heb ervaren.

Zes maanden lang, iedere dag, van tien tot zes, schrijven. Herschrijven. Puzzelen.

En dan, op een dag, zit het in een envelop. Verzonden. Naar een uitgever.

En dan begint het wachten.

Vergelijk het maar met de spanning die je voelde direct na je rijexamen. Je hebt redelijk gereden. Je hebt in ieder geval geen ongelukken veroorzaakt. Maar of je geslaagd bent?

Ni puta idea.

Vorige week dinsdag, na zes lange weken, ging ik eindelijk praten bij de eerste uitgever die ik mijn manuscript had opgestuurd.

HM, de redacteur, vond het “bijna absurd” dat ik het in zo’n kort tijdsbestek  had geschreven. Ze was verder onder de indruk van mijn timing en van de structuur van het manuscript en gaf nog meer enthousiast commentaar.

Ze wilde dat ik daar kwam debuteren.

Lieve blogbezoekers, het is echt waar.

Uitgeverij Podium gaat volgend jaar mijn debuutroman publiceren.

Terug in Utrecht schreeuwde ik het in het oor van de slijter om de hoek. Ik kreeg gratis Moët glazen mee bij mijn fles champagne. De fles heb ik met mijn kantoorgenootjes bijna helemaal leeg gedronken. Bijna, want het laatste restje dronk ik alleen op, op het dak, in de miezerregen.

‘s Nachts ging ik uit en naar de getver. (Wat nou werkweek?)

De ochtend erna kreeg ik een sms’je van HM:

“Volkskrant al gezien? p.2″

En daar stond dit:

“Aanstormend romancier.” Als we elkaar ontmoeten trakteer ik, meneer Giphart.

Of zou de uitgever een rol hebben gespeeld in die plug? Hoe dan ook: super.

(Even een zijspoor op:

Giphart weet dit vast niet meer, maar we hebben elkaar al eens ontmoet. Op 24 November 2000 signeerde hij in Leiden namelijk mijn kopie van “Ik Omhels Je Met Duizend Armen” met de tekst “Hup Sidney!”)

En nu zitten we bij dezelfde uitgever.

Net als Kluun (we twitteren wel eens. Nee, echt), Aaf Brandt Corstius (meest literaire achternaam ooit) Ingmar Heytze (auteur van één van mijn allerliefste lievelingsgedichten) en Joris “het zijn net mensen” Luyendijk.

Het is bizar. Het is spannend. Het is fijn.

En nu?

Over enkele weken krijg ik  van HM de eerste lijst van op- en aanmerkingen.  Dan ga ik to-do lijstjes maken. Taakjes afvinken. Dat kan ik waanzinnig goed, taakjes afvinken.

En ik ga herschrijven.

En nog eens. En nog eens.

Maar ik ben nu vooral ontzettend blij, opgelucht. Trots.

De afgelopen drie dagen heb ik regelmatig staan springen in mijn kamer, zo, langs de koffietafel, richting mijn bed of bureau. En weer terug.

Ik deed dat dan bij voorkeur op één van deze nummers:

Meer hitjes volgen snel, maar voor nu, beste lezer, ga ik afsluiten.

Eén dingetje nog.

Weet je waar ik misschien nog wel het meest dankbaar voor ben?

Het is me niet aan komen waaien. Ik heb hier rammend hard voor gewerkt. Eerlijk is eerlijk: ik heb vaak aan mezelf getwijfeld. Het was een behoorlijke gok. Maar dat mijn harde werk wordt beloond doet me goed.

.

(aangereikt door KVZ, vriend sinds groep 3

Wil je op de hoogte gehouden worden?

Volg me dan op twitter, kom regelmatig langs op mijn blog, of wordt fan van de facebook page van, jawel, mijn eerste boek.

Of doe het allemaal joh. Wat kan jou het schelen.

En nu ga ik een pijp roken in zo’n stoel:

Tips over waar die krengen staan zijn van harte welkom.

Maar tussen de optredens, de hitjes, de snacks, de marketing en het monteren door, kwam ik backstage iets tegen waar mijn mond van open viel. Ik heb even zitten dubben of ik dit wel moest posten.

Maar ik denk dat het belangrijk is, dat het iets toevoegt aan wat Lowlands voor je betekent.

We beginnen op een afstandje. Op de vrachtwagen links stond een man met een mooie blonde snor en hele stevige, rode handschoenen. Hij haalde een pook om, klauterde naar beneden.

Ik vroeg de man naar zijn vrachtwagen. In dat gekke Dedemsvaartse van mensen uit het Oosten vertelde hij dat zijn vrachtwagen ieder half uur ‘liefst’ 36 kuub wegzoog.

Dat is dus 72.000 liter plasjes, drolletjes, papieren lolletjes, fluorslijmsporen, doucheplezier en uitvallende haren. Per uur.

‘s Nachts rijden er zelfs per uur vier trucks af en aan.

De zwarte tank is zo’n twee meter hoog en qua doorsnede groot genoeg om in te beachvolleyballen. (Ik noem maar wat.)

Ik klom samen met de man op de pallets, keek over de rand.

In het midden van de tank borrelt en pruttelt bruin water vrolijk omhoog. De rest van het water in de tank gaat verborgen onder een ingedikte koek, net een crème brûleé.

De stank valt me niet tegen: door die bovenste aangekoekte laag blijft het zuurderige, walmende van 55.000 mensen me bespaard.

Veel vliegjes, dat wel. Maar die ruiken nergens naar. Smaken ook nergens naar, trouwens.

Ik maak wat foto’s.

Ik klim naar beneden, de man met de mooie snor koppelt een slang los zo dik als mijn dijbeen en klimt in zijn vrachtwagen. “Oan’t moarn” zegt hij. Of iets dat er op lijkt. “Houdoe,” misschien. Hij was bijzonder sympathiek maar moeilijk te verstaan.

Nou goed.

Het is niet immer glitter en glamour backstage @ lowlands.

Dat u het weet.