.

BAM!

Toen hij de titel hoorde opperde één van mij  neven dat er misschien “een naakte vrouw zo warme chocola over zichzelf zou uitgieten, op de omslag?”

Goeie suggestie, neef. Maar nee. Ontworpen door main man Robert Adriaansen, Loudmouth, wordt dit bovenstaande juweeltje de omslag van mijn boek. Zonder naakte borsten dus.

Wat zien we?

Een geweldig ontwerp .

Nee, verder.

Ah. Er zitten, los van het citaat en de titel, zeven grafische referenties naar het verhaal in. Die verwijzingen ga ik nog niet weggeven. Hoewel… eentje dan. Onder de blauwe cirkel: twee plectrums.

Ook kan ik alvast vertellen dat het boek driedimensionale ribbels krijgt.

(“let’s look over here!” [walks] “ribbed. for her pleasure. ieuw…”)

De ribbels worden door een vlijtige Vietnamees aangebracht met een één-harig ribbelkwastje,  rondom de blauwe cirkel, zodat het hele boek de associatie met een LP oproept.

Grappig. Maar hoe komt zo’n omslagontwerp tot stand?

De uitgever nodigt een vormgever uit aan de hand van zijn eerder gemaakte werk. Als het klikt tussen hen krijgt hij een briefing. Daar wordt verteld waar het boek over gaat, wat de doelgroep van het boek is, enz. waarna hij gaat schetsen.

Vervolgens ontstaat er een digitaal overleg dat een beetje lijkt op biljarten: drie partijen (de uitgeverij, vormgever, schrijver) kaatsen ideeën en schetsen heen en weer binnen de gestelde beperkingen (tijd, budget, grafische mogelijkheden) waarna er een definitief ontwerp komt.

In mijn geval vroeg de vormgever, Loudmouth Robert Adriaansen dus, me een keertje langs te komen.

Met gin en pinda’s (London’s Dry Gin en Katjang Pedis, since you’re asking) zijn we een avondje gaan tweaken.

De laatste vondsten kregen een plekje, er sneuvelde een darling of twee, we dronken onze glazen leeg en spuwden pinda’s over zijn trackpad.

En dan heb je een omslag.

Omslag? Dat heet toch een kaft?

Nee. Word on the street is: een boek heeft een boekomslag, geen kaft.

En nu?

Nu is het afwachten hoe de omslag valt.

De eerste partij die overtuigd moet worden zijn boekhandelaren en inkopers van ketens. Dat is niet makkelijk.

Zij krijgen van alle uitgeverijen namelijk aanbiedingsfolders opgestuurd barstensvol hilarische, ontroerende, bloedstollende boeken.

Die handelaren kopen dan enkele tientallen boeken in. Misschien zelfs maar een paar stuks.

Voor hun is mijn boek namelijk een moeilijke beslissing.

Want wie is die Sidney Vollmer, Godmiljaar? Wat een rare naam! Bovendien: die vent heeft nog niets gepubliceerd in Hollands Maandblad, Passionate, De tirade, of De Revisor!?

Daar valt niets tegen in te brengen. Hoewel, beste inkopers:

1. Judge a book by its cover.

Dat juweeltje van een omslag! Dat kán toch niet anders dan een geweldig boek omhelzen?

2. Het geweldige digitale magazine De Optimist.

De Optimist is een ontzettend fris ding. Het is misschien (nog) geen Revisor. Maar daar heb ik tot mijn grote blijdschap wél ooit een verhaal gepubliceerd.

Check. Wanneer komt dat kreng uit?

Deo volente, Inshallah, eind september. In de betere boekwinkel. Mijn boek. Kopen mag. Bladeren ook. Wel weer netjes terugleggen, cheap bastard.

Afsluitend nog wat essential viewing.

Na ”Ribbed. For her pleasure. Ieuwww…” mag dit niet ontbreken:

ps. Te weinig paars in de omslag? Meer blote borsten? Laat hieronder iets achter!  Comments zijn de chite.

Sidney Leaks, een column over schmutzige telefoonwinkeltjes en toffe kledingwinkels.

Hieronder de volledige tekst:

Er hangt een lichtgevend “simlock vrijmaken” reclamebord achter het raam. De muren hangen vol muurhaken met plastic verpakkingen. Tot enkele maanden geleden zat hier een kledingwinkel vol soepele shirts en trendy truien, ontworpen door mensen die nog niet waren ingelijfd door de Grote Boze Merken. Supertof dus. Maar de crisis duwde de winkel van de voormalige hellende straat naar het water. Toffe dingen werden vervangen door doffe dingen.

Ik heb in mijn eerste NL30 column beloofd dat ik niet zuur zou schrijven. Zuur is stom, behalve bij Granny Smith appels en limoenen. Toch moet het even. Dit soort winkels vind ik namelijk vreselijk. Natuurlijk, als ik een oplader nodig heb ben ik ze dankbaar. Maar er hangt zo’n schimmig sfeertje omheen. Alsof men emmers geld witwast en zich stuklacht om iedere stumperd die daadwerkelijk een oplader komt kopen. Erger nog: die winkel klopt daar niet. Daar hoort een theewinkeltje, een juwelier, iets puurs, iets échts.

Ik gok dat belwinkels in het centrum maandelijks €6000 vaste lasten hebben. Dat zijn 500 opladers. Kunnen die winkels dat verkopen? Ik besluit als een heuse onderzoeksjournalist op pad te gaan. Ineens zie ik ze overal, gecamoufleerd door hun nietszeggendheid. Op Vredenburg, de Amsterdamse Straatweg, de Willemstraat, Lombok. Ik kijk bij een willekeurige naar binnen. Een bebaarde man in gebreide trui hangt telefoonhoesjes recht. Ik duw de deur open en–

De deur zit op slot. Op dinsdagmiddag. De man haalt nors een sleutelbos uit zijn zak en laat me binnen.

Ik laat mijn telefoon zien. ‘Heeft u screenprotectors?’

‘Sorry, dat merk heb ik niet,’ zegt hij bijna woedend.

Ongelooflijk langs mijn neus weg informeer ik hoe het de handel vergaat. Zo op een dinsdagmiddag de deur dicht houden, dat is toch funest voor zijn winkel?

Tranen wellen op in zijn ogen. ‘Een familielid ligt in het ziekenhuis. Ik moet zo weg.  Vandaar.’

Dit gebeurt Peter “nasale neus” de Vries nou nooit. Wat ben ik een bevooroordeelde eikel. Schuchter wens ik hem sterkte en stommel de deur uit.

Ik denk terug aan die nieuwe belwinkel op de hellende straat richting het water. Ik weet het allemaal ook niet. Misschien is het allemaal wel legaal. Maar voor mijn gevoel hóórt die winkel daar niet. Oh My Tees hoort daar. Over een maand gaan ze door als webshop. Laten we ons scheel kopen. Misschien komen ze terug.

Bloggen over drie bands die he-le-maal niets met elkaar te maken hebben behalve dat ik ze alle drie graag een splinter extra aandacht geef. Vind ik leuk. Het gaat om een Schots bandje, een Nederlands electropop duo en een onemanband, een DJ.

Eerst “the seventeenth century“, een band die ik vorig jaar heb bezocht toen ze in de studio van de Utrechtse Mailmen,  Martijn Groeneveld, enkele nummers opnamen. Ik mocht daar bij zijn van hun manager Matthijs van der Ven, ook bekend van Onder Invloed. En dat was dan weer fijn voor mijn research.

Dit is bijvoorbeeld wat zij maken:

Whisky, Loch Ness, Sean Connery en The Seventeenth Century. Logisch.

17 Maart staan ze in de EKKO, op een Onder Invloed avond en dat is leuk.

Door naar de electropop.

Een dikke maand geleden werd ik gevraagd te pitchen voor de nieuwe videoclip van De Staat. Niet alleen zijn dat bijzonder sympathieke gasten maar het is ook nog eens de de tofste rockband van Nederland.

Dus die pitch maakte ik graag. Maar ik werd niet uitgekozen. Heel jammer. (Voor de nieuwsgierige agen onder u: de thumbnail van deze post was de eerste pagina van die pitch.)

Anyway, electropop duo Routines leverde de vrouwelijke stem in “Sweatshop”. Kelly, om precies te zijn. Ik  kon geen videoclip van Routines vinden op Youtube, maar je kunt haar dus horen in de Sweatshop clip:

Lekker, niet? Wat een nummer. Routines is trouwens ook op Myspace te beluisteren.

Afsluitend een chicago house DJ.

DJ Alex van Zijl is hier op vollmer.nl wel eens eerder voorbij gekomen met een chicago house mix. Nu heeft ie een nieuwe mixxx.

The Chi-Town Showdown by Alex van Zijl

En met dit muzikale trio laat ik u graag achter.

Muzikale tips? Kom maar door!

ps. Stel je toch eens voor dat dit muzikale trio zou gaan mengen. Violen in Chicago house, of die vocals van Kelly door The 17th century heen, rappend. Bam, zeg ik. Ik zeg Bam.

Maar het hiernavolgende stukje tekst afkomstig uit het essay The Curtain van Milan Kundera is ook niet onbelangrijk. “The Curtain” is een essay in zeven delen, van slechts 168 bladzijden lang. Maar het staat zo rammend vol met kennis over schrijven dat ik het om de zoveel maanden ga herlezen. Dit citaat is bijvoorbeeld de laatste bladzijde. Wellicht heb je er iets aan, in je schrijfproces.

Eternity

There were long periods when art did not seek out the new but took pride in making repetition beautiful, reinforcing tradition, and ensuring the stability of a collective life; music and dance then existed only in the framework of social rites, of Masses and fairs.

Then one day in the 12th century, a church musician in Paris thought of taking the melody of the Gregorian chant, unchanged for centuries, and adding to it a voice in counterpoint. The basic melody stayed the same, immemorial, but the counterpoint voice was a new thing that gave access to other new things – to counterpoint with three, four, six voices, to polyphonic forms ever more complex and unexpected. Because they were no longer imitating what was done before, composers lost anonymity, and their names lit up like lanterns marking a path toward distant realms.

Having taken flight, music became, for several centuries, the history of music.

All the European arts, each in its turn, took flight that way, transformed into their own history. That was the great miracle of Europe: not its art, but its art become history.

Alas, miracles do not endure for long.

What takes flight will one day come to earth.

In anguish I imagine a time when art shall cease to seek out the never-said and will go docilely back into the service of the collective life that requires it to render repetition beautiful and help the individual merge, at peace and with joy, into the uniformity of being.

For the history of art is perishable. The babble of art is eternal.

Ik wens je een 2011 vol mooie mensen en mooie momenten, vol rust en drukte, met veel inspiratie en heel veel schrijfplezier.

Dat we moeten bezuinigen neem ik dan maar aan. Als zelfstandige in de culturele sector merk ik er i.i.g. genoeg van: ik krijg meer gezeur over budgetten, en klussen die voor een dubbeltje moeten gebeuren. Heel jammer. En toch schreeuw ik niet om cultuur.

Zes redenen.

1. Art will find a way.

De volgende quote komt uit Jurassic Park en gaat over de consequenties wanneer dinosaurussen en ijdele mensen op één eiland worden gezet:

These creatures require our absence to survive, not our help. And if we could only step aside and trust in nature, life will find a way.

Voor “life”, lees “kunst”.

Kunst is essentieel. In plaats van bang te zijn dat we kunst kwijt raken, zou ik liever hebben dat de schreeuwers van gisteren een beetje vertrouwen hebben in de weerbaarheid van de kunst. Kunst blijft heus wel bestaan. Altijd. Daar doen een peroxide-Limburger en zijn christelijk-liberale lakeien niets aan af. Goed, dan moet Het Gelders Orkest op zoek naar nieuwe financieringsbronnen. Dat kunnen ze best.

Laten we ophouden met de kunst te zien als de laatste kwetsbare orchidee in een kapotgeschoten stad. Het is net als met terrorisme: je láát je bang maken.

Art will find a way.

(net als mensen wanneer er geen treinen meer rijden)

2. It vas ze Germans.

In een forumdiscussie tijdens het NFF klaagde ik eens over hoe ik als jonge filmmaker nauwelijks subsidies toegekend kreeg. Hoe dachten de experts daarover? Moest daar niet iets veranderen? De Nederlandse experts stemden grif in met mijn gehuil. Maar de Amerikaanse expert die was ingevlogen noemde subsidies “pennies from heaven”. Gewoon je films maken, zei hij. Micro budget. Niet zeiken.

Vaak hoor ik in discussies mensen over de cultuurbezuinigingen praten alsof subsidies er altijd zijn geweest. Niet waar. Subsidie voor kunst door het Rijk in Nederland bestaat pas sinds de Tweede Wereldoorlog. It vas ze Germans die er mee begonnen vanuit  een propagandistisch oogpunt. De Nederlandse regering is om vooralsnog onduidelijke redenen dat beleid gaan continuëren.

Voor de Tweede Wereldoorlog was er ook kunst, cultuur, vaudeville, opera, orkesten, poëzie. (Kijk maar naar Titanic, daar dansen ze ook heel gezellig benedendeks.)

Men doet nu alsof die 220 miljoen euro verbrand wordt. Dat is niet zo. Die 220 miljoen wordt ergens anders aan uitgegeven: bezuinigen doorvoeren is vooral andere prioriteiten opstellen. Daar kun je tegen zijn, helemaal als die bezuinigingen disproportioneel zijn ten opzichte van bezuinigingen in de andere sectoren in Nederland. (Hoewel, 1 miljard minder voor de soldaten is ook geen kattepis. Idem rondom het onderwijs.)

Maar er is meer geld in Nederland! Zing, vecht, huil, bid, trek je centen binnen!

Ik zeg niet dat de overheid geen enkele rol moet spelen in het culturele leven, maar laten we niet doen alsof het altijd zo geweest is dat zonder de overheid kunst niet kan overleven.

Er was vroeger een mecenaat in Nederland. Laten we dat terugbrengen. Ik kom hier later op terug.

3. It’s a fun job, but it’s still a job.

Kunstenaars om me heen gedragen zich af en toe alsof zonder de WWIK hun wereld vergaat. Ik heb dat nooit begrepen. Ik werk drie dagen in de week voor geld, en in de rest van de tijd werk ik voor mijn passie. Niks mis mee. Gemeenschapsgeld is toch geen primaire vereiste om creatief te kunnen zijn?

Ja, het is moeilijk. Ja, het is scheef. Vind je dat vervelend? Dan neem je toch lekker een 9 tot 5 baan? Dan word je morgen wakker en ben je vijfenzestig met een leeg leven achter je rug en een zak vol gemiste kansen in je hand.

Wil je verschil proberen te maken met je kunst: vecht er dan voor. It’s a fun job, but it’s still a job (vanaf 2′)

4. Don’t be hasty. Not until I see those street fighters pummeled to dust, which should be any moment now.

Die geblondeerde bokstrainer uit Limburg die zijn fractie slechts met hangen en wurgen in het gareel houdt. Het was hilarisch als het niet zo treurig was, de afgelopen weken.

Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat dit kabinet de vier jaar gaat volmaken.

En dan doen D66, PvdA en Groen Links keurig de moonwalk. Dan wordt het beleid teruggedraaid. Hebben we ons voor niets schor staan schreeuwen.

5. They’re a bunch of fuckin’ nihilists, Walter.

Ik schrijf me scheel om dat kutboek (het loopt even stroef) van me op tijd af te krijgen. Ik lees zelfs Milan Kundera’s essays in mijn schrijfpauzes, probeer het te begrijpen, heb eerder een mentor ingehuurd, had ook een echt kantoor als werkplek en nu heb ik een geweldige redacteur. Alles voor de kunst!

En toch ga ik maar een paar duizend boeken verkopen. Als ik geluk heb. Over drie jaar praat niemand meer over dat boek, als het er al geen twee zijn. Ander voorbeeld: een vriendin maakt het mooiste poppentheater dat ik ken. Als duizend mensen haar werk zullen zien dit jaar, is het veel. Over drie jaar praat niemand meer over die voorstellingen, als het er al geen twee zijn. Zo is het voor ons, en zo is het voor miljoenen mensen die met kunst bezig zijn.

Het is niet anders.

Noem me nihilistisch, maar we doen het nu eenmaal allemaal voor een appel en een ei.

Herstel: we doen het omdat we het moeten doen. Omgekeerde honger.

Al die tienduizenden creatievelingen in Nederland. Allemaal vechten we voor een splinter aandacht, een beetje licht op het podium, een stukje in de krant. Dat is altijd zo geweest. Dat zal niet veranderen als er 220 miljoen wordt bezuinigd.

Kom nou.

6. It seems I’ve created a monster. A strangely persuasive monster.

Alle commissies die over de subsidiëring en daarmee indirect de validiteit van kunst beslissen hebben de gemeenschapszin in het achterhoofd: kunnen we namelijk wel verantwoorden waarom de gemeente geld geeft aan deze kunstenaar?

Vind ik scheef.

Ik kan enkel een beetje spreken over de filmsector, maar daarin hoor ik steevast geweeklaag over het Filmfonds en de absurde inmenging van de omroepen en hun dramaturgen in de creatie van drama. Dat systeem vind ik zelf ook niet kloppen. Wanneer er meerdere filmstudio’s zouden zijn, studio’s zonder zichzelf validerende  netcoördinatoren of  zenderprofielen, filmstudio’s met heerlijk chagrijnige accountants die kijken naar revenue streams en de EBIT (ik noem een Studio 100, bekend van de geweldig artistieke producties Samson&Gert, Mega Mindy, Kabouter Plop, maar ook een Phantavision dat zowel haar verdienmodel als productiecapaciteit op orde heeft, inclusief het geweldig inspirerende Producers Label) zal het speelveld opener zijn.

Pas als kwaliteit beloond wordt, en, belangrijker nog: rotzooi afgestraft wordt, zal film in Nederland de mogelijkheid hebben tot een industrie uit te groeien. Dat gebeurt niet zolang subsidies de productiekas blijven spekken.

Ter illustratie een citaat:

Daar zie je dan weer aan hoe moeizaam het is dat met geld van de cultuurbegroting ook de publieksfilms moeten worden gesteund. Zo hebben de afgelopen jaren publiekstoppers alsDe Schippers van de Kameleon en het vervolg daarop (samen 1,2 miljoen bezoekers) geen subsidie gekregen en flops als Het Woeden der gehele wereld (3.680 bezoekers) en Wild Romance (26.821 bezoekers) wél.

Laat die subsidies maar eens verdwijnen. Laat het mecenaat maar in de bres springen, voor de film,  voor de zwaar gesubsidieerde stoelen van de opera. En doen ze dat niet, dan zal de opera, de film, verdwijnen.

Voor even.

Ik geloof namelijk in de conjuncturele golven van smaak en voorkeur. Als er maar genoeg Mega Mindy’s in het leger van Geert zitten, zullen we vanzelf smachten naar tegengif, naar het Nederlands Dans Theater, naar opera, naar Mulisch, Reve, Hermans, Olaf, Dijkstra, Van Warmerdam, van Zweden, enz. enz. Keus genoeg.

Enkele kanttekeningen.

Of bezuinigingsmaatregelen disproportioneel zijn, kan ik niet beoordelen. Ik laat me graag voorlichten, niet op zo’n tendentieuze, onvolledige manier als in de Volkskrant laatst. (Meneer Terlouw: u heeft me aan het lezen gekregen! Waarom wilt u me nu aan de angst krijgen?)

Ik vind het heel fijn dat mensen zo samen zijn gekomen, gisteren, en zijn gaan schreeuwen. Net zoals ik het fijn vind dat mensen tijdens het WK samenkomen om oranje vaantjes op te hangen in hun straat.

Maar protesteren, daar geloof ik niet in. Niet meer. Dat hebben JP Balkenende & Co in 2003 voorgoed vernietigd toen wij – ik ook – protesteerden, miljoenen sterk, tegen de inval in Irak en Harry Potter slechts zijn bril schoonpoetste.

Mijn onvrede en aldaar geboren cynisme zijn schitterend verwoord door Ramsey Nasr:

Maar wat dan wel, jij zwijgzame, eenzame anti-schreeuwer?

An artist is a dreamer consenting to dream of the actual world.

George Santayana.

Ik geloof in mensen. Ik geloof in praten, niet schreeuwen. Ik geloof in lobby’en. De kracht van de babbel op de borrelvloer, de nagezonden kado’tjes, scrub my back, scrub ik de jounes. Laten we dat dan doen, stelletje schreeuwerds. Laten we ons verenigen, het mecenaat terugbrengen, en lobby’en in plaats van schreeuwen.

Ik besef me terdege dat ik hiermee een impopulaire positie inneem. Soit. Tegen de mensen die het niet met me eens zijn zeg ik: reageer hieronder. Vertel me waarom ik fout zit.

Kom maar op.

En dát, vind ik, zouden de kunstenaars en demonstranten moeten zeggen tegen de bezuinigende regering.

Kom maar op.

En ja, de beste man heeft me daarin bedankt voor geleverde diensten, dus dan kan ik niet anders dan hem onder jullie aandacht schuiven.

“Ik verwonder me” heet dit dikke cinematografische speelgoed waarvoor Youp een HKU Award nominatie heeft gekregen. En die gaat hij winnen.

Goed blijven kijken, want die shit fucks with the mind, say what??

Sid gaat eens persoonlijk worden op zijn blog, even fulmineren, op zijn blog. Medieval worden, op enkele dingen.

Op twee dingen, om precies te zijn.

Ten eerste.

Wat me finaal de strot uitkomt is het paradoxale bindingsangst-verlatingsangst fenomeen van onze generatie.

Flip, de beste vriend van mijn hoofdpersoon omschrijft het zo, in hun tuinhuisje-repetitiestudio, als de hoofdpersoon hem vraagt naar zijn scharrels:

‘Breek me de bek niet open,’ zegt hij. ‘Als je achter een vrouw aanhobbelt bindt ze je aan een boom en loopt ze alleen verder. Negeer je haar, komt ze als een loopse teef achter je aanhobbelen.’ Flips muts blijft aan de isolatie haken als hij zijn hoofd in zijn nek legt. ‘Ik ben er klaar mee. Ik wil een inenting.’

Al vind ik Flip wat verder in het boek af en toe een beetje een brave burger, liggen we vandaag op een lijn.

Stel je voor dat je zo rond je zestiende met dates begint; hij sms’t haar, zij sms’t hem, en zo verder, tot in het voorjaar, tot je je eerste tongworstel– of condoomfrummelpartijtje hebt. Dan zou je toch zeggen dat je zo rond je vijfentwintigste wel een beetje weet hoe dat daten werkt.

Nu voel ik wel eens een klik met iemand.

Zo was er eerder dit jaar een meisje met leuke hobby’s en blond haar waarvan ik toch echt dacht dat ik haar een keer naar mijn bed zou trekken en tosti’s met ketchup voor haar zou maken. Na veelvuldig gedate en gezelligheid en, daar komt ‘ie, “een klik”, was er tijdens het uitgaan een hele mooie donkere invaliden-wc in de buurt van waar wij stonden. Àlas Cyrano, hou je tong en andere uitsteeksels maar binnenboord, the blonde puppy went to the market. Ik had me alles ingebeeld.

Nu was er weer eentje.

Zo’n vrouw met een twinkelende blik en een lieve lach, zo’n vrouw met een waanzinnig mooi beroep, intelligentie, nieuwsgierigheid, lang blond haar en borsten die er voor zouden zorgen dat ik, als ik er eenmaal aan zou zitten, nooit meer de deur uit zou komen (Ik ben een borstenman, ja.) Zo’n vrouw die je sms’jes stuurt van 5 pagina’s lang, vol knipoogjes, vragen en haha’s. Zo’n vrouw waar je mee  telefoneert en dat je dan beide zo lekkerleukliefschattig aan het giebelen bent dat je pas na een uur ophangt.

Als je zo’n meisje op date vraagt, krijg je te horen: het spijt me, ik bedoelde er verder niks mee.

“Wait. What?”

Drinking buddies: check. Kennissen, ook genoeg. Echte vrienden: absoluut niet te klagen. Maar mensen waar ik een uur mee kan bellen zijn ook onder mijn beste vrienden op een hand te tellen. Mensen die dat soort sms’jes sturen: nóg dunner bezaaid.

“Wat een kutwijf! Ze heeft met je zitten spelen,” zei een vriendin toen ik gisteren – in de heerlijke zon, op een verder fantastische dag – de sms conversatie liet lezen, bang dat ik echt helemaal niks meer begreep van vrouwen.

Maar zij begreep er ook niks van.

En toch was ik toch nog niet he-le-maal overtuigd. Dus ik liet de conversatie aan een tweede vriendin lezen: “Vrouwen,” verzuchtte ze, “Ik snap er ook niks van en dit slaat Echt Helemaal Nergens op.” Zij is lesbisch, nota bene. “Die klik is er alleen als je hem alle twee voelt,” betoogde zij afsluitend.

Ik weet het niet.

Maar dat je zelfs niet op een eerste date gaat na die gesprekken ervaar ik als kwetsend en onzeker makend en vervreemdend. Ik zie derhalve nog maar één optie.

Ik ben er klaar mee. Ik word homo.

Op zich is nu homo worden best vervelend: maandag sta ik op het Playboy Playmate of the Year feestje (!) en mannen hebben geen borsten.

Van ergens onder mijn broekriem borrelt derhalve een dilemma op: borsten, principes, principes, borsten.

Maar toch. My radar’s screwed. Klaar.

Nou, en dan dus nog dat tweede ding. Ik ga de komende maand geen alchohol drinken. Dit in het kader van de zweem van Korsakov die over mijn sociale interacties hangt. Mijn tweede motivatie voor die alcohol ban is kijken of ik het kan. Uitdagingen stellen. Da’s belangrijk.

Mijn boek is nu driekwart af. Vlees eet ik nauwelijks. En nu dus een maand geen alcohol.

Als het me lukt wil ik later dit jaar een maand zonder internet proberen te leven.

Daarna ga ik de K2 beklimmen. In mijn boxershort.

Dat u het weet.

De K2

.

Fabienne: Where’s my Honda?

Butch: Sorry, baby, but I had to crash that Honda.

We sluiten af.

Immer de uwe,

Sidney Vollmer.

ps. Ik zit even te denken. Bijna vegetarisch, nu een maand geen alcohol en ik zou bekant twee keer aan Arie Boomsma’s programma mee kunnen doen, zo weinig is er gemeult de afgelopen tijd.  Bij God: ik ben een asceet geworden.

Werktitel: Stikken in een Sitcom (fragmentjes hier en hier en hier)

Constateringen aan het einde van de eerste versie:

- ‘Is het autobiografisch’, was de afgelopen vier maanden de meest gestelde vraag als ik zei dat ik een boek schreef. Stukken, antwoordde ik dan-. Stukken ook niet. Waarom is dat autobiografische zo belangrijk voor De Ander?

.- Gisteren voelde ik een rauwe rouwsteek in mijn buik toen ik me realiseerde dat ik de personages “bijna” gedag moet gaan zeggen. Na de laatste zin is hun verhaal verteld. Sommige mensen zou ik zoveel meer willen zien. Het waren mooie, vrolijke, tragische mensen.

.- Big Fish. De laatste scène. Ik kan het er nooit droog bij houden. Grown men also cry, mr. Lebowski.

In Big Fish wordt de overleden vader van de hoofdpersoon – de fantast wiens ongelovige zoon nooit in zijn verhalen geloofde –  naar het water gedragen. Alle monsters, circusfreaks, heksen uit zijn verhalen doen hem uitgeleide. Het is zo ontzettend mooi. Het is intimiderend mooi. Naast Tim Burton zijn er namelijk nog zo intimiderend veel intimiderend mooie, goeie schrijvers, filmmakers, schilders, poppenspelers, acteurs, singer-songwriters, enzovoorts. Waar begin ik aan, dacht ik als ik weer eens ontroerd was of op het verkeerde been werd gezet.

Ben ik niks mee opgeschoten.

-  Ik leef al jaren in rust en rijkdom in een land dat zo leefbaar is dat het bijna saai te noemen is. Over vrienden, aandacht en mogelijkheden niet te klagen. Ik ben misschien zelfs al een tijdje een beetje verliefd. Het leven voordat ik begon met schrijven was dus zeker geen hel.

Maar de afgelopen vier maanden schrijven waren de leukste maanden die ik in jaren heb gehad. Het mogen spelen met taal is namelijk zoveel laagdrempeliger dan het spelen met beelden.

Voordat je een film hebt gemaakt in Nederland pseudo-filmland ben je minstens een jaar of drie verder, heb je een enorm sociaal kapitaal verbruikt en een behoorlijk financieel kapitaal (waarschijnlijk) van anderen opgemaakt.

Voor schrijven had ik slechts een mentor en een computer nodig. Zelfs als er niks meer gebeurt met dit boek is het niet erg:  dit manuscript schrijven was mijn investering in tijd en geld waard.

.- Ik moest mezelf regelmatig naar mijn bureau slepen en als ik er dan was, moest ik mezelf ook regelmatig dwingen om echt tot zes uur te blijven schrijven. Dat romantische idee van schrijven als het goed voelt, Bohémien-style? Fuck that.

.Het is werk. Zelf-discipline was noodzakelijk.

- Ook al is schrijven een eenzame aangelegenheid heb ik een hoop mensen te bedanken die me met raad, daad, tijd en interviews behulpzaam zijn geweest. Die ga ik persoonlijk nog even bedanken. Maar voor hen die dit nu al lezen: DANK JE.

Zonder jouw hulp was mijn manuscript een stuk minder mooi geworden. Dank je voor je vertrouwen, je informatie en je steun.

- Ik ben huiverig voor als ik het manuscript straks verstuur. Niet voor de afwijzing: dat kan zomaar gebeuren. Smaak is ook een factor. Ik ben bang voor: ‘Sid, het is wel goed, maar deze hele lijn, of dit hele personage, of deze hele ontwikkeling, die moet er uit.’

Met andere woorden: ze mogen mijn hele huis lelijk vinden en doorlopen. Ze mogen ook de kleur van mijn baksteen anders willen hebben, de tuin, de voordeur. Maar Jezus, waar u ook chillt ( volgens Borges bestaat uw vader in ieder geval, zo las ik gisteren) wilt u zorgen dat mijn fundering wel gewoon klopt?

- Ja, die twijfel. Damn you all to hell (2’41”). Uit onzekerheid over mijn eigen kunnen ben ik me in het verleden gaan spiegelen aan andere mensen: toen ik ADAM maakte. Spielberg was 26 toen hij Jaws maakte.

Ik bedoel maar. Kwam ik aanzetten met mijn science fiction filmpje.

Maar voor elke Spielberg is er een Siebelink die pas op zijn 68e doorbreekt bij het grote publiek. Erger nog: een Van Gogh. Een Nick Drake. Een Eva Cassidy.

Waar spiegel je je aan? John Mayer schreef daar ook iets moois over.

.-   Doorbreken bij het grote publiek, is het je daar dan om te doen, Vollmer?

Ja en nee. Natuurlijk wil je als maker een zo groot mogelijk publiek. Daarnaast vind ik het van de zotte als je voor je creatieve werk als kunstenaar een bestaan in de (financiële) marge zou moeten gaan hebben. Is kunstenaar immers geen vorm van topsport? De twijfel, de discipline, de competitie, de training, de hoop op goud? Daar mag toch in principe best een flinke verdienste tegenover staan?

Maar een groot publiek ambiëren omwille van de grootte van het publiek is natuurlijk absurd. Meneer Van Den Ende vertelde in de NOVA College Tour waarom: ‘”Ach gut, die stumperd dacht dat het echt was”, zei Adéle Bloemendaal volgens Joop van den Ende toen zij beiden hoorden dat Elvis gestorven was aan een overdosis.

Nothing is real, and there’s nothing to get hung about.

Bovendien: je kunt beter 100% relevant zijn voor 50 mensen, dan 20% relevant voor 100.000 mensen, zei deze meneer.

Een groot publiek zou me vooral de ruimte geven om de rest van mijn leven te kunnen blijven schrijven met een minimale hoeveelheid afleiding. Dat zou geweldig zijn. Dat zou ik graag willen.

.En nu? De komende maand herschrijf ik het manuscript met de opmerkingen die ik per hoofdstuk heb verzameld tijdens het schrijven van de eerste versie. Koninginnedag als deadline. Dan neem ik een weekje vakantie. En dan stuur ik het op naar drie vrienden van vrienden.

Kijken wat zij zullen zeggen.

Dus gewoon huppekee, de Shameless DJ’s op vollmer.nl

Mijn lievelings van het moment begint op 23 minuten. Whoop!

Shameless doet trouwens ook weleens wat in Café Flater, bij een knutselclub bijvoorbeeld.

Hier de Latest tracks by SHAMELESSdjs

Nou, en voor de mensen die benieuwd zijn hoe één van die Dj’s er dan wel niet uit ziet, hier een foto van hem en uw correspondent op Source festival:

Deze foto overigens, is afkomstig van de chicks van Paardenkracht, (PKfashion.nl) niet alleen verliefdmakend mooie fashion dingen en casettebandjeskettingen schudden zij uit hun bevallige mouwen alsof het niets is, ook maken ze dikke foto’s.

dat was m!

kus op d’n bips,

Sid

ps. Wil je meer house? Eerdere housemixjes van vriendjes van vollmer.nl (DJ T!M, Desperate Houseman en De EINDBAAS) zijn hier bijvoorbeeld te vinden.

Verjaardagsfeestje.

Sid tegen neefje: “En wist je dat de zon op een dag op gaat? Dan is ‘ie leeg, dan is er geen warmte, geen licht meer.”

Neefje denkt diep en hard na. ”Wanneer dan?”

“Weet je nog dat de dinosaurussen heel lang geleden leefde? Net zo lang als dat, maar dan in de toekomst. Super lang. Dan zijn er zelfs geen mensen meer.”

Neefje, zonder een spoortje van angst tegen zijn met taartpunten voorbijlopende moeder: “Mama, de zon gaat een keer op.”

“Ja,” zegt zijn moeder, “en ook weer onder.”

Ik moest hieraan denken toen ik een recensie las over deze film:

ik weet waar ik naartoe ga vandaag