Er is nu precies een maand voorbij sinds de lancering van ‘Alles ruikt naar chocola‘. Een mooi moment om eens de balans op te maken.

Ik schrijf dit op de weg terug van Groningen, waar ik met een toespraak de openingsfilm van Cine Premières, het Franse-filmfestival, mocht inluiden. Dat kunnen optreden, dat is een fijne bijkomstigheid van dit boek.

Lovvit

Ik had het niet verwacht (ik houd zelf namelijk niet van luisteren naar proza. Proza dient niet beluisterd, maar gelezen te worden)  maar ik geniet van het voordragen. Kamermans Kermis, Young Art Festival, Lowlands, de lancering zelf, Geen Daden Maar Woorden, Cine Premières, straks Crossing Border, Stukafest, Dag van de Literatuur, enzovoorts.

Voordragen doet me denken aan het acteren dat ik vroeger met plezier deed, en aan het werken met acteurs dat ik nog steeds graag doe. Voordragen is net acteren, maar dan valsspelend: ik mag gewoon mijn tekst erbij houden. Het geeft me onverwacht veel plezier om mijn best te doen op zo’n podium. Een pluspunt van Mijn Grote Boekschrijfavontuur.

 Goddamn it, Kenny

Wat ik niet kan, is wachten. Het is gekmakend om pas twee recensies te hebben ontvangen, één in de LINDA en één op het Vlaamse Iedereen Leest.

Waar blijven de kranten, de andere tijdschriften?

Misschien is het wel een blessing in disguise. Bij een negatieve recensie zal ik namelijk even moeten slikken. Misschien dat ik me ga zitten opwinden over hoe het toch kán dat “zij” niet zien dat mijn roman een fijne, frisse 21e eeuwse bildungsroman is, een toegankelijke metafoor voor de veranderende globaliserende verhoudingen, een reflectie van de ‘moeten-moeten-moeten’ tijdsgeest bij mijn eigen generation Y, en klamp ik me vast aan een bol.com reactie, waar het werd vergeleken met Catcher in The Rye, nota bene. (wel door een Vlaming, maar toch).Hoe dan ook: Dit soort genante brieven zal ik niet schrijven. Maar ik ben best een tikkeltje nieuwsgierig.

Update: 6 november 2011: recensies  komen gestaag binnen. Zie de onderstaande comments voor de links.

#2

De ontwikkeling van Boek #2 gaat gestaag door:

Zie je? Ontzettend veel kaartjes.

In de media

Maar…. De soep wordt natuurlijk niet zo heet gegeten als hij hierboven werd opgediend. Dit zijn wat van de artikelen die tot nu toe zijn verschenen:

Een wervelend debuut van een echte entertainer. Yes!

Ook bijzonder leuk is de reactie van Renate Dorrestein:

Ik heb GENOTEN van Sidneys boek. Ik hoop echt dat het aandacht zal krijgen, want dat verdient het absoluut. We krijgen niet zo vaak een inkijkje in hoe het nu werkelijk toegaat in ‘jongensland’, en dat vond ik een van de sterke kanten van deze roman. Die intimiteit tussen de bandleden en de broers, prachtig. En die aandoenlijke Tom – ik wist niet of ik op mijn paard moest springen om hem van zichzelf te redden of dat ik hem door elkaar moest rammelen: geweldig als een personage zo veel bij je oproept. Af en toe vreesde ik voor teveel Lizzy, maar dat heeft Sidney keurig binnen de perken weten te houden. Waar hij ook fantastisch mee weg heeft weten te komen, zijn al die gekke intermezzo’s. Meestal halen die je alleen maar uit de flow van het verhaal, maar hier vormen ze een soort organisch geheel dat heel fris en sprankelend uitpakt. Ik vond het verhaal ook heel spannend, ik wilde echt weten hoe het nou allemaal precies zat. Ik vond het een zeldzaam heerlijk en bevredigend boek. Onthoud zijn naam.

Dat soort reacties maakt écht verschil als het buiten donker wordt.

Verder was er een paginagroot artikel in het Parool:

Mocht ik mijn oude Nederlands en Grieks leraren uithoren:

En vertelde ik op radio 1 over mijn boek.

Verder stond er een fragment op DeJaap, komen er nog artikelen in HP/De Tijd, CJP/de Volkskrant, de Cosmopolitan en het geweldig leuke facultaire Letterentijdschrift Geestdrift, waar ik vroeger columns voor schreef.

Lezersreacties

Hier nog wat andere lezersreacties:

• Ik vond het verhaal en hoe je het vertelde echt heel mooi. De leegte die een overledene achterlaat, de lol in studententijd, etc. Ik denk nog regelmatig aan je boek terug. En ik zal de enige niet zijn. Het is aanstekelijk, leest fijn door. En dank voor je metaforen. In het verhaal van Tom zal menigeen elementen uit zn eigen leven herkennen. Dat is fijn.
• Goed man, mooi. Toen die vier jongens voor het eerst in het tuinhuisje zaten, dat was het moment dat ik de dynamiek meekreeg en iets voor ze begon te voelen. Daarna ben ik tot het eind meegesleept. (…) En die playlist voor na de brief van Lizzy. Wow, that really hit close to home.
• Ik heb hem uit. Godallemachtig wat een goed boek, zeg. Ik ben vooral heel erg fan van de ‘Alles Ruikt Naar Chocola’-scène en de rouw om opa Haasbeek.
• Briljant geschreven boek. Zo’n boek waarvan je de hoofdpersonen mist als je het boek uithebt. Al zijn het soms nog zulke eikels. Rauw. Rauw en puur.
•  Twitter: @onderinvloed: ‘Alles Ruikt Naar Chocola’ van @SidneyVollmer zojuist uitgelezen. Aanrader voor iedereen die kan lezen.
•  Twitter: @capejonathan: Sidney Vollmer (@SidneyVollmer) – Alles ruikt naar chocola: **** (4/5)
• Hulde voor ARNC. Ik heb het uit en de hele tijd genoten, geeft een fijn gevoel, en erg mooi! Inmiddels is mijn zusje ervan aan het genieten. We will spread the word!
•  Twitter:@eeflanoye: Ontroerend boek van @SidneyVollmer over hoe doorgaan met leven als je een dierbare verliest een eenzame worsteling is. #ARNC

Zomaar wat mensen die ik heb kunnen raken. In navolging van Renate’s opmerking hoop ik dat dat er veel mogen zijn.

Verkoopt het een beetje?

Ik weet dat we een moeilijke doelgroep hebben – jong volwassenen kopen nauwelijks boeken – en dat het over de gehele linie moeilijk gaat in het Nederlandse boekenvak, tenzij je bestseller auteur bent. Naar de verkoop durf ik dus niet te vragen. Dat gaat me toch nooit hard genoeg. Mijn gesigneerde exemplaren lopen in ieder geval prima. (Bij The Revenge hebben ze gesigneerde exemplaren liggen, trouwens. )

One more thing…

Ja, die App. Aangezien de mannen van Codedazur letterlijk het digitale boek opnieuw aan het uitvinden zijn, heeft dat ding flinke vertraging opgelopen.

Eerst wat screenshots:

De boekenlegger

Het audiobook

Een volledige blogpost met wat dat ding kan volgt later, inclusief filmpje.

Er is me door Codedazur verzekerd dat de App volgende week te downloaden zal zijn. We duimen, hier op vollmer.nl. Maar ik heb hem gezien, die app. En ik beloof dat de App ècht, ècht een bijzonder ding gaat worden. Sterker nog: (onder het voorbehoud dat Apple niet verder gaat zeuren) durf ik te stellen dat wij, Podium, Codedazur, Buutvrij en ondergetekende, met hulp van onder andere U-trax en Loudmouth, digitaal lezen naar een hoger niveau gaan tillen. De BookApp is een soort Morris Lessmore geworden, maar dan voor volwassen literatuur.

Enfin. Dit was de eerste maand. Op naar de volgende.

 05/011/2011 Update: alle recensies van Alles ruikt naar chocola verzamel ik hieronder:

Ik ben te vroeg.

Ik ga zitten in de schoolkantine. Het is er precies als mijn kantine vroeger, behalve dat er hier groene teiltjes op de tafels staan: de vuilnisbakken tegen de muren staan natuurlijk veel te ver weg voor de jeugd van tegenwoordig.

Aan de tafels om me heen zitten hier en daar wat leerlingen. Het zijn middelbare scholieren, zeker. Maar tering, wat zijn ze klein.

Ik pak mijn laptop, zoek naar mijn aantekeningen. Vijf extra minuten om me voor te bereiden op mijn werkafspraak.

Maar ik word afgeleid.

Een meisje van twaalf loopt langs. Ze heeft een veels te koud hemdje aan en een grote rugtas op haar rug, zo’n donkerblauwe container. Haar schouders hangen. Ze zwaait naar me, haar hand houdt ze ter hoogte van haar broekriem. Niet hoger, zeker niet hoger. Bedeesd. Dan  loopt ze weer verder, linksaf rond de receptie.

Ik kijk terug naar de aantekeningen op mijn laptop.

Enkele minuten later is ze daar weer, precies op dezelfde plek. Ze heeft een rondje gelopen. Weer zwaait ze, heel voorzichtig.

‘Hey, zag ik je net ook niet?’

‘Ja,’ zucht ze, ‘er is niet echt plek om te zitten.’

De tafel waar ik aan zit heeft negen stoelen. Ik hou er één bezet. Aan de andere tafels zie ik meer lege stoelen dan gevulde stoelen. Maar ik begrijp dondersgoed wat ze bedoelt.

‘Anders moet je alleen gaan zitten, enzo?’

Ze knikt.

Ik vraag haar of ze wel een jas bij zich heeft – ja, tuurlijk– en of haar lessen van vanochtend leuk waren.

‘Ik had de eerste twee uur vrij, meneer Grossen was ziek.’

‘Wat geeft hij?’

Links en rechts kijken sommige kinderen onze kant op.

‘Aardrijkskunde en geschiedenis.’

‘Je mag ook hier komen zitten, als je wil?’ Ik vermoed dat de tas op haar schouders een kilo of tien weegt. Pakweg een kwart van haar eigen gewicht.

‘Ja, dat is misschien wel fijn,’ zegt ze zachtjes.

Ze gaat op één stoel afstand zitten. We praten over haar les Engels, over de “Stones” die ze moet leren. Ze laat een A4’tje zien vol korte lijstjes. Links staat dan “My email adress is Bartisthebest@yahoo.com” en rechts de vertaling.

Ik realiseer me dat toen ik dit soort rijtjes leerde, internet nog niet bestond. Mijn eerste mailaccount had een inbox van 2 MB. Ik was 14. Ik mailde met mijn vader en twee vrienden. Bewegende gif’s en een filmpje van een oma die een baby de lucht in schopte.

Er komen een paar meisjes en een jongen bij ons staan.

‘Hey Marissa, hoe is het?’ vraagt eentje.

‘Goed,’ zegt ze.

Stilte.

‘Oké. Wij gaan weer,’ zegt het eerste meisje.

‘Oké, doei,’ zegt Marissa.

Ik vertel wat ik kom doen, over de film die we gaan maken.

‘Leuk.’

Ik knik.

Stilte.

‘Het is wel lekker om even niet te lopen,’ zegt ze, ‘ik had toch wel moeie voeten, en–.’

‘Meneer Vollmer?’

Ik sta langzaam op, zeg Marissa gedag. Ze vouwt haar stencil met stones weer op en duwt het in haar tas.

Ik loop mee met mijn afspraak. Kijk achterom.

Het groepje vriendinnen loopt terug naar Marissa.

Voor zover ik weet, heb ik nog geen kinderen. Mijn opa’s en oma’s zijn al lang en breed dood en aangezien ik niet met kinderen noch bejaarden werk spendeer ik minstens 85% van mijn tijd met mensen tussen de 20 en 45.

Maar alle activiteit die ik zojuist om me heen zag! Het stiekeme gelach onder die groep stekeltjes, het lome gesjok van dat mascarameisje achter haar corvee-bezem, het nieuwsgierige gegiebel v an Marissa’s klasgenootjes, de conciërge die onverbiddelijk de buitendeur bewaakte.

Al die momenten heb ik ooit  meegemaakt. Al die momenten was ik vergeten.

Wat ben ik dankbaar voor mijn werk.

Dat we moeten bezuinigen neem ik dan maar aan. Als zelfstandige in de culturele sector merk ik er i.i.g. genoeg van: ik krijg meer gezeur over budgetten, en klussen die voor een dubbeltje moeten gebeuren. Heel jammer. En toch schreeuw ik niet om cultuur.

Zes redenen.

1. Art will find a way.

De volgende quote komt uit Jurassic Park en gaat over de consequenties wanneer dinosaurussen en ijdele mensen op één eiland worden gezet:

These creatures require our absence to survive, not our help. And if we could only step aside and trust in nature, life will find a way.

Voor “life”, lees “kunst”.

Kunst is essentieel. In plaats van bang te zijn dat we kunst kwijt raken, zou ik liever hebben dat de schreeuwers van gisteren een beetje vertrouwen hebben in de weerbaarheid van de kunst. Kunst blijft heus wel bestaan. Altijd. Daar doen een peroxide-Limburger en zijn christelijk-liberale lakeien niets aan af. Goed, dan moet Het Gelders Orkest op zoek naar nieuwe financieringsbronnen. Dat kunnen ze best.

Laten we ophouden met de kunst te zien als de laatste kwetsbare orchidee in een kapotgeschoten stad. Het is net als met terrorisme: je láát je bang maken.

Art will find a way.

(net als mensen wanneer er geen treinen meer rijden)

2. It vas ze Germans.

In een forumdiscussie tijdens het NFF klaagde ik eens over hoe ik als jonge filmmaker nauwelijks subsidies toegekend kreeg. Hoe dachten de experts daarover? Moest daar niet iets veranderen? De Nederlandse experts stemden grif in met mijn gehuil. Maar de Amerikaanse expert die was ingevlogen noemde subsidies “pennies from heaven”. Gewoon je films maken, zei hij. Micro budget. Niet zeiken.

Vaak hoor ik in discussies mensen over de cultuurbezuinigingen praten alsof subsidies er altijd zijn geweest. Niet waar. Subsidie voor kunst door het Rijk in Nederland bestaat pas sinds de Tweede Wereldoorlog. It vas ze Germans die er mee begonnen vanuit  een propagandistisch oogpunt. De Nederlandse regering is om vooralsnog onduidelijke redenen dat beleid gaan continuëren.

Voor de Tweede Wereldoorlog was er ook kunst, cultuur, vaudeville, opera, orkesten, poëzie. (Kijk maar naar Titanic, daar dansen ze ook heel gezellig benedendeks.)

Men doet nu alsof die 220 miljoen euro verbrand wordt. Dat is niet zo. Die 220 miljoen wordt ergens anders aan uitgegeven: bezuinigen doorvoeren is vooral andere prioriteiten opstellen. Daar kun je tegen zijn, helemaal als die bezuinigingen disproportioneel zijn ten opzichte van bezuinigingen in de andere sectoren in Nederland. (Hoewel, 1 miljard minder voor de soldaten is ook geen kattepis. Idem rondom het onderwijs.)

Maar er is meer geld in Nederland! Zing, vecht, huil, bid, trek je centen binnen!

Ik zeg niet dat de overheid geen enkele rol moet spelen in het culturele leven, maar laten we niet doen alsof het altijd zo geweest is dat zonder de overheid kunst niet kan overleven.

Er was vroeger een mecenaat in Nederland. Laten we dat terugbrengen. Ik kom hier later op terug.

3. It’s a fun job, but it’s still a job.

Kunstenaars om me heen gedragen zich af en toe alsof zonder de WWIK hun wereld vergaat. Ik heb dat nooit begrepen. Ik werk drie dagen in de week voor geld, en in de rest van de tijd werk ik voor mijn passie. Niks mis mee. Gemeenschapsgeld is toch geen primaire vereiste om creatief te kunnen zijn?

Ja, het is moeilijk. Ja, het is scheef. Vind je dat vervelend? Dan neem je toch lekker een 9 tot 5 baan? Dan word je morgen wakker en ben je vijfenzestig met een leeg leven achter je rug en een zak vol gemiste kansen in je hand.

Wil je verschil proberen te maken met je kunst: vecht er dan voor. It’s a fun job, but it’s still a job (vanaf 2′)

4. Don’t be hasty. Not until I see those street fighters pummeled to dust, which should be any moment now.

Die geblondeerde bokstrainer uit Limburg die zijn fractie slechts met hangen en wurgen in het gareel houdt. Het was hilarisch als het niet zo treurig was, de afgelopen weken.

Ik kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat dit kabinet de vier jaar gaat volmaken.

En dan doen D66, PvdA en Groen Links keurig de moonwalk. Dan wordt het beleid teruggedraaid. Hebben we ons voor niets schor staan schreeuwen.

5. They’re a bunch of fuckin’ nihilists, Walter.

Ik schrijf me scheel om dat kutboek (het loopt even stroef) van me op tijd af te krijgen. Ik lees zelfs Milan Kundera’s essays in mijn schrijfpauzes, probeer het te begrijpen, heb eerder een mentor ingehuurd, had ook een echt kantoor als werkplek en nu heb ik een geweldige redacteur. Alles voor de kunst!

En toch ga ik maar een paar duizend boeken verkopen. Als ik geluk heb. Over drie jaar praat niemand meer over dat boek, als het er al geen twee zijn. Ander voorbeeld: een vriendin maakt het mooiste poppentheater dat ik ken. Als duizend mensen haar werk zullen zien dit jaar, is het veel. Over drie jaar praat niemand meer over die voorstellingen, als het er al geen twee zijn. Zo is het voor ons, en zo is het voor miljoenen mensen die met kunst bezig zijn.

Het is niet anders.

Noem me nihilistisch, maar we doen het nu eenmaal allemaal voor een appel en een ei.

Herstel: we doen het omdat we het moeten doen. Omgekeerde honger.

Al die tienduizenden creatievelingen in Nederland. Allemaal vechten we voor een splinter aandacht, een beetje licht op het podium, een stukje in de krant. Dat is altijd zo geweest. Dat zal niet veranderen als er 220 miljoen wordt bezuinigd.

Kom nou.

6. It seems I’ve created a monster. A strangely persuasive monster.

Alle commissies die over de subsidiëring en daarmee indirect de validiteit van kunst beslissen hebben de gemeenschapszin in het achterhoofd: kunnen we namelijk wel verantwoorden waarom de gemeente geld geeft aan deze kunstenaar?

Vind ik scheef.

Ik kan enkel een beetje spreken over de filmsector, maar daarin hoor ik steevast geweeklaag over het Filmfonds en de absurde inmenging van de omroepen en hun dramaturgen in de creatie van drama. Dat systeem vind ik zelf ook niet kloppen. Wanneer er meerdere filmstudio’s zouden zijn, studio’s zonder zichzelf validerende  netcoördinatoren of  zenderprofielen, filmstudio’s met heerlijk chagrijnige accountants die kijken naar revenue streams en de EBIT (ik noem een Studio 100, bekend van de geweldig artistieke producties Samson&Gert, Mega Mindy, Kabouter Plop, maar ook een Phantavision dat zowel haar verdienmodel als productiecapaciteit op orde heeft, inclusief het geweldig inspirerende Producers Label) zal het speelveld opener zijn.

Pas als kwaliteit beloond wordt, en, belangrijker nog: rotzooi afgestraft wordt, zal film in Nederland de mogelijkheid hebben tot een industrie uit te groeien. Dat gebeurt niet zolang subsidies de productiekas blijven spekken.

Ter illustratie een citaat:

Daar zie je dan weer aan hoe moeizaam het is dat met geld van de cultuurbegroting ook de publieksfilms moeten worden gesteund. Zo hebben de afgelopen jaren publiekstoppers alsDe Schippers van de Kameleon en het vervolg daarop (samen 1,2 miljoen bezoekers) geen subsidie gekregen en flops als Het Woeden der gehele wereld (3.680 bezoekers) en Wild Romance (26.821 bezoekers) wél.

Laat die subsidies maar eens verdwijnen. Laat het mecenaat maar in de bres springen, voor de film,  voor de zwaar gesubsidieerde stoelen van de opera. En doen ze dat niet, dan zal de opera, de film, verdwijnen.

Voor even.

Ik geloof namelijk in de conjuncturele golven van smaak en voorkeur. Als er maar genoeg Mega Mindy’s in het leger van Geert zitten, zullen we vanzelf smachten naar tegengif, naar het Nederlands Dans Theater, naar opera, naar Mulisch, Reve, Hermans, Olaf, Dijkstra, Van Warmerdam, van Zweden, enz. enz. Keus genoeg.

Enkele kanttekeningen.

Of bezuinigingsmaatregelen disproportioneel zijn, kan ik niet beoordelen. Ik laat me graag voorlichten, niet op zo’n tendentieuze, onvolledige manier als in de Volkskrant laatst. (Meneer Terlouw: u heeft me aan het lezen gekregen! Waarom wilt u me nu aan de angst krijgen?)

Ik vind het heel fijn dat mensen zo samen zijn gekomen, gisteren, en zijn gaan schreeuwen. Net zoals ik het fijn vind dat mensen tijdens het WK samenkomen om oranje vaantjes op te hangen in hun straat.

Maar protesteren, daar geloof ik niet in. Niet meer. Dat hebben JP Balkenende & Co in 2003 voorgoed vernietigd toen wij – ik ook – protesteerden, miljoenen sterk, tegen de inval in Irak en Harry Potter slechts zijn bril schoonpoetste.

Mijn onvrede en aldaar geboren cynisme zijn schitterend verwoord door Ramsey Nasr:

Maar wat dan wel, jij zwijgzame, eenzame anti-schreeuwer?

An artist is a dreamer consenting to dream of the actual world.

George Santayana.

Ik geloof in mensen. Ik geloof in praten, niet schreeuwen. Ik geloof in lobby’en. De kracht van de babbel op de borrelvloer, de nagezonden kado’tjes, scrub my back, scrub ik de jounes. Laten we dat dan doen, stelletje schreeuwerds. Laten we ons verenigen, het mecenaat terugbrengen, en lobby’en in plaats van schreeuwen.

Ik besef me terdege dat ik hiermee een impopulaire positie inneem. Soit. Tegen de mensen die het niet met me eens zijn zeg ik: reageer hieronder. Vertel me waarom ik fout zit.

Kom maar op.

En dát, vind ik, zouden de kunstenaars en demonstranten moeten zeggen tegen de bezuinigende regering.

Kom maar op.

Een soort van rustdag voor deze Amsterdam Duurzaam blogger aangezien er niets festivallerigs gebeurt vandaag.

Ik kijk naar buiten, vraag me af waar ik over zal schrijven. Afwisselend schijnt de zon en drijven dik-grijze regenwolken voorbij, iets dat we schijnbaar vaker en vaker gaan zien de komende  Nederlandse winter. Sneeuw: prima. Regen: minder prima.

Het stemt me somber.

Op zoek naar humor, dus.

Dat komt goed uit, want green is cool, hot en mainstream– inclusief dat rare greenwashing– maar waar zijn de grollen&grappen?

Waar zijn de spitsvondigheden, Kooten & De Bie style, Mike Myers Style? Die viral die ik eergisteren plaatste bijvoorbeeld, was wel oké, maar zeker niet hilarisch.

Het blijkt wel degelijk te kunnen.

Onderstaand vind je zes grappige filmpjes over milieu, MVO en duurzaamheid.

1. Iemand die duurzaam voortbeweegt en iemand die minder duurzaam voortbeweegt.

2. Ik had het net over greenwashing. Dit is een mooi voorbeeld van The Onion:

3. Deze kende ik al een tijdje. Maar hij blijft leuk. Recycle of wordt getackled, y’all…

4. Deze meneer ook nooit de kwaadste als het op grappen aankomt:

5. Hier heb ik om zitten schateren:

overigens is spindraad sterker dan staaldraad; een draad zo dik als een potlood is sterk genoeg om een boeing te tillen. En dat is duurzaam, want zo’n draad is afbreekbaar.

6. Dan is deze er nog, over Planet Earth, waar we ‘t uiteindelijk allemaal voor doen.

Heb je er ook één die niet in dit rijtje mag ontbreken? Laat iets achter in de comments!

Alvast bedankt,

Sidney

Sommige van de volgende nummers komen voor in mijn boek, anderen waren ter inspiratie. Allemaal zijn ze llekker, met dubbel L.

(noot voor de lezer: er komt uiteraard nog meer muziek voor in mijn boek. Daarom post ik nu hitjes die niet àl te bekend zijn, maar ook weer niet te indy (daarvoor gaat u maar naar dit geweldige blog– check die perfect shuffle albums, of gaat u naar deze verzameling geweldige covers van internationale, beginnende bandjes. Georganiseerd door deze muziekman)

Een ander criterium van de volgende tien: ze behoren 100% tot mijn lievelings.

Zet ze achter elkaar aan, één voor één, tegelijk, doe ermee wat je wil.

Zolang je maar danst op je koffietafel. Nee, beter nog, bijzettafel. Liefst zo’n wiebelig pokkeding.

Komen ze.

10 Extreem Relevante Hitjes voor mijn manuscript.

1. Toen Coldplay nog leuk was. Toen ik nog verliefd was. Coldplay is te bekend, maar dit liedje is onbekend dus dan mag het:

2. Wakker worden met de Raconteurs!  Misschien nèt te bekend, maar zo’n geweldige clip dat ‘t mocht:

En je krijgt zin om shit te gaan doen. Toch?

3. Doves. Erg belangrijk in mijn manuscript, met weer zo’n mooie clip (die ze op zijn 1982′s verbieden te embedden, dus dan maar zo)

Zeker dus ook even de originele clip uitkijken. Die blik in zijn ogen op het einde. Geweldig acteerwerk, geweldige regie. Petje af.

4. Communards. Heerlijk fout, heerlijk falsetto en met een enorme dosis nostalgie. Thomas Thompson doet er wat mee, in ‘t boek. Check die drummer dan!! Die saxofoon-blaasmeisjes!!

5. Minstens zo gevoelig als het liedje dat ik ooit schreef voor mijn ex, maar stukken mooier:

Voor al uw gebroken harten.

6.Relevant, maar van een veels te bekende artiest voor dit lijstje, daarom maar een zelden bekeken cover van Youtube geplukt van een moeilijk kijkende jongen die wellicht te veel ad libt.

Gek werkwoord, ad libben:

Vergeef hem, en mij het oversturen van zijn audio, daarom ter verontschuldiging hier Mayer’s origineel en hier iets dat toch ook wel weer Heel Erg Stoer is.

7. Eentje die ik vaak aanzette als ik weer thuis was na het schrijven. Dikke beats. Dikke lyrics.

Die quote in de intro. I hear you, B.I.G.

I hear you.

8 Refreintje van Bob Dylan, geweldige vaudeville, stoer Amerikaans nummer dat ook ergens in ‘t boek zit. Live ook leuk

Dat moet toch gezellig zijn geweest daar in die tijd die nooit geweest is. En weer: wat een clip.

9. Het nummer van meneer Walker uit mijn manuscript staat niet op Youtube maar deze is ook rrrrauwww…

Hoe hij “Dirty” zingt, aan het einde. Brr.. En zijn mondharmonica, rond 1’30”!! Geef die man een biefstuk en hij scheurt ‘m aan stukken. Met zijn mondharmonica dus.

10. LCD: Soms reed ik door de regen. Terug van een interview ofzo. Ik luisterde hiernaar. Zag mezelf staan met een band op een podium, optreden, iets dat ik niet durf. Maar als ik ‘t zou durven, zou ik deze spelen (originele, verbazingwekkend saaie clip hier):

Schrijven is een eenzaam beroep. Niet zo eenzaam als het beroep van deze Mevrouw, maar toch.

Als held James Murphy van LCD Soundsystem op 3’29 seconden dan zingt wat hij zingt: Brrr….” ‘t resoneerde”, zeggen we dan.

Dat waren ze. De eerste tien. Meer volgt een andere keer.

Afsluitend.

Casual blog bezoeker!

Realdeal muziekfanaat die 3voor12 in zijn aderen injecteert!

natuurlijk is dit een wikkeleurige – taalvernieuwing – selectie.

Maar wat mis ik? Wat moet ik ècht luisteren als ik dit mooie shit vind?

Laat je muziektips achter in de comments!