Arne Toonen

In Los Angeles kwam ik eens een man tegen met lang golvend  haar. Hij had ook een baard. Laat  de bovenstaande  foto je niet misleiden: toen ik de man ontmoette deed hij me eerder denken aan een Fender Stratocaster bevingeraar.

Maar hij bleek geen roadie te zijn voor Metallica, noch een roadie van deze band (verplichte kijk-kost). Hij bleek, onder andere, Nederlands sprekend te zijn. Zijn naam: Arne Toonen. Zijn taak daar: meereizen met zijn vriendins rond tourende band.

Bovenop mijn boekenkast heb ik nog steeds de bijna door midden geslagen drumstokken van Cyril Directie, de drummer van haar band die ook die avond mee op stap was. Zo gezellig was het die avond.

(Als ik dan toch anekdotes deel: we waren die avond bijna op een houseparty van Jeff Goldblum terecht gekomen. Zijn feest was echter al afgelopen toen wij de club verlieten, dus dat ging niet door. Maar het gebeurde wel echt bijna.

Jeff Goldblum

Voor de volgende keer: dat zijn niet de juiste feesttijden, Jeff.)

Anyway.

Dat meetouren is niet Arne’s werk. Arne schopt kont met regisseren, verkoopt toffe street art en schildert zelf ook.

En nu heeft de beste man zijn eerste speelfilm gemaakt:

Dik Trom.

Ik noem de trailer “Roald Dahl met een lime twist” en ja, die quote mag best op de filmposter, heren/dames van  BFD.

Dik Trom, een kinderboekenheld waar ik vroeger, eerlijk is eerlijk, geen enkel boek van heb gelezen. Maar dat hoeft nu ook niet meer. Nu is er Arne’s film.

Dik Trommel dus een neefje op, een nichtje, nodig mij uit, en ga die film kijken. Koop ik de popcorn.

Premiere: 24 november 2010.

Holla!

Verjaardagsfeestje.

Sid tegen neefje: “En wist je dat de zon op een dag op gaat? Dan is ‘ie leeg, dan is er geen warmte, geen licht meer.”

Neefje denkt diep en hard na. ”Wanneer dan?”

“Weet je nog dat de dinosaurussen heel lang geleden leefde? Net zo lang als dat, maar dan in de toekomst. Super lang. Dan zijn er zelfs geen mensen meer.”

Neefje, zonder een spoortje van angst tegen zijn met taartpunten voorbijlopende moeder: “Mama, de zon gaat een keer op.”

“Ja,” zegt zijn moeder, “en ook weer onder.”

Ik moest hieraan denken toen ik een recensie las over deze film:

ik weet waar ik naartoe ga vandaag